groeten aan iedereen
Lotgenoten met endometriose gezocht
-
natalie
- Berichten: 37
- Lid geworden op: 24 januari 2008, 9:39
Bij mij is sigmoid (stuk darm) eruit gegaan, en toch geen 10 dagen in ziekenhuis moeten blijven. Ook wanneer je terug mag eten is heel individueel. Je moet terug eten en drinken als je darmen beginnen te werken, zelfs als je helemaal nog geen trek hebt. Bij mij was dat al woensdag nm, terwijl ik maandag nm pas geopereerd ben. Bij mijn kamergenote met identiek dezelfde operatie begonnen de darmen pas na 6 dagen terug te werken. Het is echt heel verschillend allemaal. Dat gewicht verliezen valt, helaas mss
, nogal mee. Je krijgt via een infuus immers nog altijd vocht en voeding toegediend. Ik ben ook maar 3 dagen zonder eten gebleven. En je hebt amper beweging, dus weinig calorieën worden verbrand. Ik was maar een kilo of twee kwijt denk ik toen ik terug thuis kwam. En, ondanks een darmextractie, kon ik ook quasi onmiddellijk normaal eten. Daar drukken ze ook op, dat het niet de moment is om te gaan dieten. Het enige wat je 6 weken niet mag eten zijn fruit en groenten. Maar je moet bv extra vetstoffen voorzien om die darm opnieuw goed te smeren. Dus bij mij zijn in ieder geval de kilo's van de orgametril er niet afgevlogen na de operatie.
groeten aan iedereen
groeten aan iedereen
-
jessy
- Berichten: 84
- Lid geworden op: 13 december 2007, 13:35
Hoi,
Ik was na de operatie ook wel wat kilo's kwijt. Ik ben wel maar 6 dagen in het ziekenhuis geweest en had dus ook mijn haar gewassen de dag dat ik naar het ziekenhuis vertrok. Daar heb ik me niet gedoucht maar wel onmiddellijk nadat ik terug thuis was, mijn mama is dan mijn haren komen uitblazen. Ik had wel droogshampoo mee nr het ziekenhuis. Gewoon in kruidvat gekocht, ik kende het niet maar een vriendin had me dat aangeraden aangezien ik ook alle 2 Ã 3 dagen mijn haar was en dus ook niet met vettige haren in het ziekenhuis wou blijven. Maar daar wassen en blazen is inderdaad veel te vermoeiend. Die droogshampoo moet je gewoon zoals lak op je haar spuiten en na een minuutje gewoon uitkammen. Dus je moet je haren niet nat maken en dan is dat precies of ze gewassen zijn. Echt handig voor zo iets. De eerste dagen ben je inderdaad te vermoeid om iets te doen. S'morgens tanden poetsen en haren kammen en dan is je kaars al uit. Ook als je thuis bent, nu kan je dit moeilijk geloven, maar het is echt zo. Als ik opstond thuis en mijn jogging aandeed, tanden poetsen en haren doen en dan naar beneden en dan moest ik echt op adem komen. Stikdood was ik dan.
Ik heb geen pyama aangedaan in het ziekenhuis, een joggingbroek en een t-shirt met lange mouwen. Ik mocht dat de dag na de operatie al aandoen. Toen kwam de verpleging me in bed wassen en zij heeft mijn jogging aangedaan.
Plassen is inderdaad pijnlijk. Ik heb het meest van die stents afgezien, ik werd daar zelfs depressief van. Zo pijn en altijd maar plassen en je wilt niet. In het begin denk je dat het na een paar dagen betert, maar dat was bij mij niet het geval. Alle 2 uren naar het toilet en ook s'nachts, terwijl ik dan normaal nooit moet. Pijn ter hoogte van de nieren en echt zoals een blaasontsteking. Heel veel water drinken hielp wel wat bij de pijn. Ik drink normaal nooit water en zeker geen plat. Maar toen 2 liter per dag. Dat hielp, dan was de pijn bij het plassen iets minder.
Veel succes, sunshine. Ik zal aan u denken. Wanneer was het weer juist? 16 februari dacht ik. Ik was op 18 februari geopereerd, nu bijna een jaar geleden.
Groetjes
Ik was na de operatie ook wel wat kilo's kwijt. Ik ben wel maar 6 dagen in het ziekenhuis geweest en had dus ook mijn haar gewassen de dag dat ik naar het ziekenhuis vertrok. Daar heb ik me niet gedoucht maar wel onmiddellijk nadat ik terug thuis was, mijn mama is dan mijn haren komen uitblazen. Ik had wel droogshampoo mee nr het ziekenhuis. Gewoon in kruidvat gekocht, ik kende het niet maar een vriendin had me dat aangeraden aangezien ik ook alle 2 Ã 3 dagen mijn haar was en dus ook niet met vettige haren in het ziekenhuis wou blijven. Maar daar wassen en blazen is inderdaad veel te vermoeiend. Die droogshampoo moet je gewoon zoals lak op je haar spuiten en na een minuutje gewoon uitkammen. Dus je moet je haren niet nat maken en dan is dat precies of ze gewassen zijn. Echt handig voor zo iets. De eerste dagen ben je inderdaad te vermoeid om iets te doen. S'morgens tanden poetsen en haren kammen en dan is je kaars al uit. Ook als je thuis bent, nu kan je dit moeilijk geloven, maar het is echt zo. Als ik opstond thuis en mijn jogging aandeed, tanden poetsen en haren doen en dan naar beneden en dan moest ik echt op adem komen. Stikdood was ik dan.
