16 weken zwanger en paniekaanvallen dr relatieproblemen

[Evy_]

Hallo iedereen,

Morgen zal ik 16 weken zwanger zijn, maar ik heb een heel stresserende week achter de rug. Het ging al een tijdje niet meer goed tussen mij en mijn vriend, en wij dachten dat dit vooral veroorzaakt werd door de ivf-behandelingen. Maar nu ik zwanger ben, is het er eigenlijk niet op verbeterd, maar is het alleen maar slechter geworden. Ik erger mij vooral aan zijn onvolwassen houding, en twijfel echt of hij wel een goeie vader zou zijn voor mijn kind. Vannacht bijvoorbeeld was de druppel die de emmer deed overlopen. Hij kwam deze nacht pas thuis om 3u 's nachts, zonder iets te laten weten. Ik kon er echt niet goed van slapen en als ik hem dan hoorde thuiskomen, vroeg ik waar hij zolang had gezeten. Hij deed zo heel raar en wou niet zeggen waar hij was geweest. Want daarvoor was hij gaan fitnessen en hij zou zeker al om 23u ongeveer thuis moeten geweest zijn. Ik jaagde mij daar zo in op dat hij zo doodkalm bleef en niet wou antwoorden en het was ook niet de eerste keer dat dit gebeurde. Ik word daar gewoon zot van als ik geen antwoord krijg op mijn vraag en ben mij echt beginnen opjagen en heb gewoon iets kapotgesmeten op de grond. Ik kreeg echt hartkloppingen, heel erg en ben mij dan gaan neerleggen op mijn bed. Ik hoop echt dat dit geen kwaad kan voor het kindje ? Wat denken jullie ? Dan is er nog vanalles gebeurd en is mijn vriend kwaad weggereden jen de voordeur had hij wagenwijd laten openstaan en omdat ik iets van hem kapot had gesmeten, heeft hij mijn portefeuille gestolen. Ik dacht eerst dat hij beneden gaan slapen was in de zetel, maar omdat ik toch niet zo goed kon slapen ben ik om half 5 ’s morgens nog eens naar beneden gegaan en dan zag ik dat de voordeur openstond en dat mijn portefeuille weg was. Ik dacht dus even dat er ingebroken was en heb de politie laten komen. Maar die zeiden dat het zeker geen inbraak was en dat het zeker mijn vriend was die mij dit had gelapt.
Sorry maar wat er vannacht gebeurd is, dat was echt de laatste druppel. Er is echt al zoveel gebeurd nu, mijn relatie is nu echt gedaan.
Ik zal dus in juni bevallen als een alleenstaande vrouw . Ik hoop echt dat de stress die ik de laatste week heb gehad, geen kwaad kan voor mijn kindje want dat is nu voor mij wel het allerbelangrijkste in mijn leven ! denken jullie dat dit kwaad kan ?

[mindyke]

Hoi Evy, allereerst proficiat met je zwangerschap.

Je verhaal klinkt alles behalve goed. We weten natuurlijk niet hoe allesloopt bij jullie dus in zake bij je vriend blijven of niet kan ik niet oordelen.weet wel dat mannen de hele behandelingen heel anders beleven. En de zwangerschap ook. denk wel dat je goed moet nadenken, praten of desnoods hulp inroepen. Maar das iets wat je zelf moet beslissen natuurlijk...

qua stress voor je baby, das nooit niet goed he. een ontspannen mama en lichaam is ltijd beter voor je baby he; Nu denk ik niet dat van de 1ste stress je baby shade gaat oplopen. maar als je ongerust bent zou ik even de gyn raadplegen. en probeer zoveel mogelijk, ondanks de situatie, aan je lichaam en het kleine prutsje in je buik te denken.

alvast dikke knuf

[LaBatsa]

Evy, wat een naar verhaal seg
Stress is idd niet zo goed voor je kindje, kan groeiachterstand veroorzaken, maar dat is vooral zo als je constant gestrest bent.
Ik denk dat het het beste is als er duidelijkheid komt. Praat met je vriend, vraag hem op de man af of hij nog samen met je verder wil. Probeer wel kalm te blijven en maak geen verwijten, vertel over jou gevoelens, wat deze situatie met je doet.
En onthou wel: hij is en blijft de vader van je kindje, dus je zult toch hoe dan ook voor altijd met hem verbonden blijven.
Veel sterkte

[Evy_]

