Trisomie 18

[Vooron]

Het verdict is er: onze mini heeft Trisomie 18, een chromosoomafwijking 'die niet met het leven verenigbaar is'. Ons kindje zal dus ofwel nog in de baarmoeder sterven, ofwel tijdens de geboorte, ofwel enkele dagen na de geboorte.

Morgen hebben we verschillende afspraken in het ziekenhuis om te bespreken hoe we dit verder kunnen aanpakken. We zullen moeten beslissen of we de zwangerschap nu zelf stopzetten, en dan zal ik ergens in de komende week bevallen. Ofwel laten we de natuur zijn gang gaan. Ik weet écht niet wat ik moet doen!

We hebben het nog aan niemand verteld dat we zwanger zijn, omdat ook het begin van de zwangerschap heel hectisch is verlopen (natuurlijke reductie van een meerling tot een eenling). Enkel mijn beste vriendin is op de hoogte.
Om die reden is mijn reactie dat het nu maar snel voorbij moet zijn zodat we verder kunnen. Het liefst zou ik nu een curretage laten doen onder verdoving zodat ik er niets van afweet. Maar dat kan dus waarschijnlijk niet meer, omdat we al bijna 14w ver zijn. Dus ik MOET bevallen! Bevallen?! Bevallen doe je van je kind dat je een naam geeft en waarvoor je geboortekaartjes maakt en waarvoor je bezoek krijgt en waarvoor iedereen blij is! En zo is het NIET!

Zouden we in het 'geheim' de zwangerschap afbreken en bevallen? Zodat niemand er iets van afweet? Zou het zo het snelst voorbij zijn?
Of moet ik nu echt zo'n slecht nieuws gaan verkondigen aan de familie en vrienden? En aan mijn stiefzoontje die net deze week vroeg hoe baby's gemaakt worden en of ik geen baby in de buik wil want hij wil zo graag een broertje of een zusje...?

Oh bah, wat moet ik hier toch mee?!

[bernadette]

Hallo,
Veel sterkte allereerst. Het is niet eerlijk!
Ben je zeker dat je moet bevallen? Ik ken twee mensen die op 15 weken een curetage kregen, ook nadat een chromosonale afwijking werd geconstateerd. Ik zou zeggen : informeer je maar goed en denk er ook goed over na.
Misschien is bevallen en dus je kindje kunnen zien ook uiteindelijk wel gemakkelijker in het verwerkingsproces? Een van de 2 personen die ik ken met de curetage op 15 weken had achteraf bezien liever bevallen geweest).
Veel moed!

[nogeenkeer]

Ik kan geen raad geven, Vooron. Wil je alleen maar zeggen dat ik het ongelooflijk jammer vind dat je kindje niet levensvatbaar is. Daar zijn geen woorden voor...
Veel sterkte xxx

[liezeke]

Vooron,

Verschrikkelijk nieuws. De wereld staat voor jullie waarschijnlijk stil, hoewel er ook enorm veel beslissingen moeten genomen worden.
Bevallen of niet?
Waar bevallen?
Wie vertellen?
Hoe afscheid nemen?
Beginnen aan een vreselijk verwerkingsproces. Hoe doe je dat?

Weet het nog steeds niet. Heb geen 'perfect plan' want iedereen doet het anders en iedereen doet het op zijn manier goed ook al roept en schreeuwt de buitenwereld dat je het anders moet doen (easy to say).

Wat ons enorm geholpen heeft doorheen heel het proces is contact met lotgenoten.
www.metlegehanden.be is een site waarop ouders van overleden kinderen (ongeacht de oorzaak) tijdens de zwangerschap, kort voor of na de bevalling hun ervaringen, frustraties etc... kunnen delen.

www.cozapo.be is een werkgroep waarbij lotgenoten die een kind verloren
na een zwangerschapsonderbreking na prenataal onderzoek bij elkaar terecht knn.

Beide 'groepen' en fora zijn gesloten, dwz. enkel ouders knn na inloggen meelezen, iets wat heel geborgen aanvoelt. Je moet dus wel een mail sturen nr de webmaster (je vindt de adressen wel terug op de site) met kort je verhaal voor je wordt toegelaten.

Je kan er ook terecht voor tips ivm. afscheid nemen, manieren vn begraven/cremeren etc...

Heel veel sterkte en misschien tot binnenkort op één vn bovengenoemde...

Liesje

[Vooron]

Thanks voor de berichtjes!

Vandaag hebben we alles besproken in het ziekenhuis, en we gaan voor een 'bevalling'. Dat zou medisch gezien ook het minste risico inhouden.

Het gaat we goed met me, maar heb behoorlijk schrik voor wat er me te wachten staat volgende week!
Stapje per stapje...

[*nat*]

Vooron, veel moed gewenst voor deze onmogelijke beslissing... ik hoop dat jullie op één of andere manier toch een mooi afscheid kunnen hebben van jullie kleine pruts. Ik denk aan je.