Ik heb geen pyama aangedaan in het ziekenhuis, een joggingbroek en een t-shirt met lange mouwen. Ik mocht dat de dag na de operatie al aandoen. Toen kwam de verpleging me in bed wassen en zij heeft mijn jogging aangedaan.
Plassen is inderdaad pijnlijk. Ik heb het meest van die stents afgezien, ik werd daar zelfs depressief van. Zo pijn en altijd maar plassen en je wilt niet. In het begin denk je dat het na een paar dagen betert, maar dat was bij mij niet het geval. Alle 2 uren naar het toilet en ook s'nachts, terwijl ik dan normaal nooit moet. Pijn ter hoogte van de nieren en echt zoals een blaasontsteking. Heel veel water drinken hielp wel wat bij de pijn. Ik drink normaal nooit water en zeker geen plat. Maar toen 2 liter per dag. Dat hielp, dan was de pijn bij het plassen iets minder.
Veel succes, sunshine. Ik zal aan u denken. Wanneer was het weer juist? 16 februari dacht ik. Ik was op 18 februari geopereerd, nu bijna een jaar geleden.
Groetjes
-
liesje en david
- Berichten: 133
- Lid geworden op: 6 januari 2008, 18:55
hoi iedereen,
vandaag naar de gynaecoloog geweest,eigenlijk was het nog een beetje vroeg zei ze voor al een echo te doen want er ging nog niet veel te zien zijn!
volgens haar telling ben ik vandaag 6 weken en 1 dag zwanger,op de echo zagen we een vruchtzakje wat er allemaal heel goed uitzag om nog maar 6 weken te zijn.
een hartje hebben we nog niet kunnen horen was nog wat vroeg.
16 februari moeten we terug gaan en dan kan ze ongeveer een datum berekenen door de grootte van het vruchtje.
nu was het 3,8mm in nog niets he.
ik had mijn gyn nu van december een jaar niet meer gezien en ik zei dat mijn operatie nog een jaar later was geworden en dat de wachttijden in leuven zo lang waren.ze zei dat wist ik niet,vind het echt schandalig dan moeten de mensen maar gewoon 2 jaar hun plannen voor een kindje opbergen,dat kan toch allemaal niet.ze zei ik vind het heel goed dat je me dit hebt verteld.
groetjes liesje
vandaag naar de gynaecoloog geweest,eigenlijk was het nog een beetje vroeg zei ze voor al een echo te doen want er ging nog niet veel te zien zijn!
volgens haar telling ben ik vandaag 6 weken en 1 dag zwanger,op de echo zagen we een vruchtzakje wat er allemaal heel goed uitzag om nog maar 6 weken te zijn.
een hartje hebben we nog niet kunnen horen was nog wat vroeg.
16 februari moeten we terug gaan en dan kan ze ongeveer een datum berekenen door de grootte van het vruchtje.
nu was het 3,8mm in nog niets he.
ik had mijn gyn nu van december een jaar niet meer gezien en ik zei dat mijn operatie nog een jaar later was geworden en dat de wachttijden in leuven zo lang waren.ze zei dat wist ik niet,vind het echt schandalig dan moeten de mensen maar gewoon 2 jaar hun plannen voor een kindje opbergen,dat kan toch allemaal niet.ze zei ik vind het heel goed dat je me dit hebt verteld.
groetjes liesje
-
sunshine
- Berichten: 828
- Lid geworden op: 12 december 2007, 19:52
Ik lees elke dag vol interesse jullie verhalen. Het begint nu echt op te korten. Ik heb zoveel zenuwen... De twee zwaarste momenten gaan denk ik zijn wanneer ik weggereden word naar de operatiezaal (ik denk dat ik gewoon bibber en ween van de schrik!) en wanneer ik wakker word (pijn en ellende). Die zondagavond en nacht alleen in het ziekenhuis gaan ook LANG duren. Denk dat ik geen oog ga dichtdoen van de schrik. Ik zie er nog steeds enorm tegenop. Ik wou dat de eerste week na de operatie al gepasseerd was. Ben je echt zo'n hoop ellende als je wakker wordt?
Dat van die droogshampoo is n goed idee om mee te nemen. Ik heb dat thuis ook wel al eens gebruikt wanneer ik 's ochtends echt geen tijd had om haar te wassen en ze er eigenlijk niet meer uitzag om te gaan werken. Ik vind het wel een noodoplossing (maar dit is dan ook n noodgeval) omdat mijn hoofdhuid er nogal van gaat jeuken en je toch niet dat 'zuivere' gevoel hebt. Mijn schoonmama is kapster geweest en zij heeft wel zo'n bak waar je je haar in kan laten wassen terwijl je zit en je je hoofd achterover buigt. Ik ga vragen of ze dat eens meebrengt en of zij dan mijn haar es wast en droogt.