LaBatsa,

Ik en mijn vriend, wij zijn niet getrouwd, hebben geen samenlevingscontract en wonen op papier zelfs ook niet op het zelfde adres. Er staat dus nergens vermeld dat wij een koppel zijn. En ik heb opgezocht op internet dat een vader de toestemming van de moeder nodig heeft om een kind te erkennen. Want stel dat het niet goed afloopt, en wij definitief uit elkaar zouden zijn, dan wil ik geen enkel contact meer met hem en wil ik ook niet dat hij mijn kind ooit te zien krijgt ! Hij heeft mij al genoeg miserie en stress bezorgt, en dat terwijl ik zwanger ben en rustig en ontspannen moet kunnen zijn. Zo een dingen doe je gewoon niet, wegblijven tot een stuk in de nacht zonder iets te laten weten! Het trekt er echt niet op. Ik ben echt zeer kwaad, en kijk al uit naar dinsdag als ik op controle ga en hopelijk is alles nog in orde.
Dat kindje is nu echt het allerbelangrijkste in mijn leven, al de rest kan me nu gestolen worden. Ik heb gisteren zelfs niet veel kunnen eten, en in plaats van dat ik op 16 weken al ben bijgekomen in gewicht ben ik zelfs vermagerd.

[LaBatsa]

Evy, ik begrijp je boosheid, die is volkomen terecht. Maar toch is het ook zijn kind, hoe jammer je dat ook mag vinden. Als hij zijn kind wil zien, kan je daar maar weinig tegen doen.

[mindyke]

evy heeft gelijk hoor, als er nergens gegevens zijn van het feit dat jullie een relatie hebben gehad kan hij weinig doen. er kan enkel na de geboorte via rechtbank een dna test gedaan worden om dit te bewijzen.

dit al nietemin zou ik toch ook eerst nog verdere stappen ondernemen ind e relatie. Het blijft voor jouw gevoel ook de vader van je kindje. het alleen ervoor staan is niet te onderschatten.

Misschien als de 1ste kwaadheid gezakt is... enfin jou leven, jouw kindje, jouw beslissing he... hopelijk dinsdag alles ok!

[Noa]

Evy, heel veel courage! Ik ken jullie natuurlijk niet, en kan dus absoluut niet oordelen. Ik wil wel gewoon even kwijt dat ik tijdens de behandelingen en nu tijdens mijn zwangerschap heel sterk ondervind dat mannen echt gewoon andere wezens zijn. 7 icsi's hadden we nodig voor dit kindje, spanningen en stress tussen ons ten top. Hij wilde stoppen en genieten van het leven, ik wilde die tweede baby ten koste van alles want het woord genieten stond niet meer in mijn woordenboek. Gelukkig waren er altijd wel momenten waarop we beseften dat we elkaar echt wel graag zien en we niet zomaar de boel zouden opblazen. Maar nu is de langverwachte baby onderweg, en het is niet dat we plots alles "samen" beleven hoor. Hij is niet aan dat klef babygedoe, gaat mee naar de gynae maar dat is het. Vrijdagavond stopt hij vroeger met werken (maar zegt dat niet tegen me, weet het via via) en gaat hij pinten pakken, terwijl ik voor alles hier mag opdraaien. Maar ik weet wel (heb het gelukkig al ervaren met onze dochter), dat dat mijn vent is. Hij heeft niet de bedoeling mij te kwetsen, heeft nu gewoon totaal nog geen band met het kind maar eens het geboren is, zal hij weer een superpapa zijn.
Bij jullie is het vast allemaal anders, maar misschien nu geen al te drastische beslissingen nemen. Ik begrijp het wel hoor, ik ben zelf een explosief type en bij momenten, soms bij heel banale dingen denk ik soms: ik neem een advocaat en ben weg. Maar een beetje later zitten we weer te lachen met een klucht die alleen wij begrjpen, en dan weet ik dat we echt wel samenhoren en dat ik hem ondanks mijn "nu ga ik zijn nek omwringen" gedachten, echt graag zie (en omgekeerd, hij moet mij soms ook haten, want kan een potje zagen).

Maar even uit nieuwsgierigheid: als hij een dna-test aanvraagt via gerechtelijke weg, dan kan hij toch zowiezo altijd zijn omgangsrecht eisen? Of ben ik nu helemaal mis?

In elk geval, sterkte.