[LaBatsa]

Vooron, wat ontzettend slecht nieuws
Ik vind het goed dat je voor een bevalling kiest, dat is het beste om het een plaatsje te kunnen geven. Neem foto's van jullie kindje, geef het een naam, op dit moment lijkt het misschien te moeilijk, maar later zal je daar blij om zijn dat je dat gedaan hebt.

[lyse]

Vooron, ook van mij een hele dikke knuffel. Het is echt verschrikkelijk hard en oneerlijk... Eerst zoveel geluk mogen ervaren met jullie prille tweelingzwangerschap om nu met lege handen te eindigen en nog zulke verscheurende keuzes te moeten maken... Veel sterkte gewenst!

[Fien83]

Vooron, ook van mij een dikke knuffel. Ik vroeg me vandaag nog af hoe het nu met je ging. Je was zwanger voor de zomer 2012 (ik voor de zomer ervoor) en kijk soms eens mee in dat topicje... Jullie zullen intuïtief wel aanvoelen volgens mij wat voor jullie het beste is om te doen. Ik zou nood hebben om erover te praten dus ik zou mijn echte naasten willen inlichten, maar dat is niet voor iedereen zo. Ik zou mijn kindje ook willen zien om toch afscheid te kunnen nemen, maar ook dat verschilt voor iedereen. Ik hoop dat je veel steun vindt bij je partner en de site die Liezeke doorgaf, heb ik ook aan een goede vriendin van mij doorgegeven die op 20 weken afscheid heeft moeten nemen van haar kindjes en ook zij heeft hier enorm veel aan omdat haar man het op een andere manier verwerkt dan zij. Heel veel sterkte!

[Sterretje]

Vooron,
ik wil je hierbij ook veel sterkte wensen. Je hebt een heel moeilijke periode voor de boeg. hopelijk kan je afscheid nemen op een mooie manier en het met de tijd een plaatsje geven.

Ik denk aan je meid!

[Wappie]

Vooron, een heel dikke knuffel en veel sterkte in deze moeilijke periode.

[mietje]

Vooron:

Ook ik wil je ongelooflijk véél sterkte en moed toewensen,dit is hartverscheurend nieuws! Ik zou zelf niet weten hoe ik hiermee moet omgaan..hopelijk heb je véél steun van je nabije omgeving.

[Mien]

Hallo,

Ik ben nieuw hier...

Kort mijn verhaal; 2009 we beginnen aan onze kinderwens...2010 nog niet zwanger, wel operatie baarmoederhals (ter voorkoming van kanker), 2011 zwanger, maar tijdens 16w controle vermoeden van trisomie 18...dagje later klopt het hartje al niet meer...Nog een dagje later zijn we moeten gaan bevallen van ons zoontje...Een bevalling die 2 dagen kon duren, omdat ons lichaam er niet klaar voor was...Uiteindelijk duurt het wat minder lang, maar verrast hij ons en verpleging, want deze schatten het wat verkeerd in en laten me wachten...Zodoende ben ik alleen bevallen van onze zoon...

Moeilijk, want wij waren via IUI zwanger geworden, lange moeilijke weg...Na Nio, nog 2 pogingen IUI zonder resultaat...Eerste IVF poging is raak, maar eerste echo geeft geen hartslag...afgelopen donderdag curretage gehad...Zo moeilijk...al zo lang bezig en nog steeds geen wondertje...en weer zal 2012 er ons geentje schenken...zucht...

MOest je vraagjes hebben...

[Vooron]

Mien, jij hebt je dosis pech duidelijk ook al gehad... Sterkte hoor meid!

Zaterdag had ik al medicatie moeten innemen om de baarmoederhals wat te verweken. Maandag ben ik dus binnengegaan in het verloskwartier. Om 10u hebben ze de eerste pilletjes ingebracht. Iedereen ging er van uit dat ze dat nog een aantal keer moesten doen, telkens om de 4u. Maar om 13u40 brak mijn water, en tegen 14u25 is onze grootste geboren. Ik vergeet nooit hoe rustig ie daar lag, hoe mooi ik hem vond, en hoe volmaakt ie eigenlijk al was...
Ik heb spijtig genoeg nog een curretage moeten ondergaan omdat de placenta niet goed loskwam, maar al bij al is alles vlot verlopen. Onze mini is nog even bij ons mogen blijven, en is later ook nog in een mandje terug naar de kamer gekomen.
We hebben gekozen om hem te laten cremeren, en we gaan de assen zelf uitstrooien om écht afscheid te nemen.

Voor de duidelijkheid: we weten het geslacht niet (eigen keuze) en onze mini heeft geen echte naam maar heeft zijn eigenste speciale aanspreeknaampje zoals we hem tijdens de periode in de buik ook al aanspraken.

Soms gaat het echt goed met me, en soms breek ik...

[Glenys]

Vooran, ik kan me alleen maar inbeelden door welke hel je nu gaat. Ik heb gewoon de woorden niet om uit te drukken hoezeer je verhaal me raakt. Ik denk veel aan je en hoop dat je binnenkort terug een lichtje ziet. Veel sterkte!