Dit is echt de eerste keer dat ik in een ziekenhuis moet slapen. En het klinkt mss heel onnozel, maar ik ben echt een huismens en ga heimwee hebben... Daar moet je 31 voor geworden zijn
Na hoeveel weken kan je eens iets leuk doen? Bijvoorbeeld eens iets gaan drinken of es mee boodschappen doen of n kleine wandeling maken.
Ik heb 7 weken ziekteverlof na de operatie. Maar ik hoop niet dat ik 7 weken binnen moet zitten want dan word ik gek. Kvind het wel vervelend dat ik hier op 1 km vanaf lesgeef. In mijn eigen dorp dus... Als ik dus mijne kop buitensteek heeft iedereen het gezien. Dan gaan ze weer denken van " terrasje of boodschappen of wandelingske kan ze wel maar komen werken kan ze niet". Dat HAAT ik eh. Het wil toch nie zeggen dat je eens 2 uurkes weg gaat dat je daarom een hele dag kan lesgeven? Trouwens, je moet toch stillekesaan je gewone leven hervatten om dan na 8 weken terug goed op kracht te zijn om te kunnen gaan werken, niet? Op dat gebied is het wel fijner als je niet in je dorp werkt.
Ik sukkel al ne dag of 5 met een zware kopvalling, hoofdpijn en snotteren. Ik hoop dat het snel betert nu!
Liesje,
Ik ben ZOOO blij voor jou. Ik hoop dat ik ooit zelf mag ervaren hoe het voelt om zwanger te zijn. Het moet zalig zijn. Geniet er maar met volle teugen van!
Kga nog efkes wat lessen voorbereiden voor morgen en dan een douchke nemen.
Tot schrijfs
Sunny
Dat van die droogshampoo is n goed idee om mee te nemen. Ik heb dat thuis ook wel al eens gebruikt wanneer ik 's ochtends echt geen tijd had om haar te wassen en ze er eigenlijk niet meer uitzag om te gaan werken. Ik vind het wel een noodoplossing (maar dit is dan ook n noodgeval) omdat mijn hoofdhuid er nogal van gaat jeuken en je toch niet dat 'zuivere' gevoel hebt. Mijn schoonmama is kapster geweest en zij heeft wel zo'n bak waar je je haar in kan laten wassen terwijl je zit en je je hoofd achterover buigt. Ik ga vragen of ze dat eens meebrengt en of zij dan mijn haar es wast en droogt.
Dit is echt de eerste keer dat ik in een ziekenhuis moet slapen. En het klinkt mss heel onnozel, maar ik ben echt een huismens en ga heimwee hebben... Daar moet je 31 voor geworden zijn
Na hoeveel weken kan je eens iets leuk doen? Bijvoorbeeld eens iets gaan drinken of es mee boodschappen doen of n kleine wandeling maken.
Ik heb 7 weken ziekteverlof na de operatie. Maar ik hoop niet dat ik 7 weken binnen moet zitten want dan word ik gek. Kvind het wel vervelend dat ik hier op 1 km vanaf lesgeef. In mijn eigen dorp dus... Als ik dus mijne kop buitensteek heeft iedereen het gezien. Dan gaan ze weer denken van " terrasje of boodschappen of wandelingske kan ze wel maar komen werken kan ze niet". Dat HAAT ik eh. Het wil toch nie zeggen dat je eens 2 uurkes weg gaat dat je daarom een hele dag kan lesgeven? Trouwens, je moet toch stillekesaan je gewone leven hervatten om dan na 8 weken terug goed op kracht te zijn om te kunnen gaan werken, niet? Op dat gebied is het wel fijner als je niet in je dorp werkt.
Ik sukkel al ne dag of 5 met een zware kopvalling, hoofdpijn en snotteren. Ik hoop dat het snel betert nu!
Liesje,
Ik ben ZOOO blij voor jou. Ik hoop dat ik ooit zelf mag ervaren hoe het voelt om zwanger te zijn. Het moet zalig zijn. Geniet er maar met volle teugen van!
Kga nog efkes wat lessen voorbereiden voor morgen en dan een douchke nemen.
Tot schrijfs
Sunny
-
Kelly en Krist
- Berichten: 53
- Lid geworden op: 11 maart 2007, 15:53
Sunshine mijn verhaal was minder gruwelijk.
Ik ben wel niet geopereerd in Leuven maar ik denk dat het meeste wel hetzelfde zal zijn zeker.
Ik moest een maand voordien beginnen diëten. Een vezelarme voeding.
In het ziekenhuis zelf moest ik 2 flesjes fleet drinken om mijn darmen leeg te maken. Maar aangezien me dit niet gelukt is (constant overgeven erdoor) hebben ze mijn darmen tijdens de operatie leeg gezogen.