[Nala80]

Er is hier sprake over een dna-test. Maar als het kind verwekt is via IVF dan staat het toch zwart op wit dat hij de vader is?

Voor de rest denk ik ook dat wij niet kunnen oordelen over de relatie. Ben wel van mening dat je vriend altijd de vader zal blijven, of dit nu wettelijk erkend is of niet.

Vraag tijdig hulp, en praat met je vriend op een rustig moment. Probeer niet boos te worden. Zoek desnoods iemand die neutraal kan bemiddelen.

[Evy_]

Op dit moment zijn we dus wel degelijk uit elkaar, hij woont hier sinds een paar dagen niet meer en heeft zijn belangrijkste gerief al meegenomen. Hij woont nu terug bij mama en papa en op hun kosten, en dat op 35 jaar ! Dat is toch echt een bewijs dat hij niet volwassen is, en voor hij bij mij woonde woonde hij ook nog bij zijn ouders en moest niets betalen voor kost en inwoon. Dat is waarschijnlijk het leven dat hij wil, geen verantwoordelijkheden en zijn goesting doen.

We hebben elkaar sinds die bewuste nacht ook niet meer gesproken. Ik zal in elk geval ook de eerste stap nooit zeggen, want ik ben niet degene die om 3u 's nachts naar huis komt zonder iets te zeggen. En als hij de stap zet, wat voor zin zou het dan hebben om nog opnieuw te proberen. Ik denk dat je mensen echt niet kan veranderen. Volgens mij gaat dat toch weer hetzelfde zijn, en ik kan niet samenleven met zo iemand. Er is geen liefde meer, geen vertrouwen, er is gewoon niets meer.

[mindyke]

nala indeed , das waar ook dan staat het zowieso op zwart op wit...

Ja Evy, we kunnen niet veel zeggen he. Jij moet bepalen hoe je leven loopt en als dat zonder de papa van je kindje is , dan is dat zo.
Ik wens je in ieder geval een fijne toekomst en een gezond beebke.
dikke knuf meid!

[Evy_]

Ja, mijn kindje is het allerbelangrijkste op dit moment. Al vind ik het wel jammer voor dat kindje dat het geen vader zal hebben. Maar misschien beter geen vader dan ouders die constant ruzie maken ?

[LittleBean]

Evy, allereerst proficiat met je zwangerschap!

Ik kan mij inbeelden dat je je zwangerschap rustiger en met minder stress had willen doormaken en ik hoop dat het verdere verloop ervan veel rustiger is dan het begin.

Misschien is het wel een goed idee om je toekomstplannen wat uit te stellen en je gewoon te concentreren op je kleintje want beslissingen nemen over belangrijke zaken doe je best niet als je boos en emotioneel (door de hormonen) bent.

Ik kan begrijpen dat je teleurgesteld bent in je vriend en dat je zijn gedrag niet kan begrijpen of goedkeuren, maar voor hem zullen de behandelingen en de zwangerschap ook een impact gehad hebben.

En misschien heeft hij, nu het ineens zo ver is, wel schrik om wat de toekomst gaat brengen?

Gaat hij wel een goeie papa zijn? Gaat hij zijn kind graag zien? Wat gaat er allemaal veranderen? Ga ik het wel aankunnen? Etc.

Allemaal vragen die jij je waarschijnlijk ook al over jezelf en over hem gesteld heb.

Ik praat zijn gedrag zeker niet goed maar misschien is dit zijn manier van reageren op de stress die hij nu voelt en vlucht hij weg van de verantwoordelijkheid die hij voelt?

Iedereen reageert anders op stress en misschien ziet hij zelf ook wel in dat hij verkeerd bezig is, maar kan hij het nog niet toegeven.

Wat er ook gebeurt, of jullie nu een koppel blijven of niet, ik denk dat je een grote fout zou begaan als je je vriend toegang tot zijn kleintje zou ontzeggen.

Als hij geen contact wil, dan is dat zijn keuze en zijn verantwoordelijkheid, maar dan heb jij je zelf niets te verwijten.

Maar ik ben zeker dat je kleintje het jou later zal kwalijk nemen als jij hem het recht op een vader ontzegt. Hij/zij moet die keuze zelf kunnen maken als ze oud genoeg zijn.

Mijn excuses als ik me misschien te direct en wat cru uitdruk, maar beslissingen die je nu neemt kunnen een invloed hebben op de rest van zijn/haar leven.