Na de operatie kon ik de eerste week niet uit bed. Was wel een serieuze operatie. Ze hebben over mijn hele buik endo moeten weg halen. Ik mocht na 2 dagen beginnen eten (lichte voeding) ondanks ze in mijn darmen hebben moeten snijden. Niet een stuk weg halen, enkel een snede erin gemaakt. Maar dat eten was te vroeg en heb dan in totaal 2 weken niet kunnen eten. Heb wel na een week een catheter in mijn hals gekregen. Dat gebeurd onder lokale verdoving dus geen pijn gevoeld. Niet mee in zitten.
Ik had ook een blaassonde voor iets meer dan een week omdat ze ook in mijn blaas gesneden hadden. Daardoor mocht mijn blaas de eerste week niet gevuld worden en had ik een sonde.
Ook die stents (heb dat in totaal 6 maand gehad) heb ik niet gevoeld. Zelfs niet bij het verwijderen. Maar ik kon echt alles en was zelfs bijna vergeten te bellen om ze te verwijderen. Ik voelde daar niets van. Voor die stents heb ik een weekje mijn urineleiders moeten ontsmetten door een pilletje te nemen een week lang.
Ik moet wel zeggen dat ik in het ziekenhuis een bacterie ofzo opgelopen heb en daardoor wel serieuze antibiotica moest nemen.
Na die 2 weken ziekenhuis kon ik eindelijk naar huis maar heb toch wel een kleine maand nodig gehad om volledig te herstellen. Ook moest ik door die bacterie elke week mijn bloed laten trekken omdat mijn levertesten en dergelijke absoluut niet goed waren. Daardoor duurde mijn herstel ook iets langer.
Ik heb ook nog 3 maand lang maandelijks een spuit Zoladex gekregen om in een kunstmatige menopauze te komen. Zo kon mijn lichaam volledig herstellen en kon ook ik terug krachten op doen om dan onmiddelijk te starten met ICSI.
Ik was een jaar na mijn operatie zwanger via ICSI maar heb wel 6 maand lang in een kunstmatige menopauze gezeten. Eigenlijk was ik dus na 6 maand zwanger.
Liesje ik begrijp inderdaad ook niet hoe ze de mensen zo lang kunnen laten wachten. En dat terwijl mijn gyn zelfs meer vertrouwen had in Brussel. Ben onmiddellijk naar daar geweest en 5 maand later was ik al geopereerd. Had ik 2 jaar moeten wachten dan zou ik nu nog maar amper geopereerd zijn. Nu is mijn zoontje al een jaar geworden. Ik ben dus zeer dankbaar dat mijn gyn me naar deze prof gestuurd heeft. En hij moet echt wel goed zijn want zelfs de Koninklijke familie gaat bij hem. Dat gaf me ook een extra vertrouwen.
Ik ben wel niet geopereerd in Leuven maar ik denk dat het meeste wel hetzelfde zal zijn zeker.
Ik moest een maand voordien beginnen diëten. Een vezelarme voeding.
In het ziekenhuis zelf moest ik 2 flesjes fleet drinken om mijn darmen leeg te maken. Maar aangezien me dit niet gelukt is (constant overgeven erdoor) hebben ze mijn darmen tijdens de operatie leeg gezogen.
Na de operatie kon ik de eerste week niet uit bed. Was wel een serieuze operatie. Ze hebben over mijn hele buik endo moeten weg halen. Ik mocht na 2 dagen beginnen eten (lichte voeding) ondanks ze in mijn darmen hebben moeten snijden. Niet een stuk weg halen, enkel een snede erin gemaakt. Maar dat eten was te vroeg en heb dan in totaal 2 weken niet kunnen eten. Heb wel na een week een catheter in mijn hals gekregen. Dat gebeurd onder lokale verdoving dus geen pijn gevoeld. Niet mee in zitten.
Ik had ook een blaassonde voor iets meer dan een week omdat ze ook in mijn blaas gesneden hadden. Daardoor mocht mijn blaas de eerste week niet gevuld worden en had ik een sonde.
Ook die stents (heb dat in totaal 6 maand gehad) heb ik niet gevoeld. Zelfs niet bij het verwijderen. Maar ik kon echt alles en was zelfs bijna vergeten te bellen om ze te verwijderen. Ik voelde daar niets van. Voor die stents heb ik een weekje mijn urineleiders moeten ontsmetten door een pilletje te nemen een week lang.
Ik moet wel zeggen dat ik in het ziekenhuis een bacterie ofzo opgelopen heb en daardoor wel serieuze antibiotica moest nemen.
Na die 2 weken ziekenhuis kon ik eindelijk naar huis maar heb toch wel een kleine maand nodig gehad om volledig te herstellen. Ook moest ik door die bacterie elke week mijn bloed laten trekken omdat mijn levertesten en dergelijke absoluut niet goed waren. Daardoor duurde mijn herstel ook iets langer.
Ik heb ook nog 3 maand lang maandelijks een spuit Zoladex gekregen om in een kunstmatige menopauze te komen. Zo kon mijn lichaam volledig herstellen en kon ook ik terug krachten op doen om dan onmiddelijk te starten met ICSI.
Ik was een jaar na mijn operatie zwanger via ICSI maar heb wel 6 maand lang in een kunstmatige menopauze gezeten. Eigenlijk was ik dus na 6 maand zwanger.
Liesje ik begrijp inderdaad ook niet hoe ze de mensen zo lang kunnen laten wachten. En dat terwijl mijn gyn zelfs meer vertrouwen had in Brussel. Ben onmiddellijk naar daar geweest en 5 maand later was ik al geopereerd. Had ik 2 jaar moeten wachten dan zou ik nu nog maar amper geopereerd zijn. Nu is mijn zoontje al een jaar geworden. Ik ben dus zeer dankbaar dat mijn gyn me naar deze prof gestuurd heeft. En hij moet echt wel goed zijn want zelfs de Koninklijke familie gaat bij hem. Dat gaf me ook een extra vertrouwen.
-
jessy
- Berichten: 84
- Lid geworden op: 13 december 2007, 13:35
Sunshine,
ik kon pas echt een kleine wandeling doen of iets leuk doen na het verwijderen van de stents. Van zodra ze eruit zijn, is dat een hele opluchting. De week voor mijn stents eruit mochten, wou is snel even naar Esprit in Hasselt, het was koopavond en ik kreeg korting. Mijn man ondergronds geparkeerd zodat we niet te ver moesten lopen. Maar helaas, na 10 minuten ellendig in de winkel van pijn en ongemak, zijn we moeten vertrekken. En onmiddellijk was mijn urine terug rood en zeer veel pijn. Ik hoop dat dat voor jouw beter zal meevallen, maar ik had meer last van de stents dan van mijn buik zelf. Maar eens die eruit is het een hele opluchting en kan je leuke dingen gaan doen. Iets leuk doen, kan je absoluut niet vergelijke met gaan werken. Ik had het ook moeilijk om iets leuk te doen en dacht ook dat anderen dan zeiden van: als je kan gaan bratsen, kan je toch ook werken. Maar dat is niet zo, en probeer je daar niets van aan te trekken. Dat zijn over het algemeen mensen die niets ergs hebben meegemaakt die zo denken.
Groetjes
ik kon pas echt een kleine wandeling doen of iets leuk doen na het verwijderen van de stents. Van zodra ze eruit zijn, is dat een hele opluchting. De week voor mijn stents eruit mochten, wou is snel even naar Esprit in Hasselt, het was koopavond en ik kreeg korting. Mijn man ondergronds geparkeerd zodat we niet te ver moesten lopen. Maar helaas, na 10 minuten ellendig in de winkel van pijn en ongemak, zijn we moeten vertrekken. En onmiddellijk was mijn urine terug rood en zeer veel pijn. Ik hoop dat dat voor jouw beter zal meevallen, maar ik had meer last van de stents dan van mijn buik zelf. Maar eens die eruit is het een hele opluchting en kan je leuke dingen gaan doen. Iets leuk doen, kan je absoluut niet vergelijke met gaan werken. Ik had het ook moeilijk om iets leuk te doen en dacht ook dat anderen dan zeiden van: als je kan gaan bratsen, kan je toch ook werken. Maar dat is niet zo, en probeer je daar niets van aan te trekken. Dat zijn over het algemeen mensen die niets ergs hebben meegemaakt die zo denken.
Groetjes
-
Lady-V
- Berichten: 263
- Lid geworden op: 28 september 2008, 0:01
Je krijgt zondags een slaappilletje hoor! En ook een kalmeerpilletje als je naar de ok word gereden. Tegen dat je aan t ok bent, ben je heel high en intresseert t je allemaal niet zo erg. tis daar wel koud, brrrr maar je krijgt dan zo een warm dekentje over je van zodra je op de operatietafel ligt. Ze stellen je daar wel gerust hoor en ze zeggen wat ze gaan doen. Die anesthesist zei tegen me voor ik in slaap viel, slaapwel mevrouw en tot straks he, we gaan heel goed voor je zorgen hoor en weg was ik....
Toen ik wakker werd voelde ik niets pijn,in tegendeel tot mn gewone laparoscopie. Ik heb de hele dag geslapen en snachts ben ik wakker geworden omdat ik aant overgeven was door de verdoving. Ook dan staat de verpleegster bij je om te helpen. Je krijgt flesjes via een infuus met pijnstillers, dus je hoeft je de eerste dagen geen zorgen te maken over pijn...
Ik was de eerste weken ook nog heel moe. Na een week of 2 ben ik mee even naar de winkel geweest of even buiten wandelen, 10 minuten ofzo. Je moet rustig aan doen en naar je lichaam luisteren...
7 weken ziekteverlof zal wel voldoende zijn hoor!! Ik zou me er niets van aantrekken wat ze zeggen in je omgeving.
Ik zit ook met een zware kopvalling, warm koud, rillingen, spierpijn. Pfffff...
Ik hoop ook snel te kunnen ervaren hoe het is om zwanger te zijn, dan zou mn grootste droom in vervulling gaan...