Ik wens je in ieder geval veel sterkte toe en dat de rest van je zwangerschap rustiger mag verlopen!

LB

[LaBatsa]

Evy, ik sluit me aan bij LB. Hij IS de vader van je kindje, ook al zijn jullie niet langer een koppel.
Laat het nu allemaal even bekoelen, maar je zal later toch met hem moeten afspreken hoe het nu verder moet.

[Havanne]

Mannen en emoties het is een vak apart. Ik wil hiermee niet zeggen dat dit verhaal kan of een aantal dingen al dan niet kunnen. Ik kan me niet uitspreken over een relatie van anderen, het is vaak al zo moeilijk om mijn eigen relatie goed te kunnen begrijpen. Niet dat het hier zo slecht loopt, in tegendeel het is alleen soms moeilijk te vatten.

Ik kan alleen maar meegeven dat mijn partner een tijd (als kind) omgangsrecht geweigerd is aan zijn vader, door zijn moeder. Dit heeft heel veel kapot gemaakt, in eerste instantie tussen kind en vader omdat je toch een stuk mist, ten tweede tussen kind en moeder (bij het besef wat er gebeurt is)

Nu zo veel jaren later (ook al is er terug contact met de vader) blijft ons dit nog achtervolgen. Mijn partner is over heel veel ernstige dingen onzeker. En kijkt vaak vanuit een negativiteit naar het leven. Mijn glas is altijd half vol en dat van hem half leeg.

Mijn partner heeft zoveel gemist als kind, duidelijkheid, houvast, geborgenheid, eerlijkheid, ... Dit zal nooit meer veranderen en dragen wij voor het leven mee.

Ik wil niet zeggen dat het steeds zo moet lopen, ik wil een alleen een betoog houden voor je kindje. Je kindje is het allerbelangrijkste en misschien moet je net als kiezen voor en kindje deze beslissing niet alleen nemen. Je mag gerust boos, teleurgesteld, woedend zijn op hem voor datgene wat hij nu of de afgelopen gedaan heeft. Maar er is toch een tijd geweest dat jullie gelijkgestemd waren anders kom je niet door de IVF. Probeer af en toe eens aan die betere momenten te denken, niet voor jezelf maar voor je kindje. Je kindje kan er niet aan doen dat papa de pedalen (even) verliest.

Ik denk eerlijk gezegd dat het nu veel te vroeg en te impulsief is beslissingen te nemen over deze zware onderwerpen. Tijd brengt raad en je hebt nog minstens 9 weken de tijd vooraleer het kindje kan erkend worden.

Ruzie makende ouders zijn inderdaad niet OK als dat vaak voorkomt, misschien kunnen jullie wel als niet ruzie makende ouders samen tot een regeling komen. Deze verantwoordelijkheid ligt altijd in de 2 kampen. Laat alles een keertje bezinken en zoek een manier om je frustratie te uiten (schrijven, praten,...) Maak lijstjes van je (ex)partner en jezelf met positieve en negatieve zaken en neem een goed overwogen beslissing ifv je kindje.

Ik wil niet zo zeer je beslissing veranderen maar eerder je denkproces over de toekomst van je kindje. Ouder zijn is mooi, aangrijpend, emotioneel, ... maar soms ook heel moeilijk net om de beslissingen die je neemt een levenslange invloed kunnen hebben op je ukkie.

Heel veel succes

[trinity]

evy, veel sterkte in deze moeilijke tijd
ik kan je niet helpen in beslissingen die je moet nemen
maar ik sluit mij wel aan bij wat hier al geschreven is
neem de tijd om alles te laten bezinken en rustig na te denken
het gaat tenslotte over de toekomst van je kindje
probeer toch te genieten van de zwangerschap, het is een bijzondere tijd

voor de rest herken ik mij heel duidelijk in het verhaal van noa
wij hebben thuis ook onze moeilijkheden en sommige momenten denk ik ook 'wat nut heeft het nog' en 'zouden we er niet beter een punt achter zetten'
maar dan zie ik mijn ventje bezig met onze michiel en dan weet ik terug dat hij een zeer goeie papa is
alleen denken we op totaal verschillende wijzen
ik denk altijd praktisch en in het belang van michiel maar de papa denkt soms te egoïstisch naar mijn gevoel
en dat bots tegenwoordig dikwijls
soms moet ik er mezelf aan herinneren dat een man een apart wezen is met een totaal verschillende denkwijze dan wij