Doei
Toen ik wakker werd voelde ik niets pijn,in tegendeel tot mn gewone laparoscopie. Ik heb de hele dag geslapen en snachts ben ik wakker geworden omdat ik aant overgeven was door de verdoving. Ook dan staat de verpleegster bij je om te helpen. Je krijgt flesjes via een infuus met pijnstillers, dus je hoeft je de eerste dagen geen zorgen te maken over pijn...
Ik was de eerste weken ook nog heel moe. Na een week of 2 ben ik mee even naar de winkel geweest of even buiten wandelen, 10 minuten ofzo. Je moet rustig aan doen en naar je lichaam luisteren...
7 weken ziekteverlof zal wel voldoende zijn hoor!! Ik zou me er niets van aantrekken wat ze zeggen in je omgeving.
Ik zit ook met een zware kopvalling, warm koud, rillingen, spierpijn. Pfffff...
Ik hoop ook snel te kunnen ervaren hoe het is om zwanger te zijn, dan zou mn grootste droom in vervulling gaan...
Doei
-
natalie
- Berichten: 37
- Lid geworden op: 24 januari 2008, 9:39
Dat wakker worden na de operatie is bij iedereen anders. Ik was direct heel helder en wakker. Ik heb toen rond 10u 's avonds nog effe met mijn kinderen gebeld. Dat deed deugd. Echt veel pijn had ik niet zo, alleen zo een heel verdoofd gevoel alsof mijn buik kilo's woog en vol watten stak. De echt gerichte stekende wondpijn kwam bij mij pas later. Maar de pijnmedicatie doet echt goed zijn werk hoor. Veel geslapen heb ik niet de eerste dagen, ik had alleen ellendige migraine, kwam van de narcose vlgs de dr.
Mijn grootste schrik was ook de narcose.
Trouwens, de bedden daar zijn zéér goed. Je hebt een perfect electrisch bediend bed met een fantastische medische Tempur matras. Ik heb een discushernia en heb nog nooit zo goed geslapen zonder pijn als op die matras. Ik had trouwens ook mijn eigen vertrouwde dekbed mee omdat ik het haat om onder lakens en dekens te slapen. Maar zelfs dat was niet nodig want ze hebben er dekbedden ipv lakens! Alleen het kussen vond ik slecht, dat heb ik van thuis meegepakt.
Dat kalmeerpilleke deed niet zo veel bij mij. Toen ze mij de OK binnenreden heb ik dan ook effe serieus gepanikeerd. Mijn man mocht er toen ook niet meer bij, en dan lig je daar hè alleen... Maar de anesthesist en Meuleman zagen dat direct en hebben toen op mij ingepraat. Zelfs nog wat gelachen enzo. Tegen de anesthesist heb ik nog gezegd dat hij zeker moest zorgen dat ik wakker werd want dat ik drie kindjes had die op mij wachtten.
Wat betreft die joggings. Ik had die ook bij, maar voor de eerste dagen had ik daar toch een probleempje mee. Je zit de eerste dagen nl. met die blaassonde en dat darmpje loopt tot onder het bed in zo een opvangbak. Bij mij deed het pijn om die darm in een broekspijp te wringen. Dat trekt dan nl. aan de blaas en daar heb je de eerste dagen al genoeg pijn aan. Daarom heb ik de eerste twee dagen toen ik die sonde had, een nachtkleedje aangedaan. Dan hangt dat darmpje wat losser en gewoon recht naar beneden ipv horizontaal door een broekspijp. Enfin, t is maar een tip hè.
7 weken is zeker genoeg. Ik had geluk dat mijn verlof liep tot aan de grote vakantie en ben dus van eind april tot september thuis geweest. In die vakantie was ik helemaal hersteld en terug normaal actief.
groeten aan iedereen
Mijn grootste schrik was ook de narcose.
Trouwens, de bedden daar zijn zéér goed. Je hebt een perfect electrisch bediend bed met een fantastische medische Tempur matras. Ik heb een discushernia en heb nog nooit zo goed geslapen zonder pijn als op die matras. Ik had trouwens ook mijn eigen vertrouwde dekbed mee omdat ik het haat om onder lakens en dekens te slapen. Maar zelfs dat was niet nodig want ze hebben er dekbedden ipv lakens! Alleen het kussen vond ik slecht, dat heb ik van thuis meegepakt.
Dat kalmeerpilleke deed niet zo veel bij mij. Toen ze mij de OK binnenreden heb ik dan ook effe serieus gepanikeerd. Mijn man mocht er toen ook niet meer bij, en dan lig je daar hè alleen... Maar de anesthesist en Meuleman zagen dat direct en hebben toen op mij ingepraat. Zelfs nog wat gelachen enzo. Tegen de anesthesist heb ik nog gezegd dat hij zeker moest zorgen dat ik wakker werd want dat ik drie kindjes had die op mij wachtten.
Wat betreft die joggings. Ik had die ook bij, maar voor de eerste dagen had ik daar toch een probleempje mee. Je zit de eerste dagen nl. met die blaassonde en dat darmpje loopt tot onder het bed in zo een opvangbak. Bij mij deed het pijn om die darm in een broekspijp te wringen. Dat trekt dan nl. aan de blaas en daar heb je de eerste dagen al genoeg pijn aan. Daarom heb ik de eerste twee dagen toen ik die sonde had, een nachtkleedje aangedaan. Dan hangt dat darmpje wat losser en gewoon recht naar beneden ipv horizontaal door een broekspijp. Enfin, t is maar een tip hè.
7 weken is zeker genoeg. Ik had geluk dat mijn verlof liep tot aan de grote vakantie en ben dus van eind april tot september thuis geweest. In die vakantie was ik helemaal hersteld en terug normaal actief.
groeten aan iedereen
-
Lady-V
- Berichten: 263
- Lid geworden op: 28 september 2008, 0:01
Hooooiiii
Ik weet niet wat ik hiervan moet denken!! Ik ben gisteren naar een kruidenmeester geweest.... t Was heel indrukwekkend. Ik moest mijn foto geven en aan de hand daarvan kon hij mij zeggen waar ik overal last van had. Hij legde zijn hand op mijn rug en zijn handen werden heel warm. Ik voelde zo de pijn wegtrekken. Ik heb sindsdien niks last meer gehad. Hij vertelde me ook dat mijn lever verzuurd was en dat er 1 nier niet goed werkte en de andere wel. Dat slaat toe op mn gewrichten en daarmee heb ik er zoveel last mee. Ik moet ook mn bloed laten zuiveren. En mn ene been is iets korter dan de andere. Dat kon die allemaal zeggen via mn foto. Hij kende me niet en ik had ook niets gezegd aan telefoon waarvoor ik kwam...
Ik zei dat ik me zorgen maakte over mn contract op t werk dat in maart afliep. Hij vertelde me dat het gewoon verlengd ging worden. Ik ben benieuwd..
Hij vertelde me ook dat ik nog niet voldoende genezen was van mn operatie. Dat het allemaal nog heel gevoelig is en dat een kindje nog niet voor dit jaar zal zijn. Volgend jaar zal ik er mee bezig zijn (waarschijnlijk ki) en t jaar erop zal ik bevallen van een eerste baby... Pffff, dan ben ik er 28. Moet ik echt nog zolang wachten. Ik verlang er al zo lang naar.
We zullen zien of hij gelijk krijgt met mn contract he!!
Ik moet nu 5 verschillende kruiden nemen, duivelsklauw, paardenbloem, silineum, paardenbloemolie en vitamine E, mag geen varkensvlees eten en mn lever zo veel mogelijk sparen, geen alcohol en geen pittige kruiden enzo en dan zouden mn klachten tegen augustus sterk afnemen... Dan zou ik mij klaarmaken om een kind te dragen want zo met die pijn zal t niet gemakkelijk zijn!!! Dat zijn zijn woorden.
Ik wil hem wel geloven want hij heeft mijn meter van kanker genezen. De dokters in het ziekenhuis gaven haar geen kans meer en nu is ze genezen, door hem. Ook mn neef zn witte en rode bloedcellen waren niet goed. Hij moest 6 pillen nemen daarvoor waardoor hij heel erg veel last kreeg van zijn lever en andere organen. Hij had koorts en ze kregen t niet gedaald... Ook hij is nu verlost van alles, door hem...
Ik heb benieuwd, maar t nieuws dat ik in 2011 pas een baby zal hebben, valt me toch heel erg zwaar hoor!!! We zullen zien..
Ik weet niet wat ik hiervan moet denken!! Ik ben gisteren naar een kruidenmeester geweest.... t Was heel indrukwekkend. Ik moest mijn foto geven en aan de hand daarvan kon hij mij zeggen waar ik overal last van had. Hij legde zijn hand op mijn rug en zijn handen werden heel warm. Ik voelde zo de pijn wegtrekken. Ik heb sindsdien niks last meer gehad. Hij vertelde me ook dat mijn lever verzuurd was en dat er 1 nier niet goed werkte en de andere wel. Dat slaat toe op mn gewrichten en daarmee heb ik er zoveel last mee. Ik moet ook mn bloed laten zuiveren. En mn ene been is iets korter dan de andere. Dat kon die allemaal zeggen via mn foto. Hij kende me niet en ik had ook niets gezegd aan telefoon waarvoor ik kwam...
Ik zei dat ik me zorgen maakte over mn contract op t werk dat in maart afliep. Hij vertelde me dat het gewoon verlengd ging worden. Ik ben benieuwd..
Hij vertelde me ook dat ik nog niet voldoende genezen was van mn operatie. Dat het allemaal nog heel gevoelig is en dat een kindje nog niet voor dit jaar zal zijn. Volgend jaar zal ik er mee bezig zijn (waarschijnlijk ki) en t jaar erop zal ik bevallen van een eerste baby... Pffff, dan ben ik er 28. Moet ik echt nog zolang wachten. Ik verlang er al zo lang naar.
We zullen zien of hij gelijk krijgt met mn contract he!!
Ik moet nu 5 verschillende kruiden nemen, duivelsklauw, paardenbloem, silineum, paardenbloemolie en vitamine E, mag geen varkensvlees eten en mn lever zo veel mogelijk sparen, geen alcohol en geen pittige kruiden enzo en dan zouden mn klachten tegen augustus sterk afnemen... Dan zou ik mij klaarmaken om een kind te dragen want zo met die pijn zal t niet gemakkelijk zijn!!! Dat zijn zijn woorden.
Ik wil hem wel geloven want hij heeft mijn meter van kanker genezen. De dokters in het ziekenhuis gaven haar geen kans meer en nu is ze genezen, door hem. Ook mn neef zn witte en rode bloedcellen waren niet goed. Hij moest 6 pillen nemen daarvoor waardoor hij heel erg veel last kreeg van zijn lever en andere organen. Hij had koorts en ze kregen t niet gedaald... Ook hij is nu verlost van alles, door hem...
Ik heb benieuwd, maar t nieuws dat ik in 2011 pas een baby zal hebben, valt me toch heel erg zwaar hoor!!! We zullen zien..
-
sunshine
- Berichten: 828
- Lid geworden op: 12 december 2007, 19:52
Hey Lady V,
Is dat zo'n jing jang dokter? In Heusden Zolder schijnt er ne hele goede te zitten. Ben zijn naam even kwijt. Heb ook al overwogen er eens heen te gaan. Hij schijnt echt goed te zijn. Je mag die kruiden wel niet combineren met traditionele medicijnen, daarmee dat ik toch wacht tot na de operatie.
xxx
Is dat zo'n jing jang dokter? In Heusden Zolder schijnt er ne hele goede te zitten. Ben zijn naam even kwijt. Heb ook al overwogen er eens heen te gaan. Hij schijnt echt goed te zijn. Je mag die kruiden wel niet combineren met traditionele medicijnen, daarmee dat ik toch wacht tot na de operatie.
xxx
-
jessy
- Berichten: 84
- Lid geworden op: 13 december 2007, 13:35
Hoi Lady-V
soms is het inderdaad heel raar hoe mensen iets over ons weten. Mijn mama is in november naar een waarzegster geweest. En zij heeft mij ook nooit gezien maar kon wel zaken vertellen die klopten. Zij sprak niet direct over endometriose maar wel over iets wat mijn buik helemaal blokkeerde, ze stond er zelfs versteld van dat op mijn leeftijd een buik zo vast kon zitten en dat mijn operatie maar juist op tijd kwam of ze hadden er alles kunnen uithalen. Ook zij sprak over een mindere werking van mijn nieren en een probleem met mijn bekken. Het rare is dat ik ook accupunctuur doe en die zegt net hetzelfde evenals een collega van mij die voetzoolreflex doet. En zij weten niet wat de andere gezegd hadden en toch halen ze dezelfde punten aan.
De waarzegster had gezegd dat ik tussen mij 29ste en 31ste jaar mama zou worden, via ivf. En dat de dokters iets nieuws van hormonen zouden geven en dat dat beter voor mij zou zijn maar dat de poging in december iets te vroeg zou komen. De poging in december was helemaal mislukt en ik had nieuwe hormonen. Dus over dat nieuw had ze geen gelijk maar wel over het feit dat die poging iets te snel zou zijn. Nu ben ik wel opnieuw gestart en weer op een andere manier, moet nu met een neusspray werken alvorens met de stimulatie te beginnen. Maar veel hoop heb ik niet meer. Ik merk dat ik in een verwerkingsproces zit, na het slechte nieuws ivm de eicellen. Telkens ik iemand zie die zwanger is of een babytje heeft, neem ik precies afscheid en vraag ik me af waarom ons dat nooit gegunt zal zijn.
Mijn broer is een kindje aan het adopteren en die waarzegster had gezegd dat ze snel bericht zouden krijgen dat hun papieren in Kazachstan zouden zijn, en raar maar waar een week nadien kregen ze telefoon. De waarzegster had ook gezegd dat ze in maart zeker zouden afreizen naar Kazachtstan om hun kindje te halen en deze week hebben ze gebeld dat ze eind van de week moeten vertrekken naar Kazachstan. Dus wat mijn broer betreft heeft de waarzegster gelijk. Maar dan krijg ik schrik, want ergens zitten ze toch altijd fout, 100 % juist kunnen ze nooit zijn, dus vrees ik dat ze bij mij fout gaan zijn. Eerst was ik wel gerustgesteld dat ze toch een kindje zag bij ons, 2 zelfs en het 2de zou er sneller en met minder moeite komen. Nu weet ik het allemaal niet meer, want tussen mijn 29ste en 31ste jaar zitten wel nog 2 jaren. Zolang kan ik niet meer blijven hopen en proberen, dan ga ik kapot.
Ik vind het ook zo erg, iedereen is blij voor mijn broer dat ze hun kindje kunnen gaan halen (ze hebben 1 kindje van hun eigen), maar ik word er triest van. Velen zeggen dan van eindelijk eens goed nieuws voor hen, en dat is wel, maar dan denk ik en wij dan, wij krijgen al jaren alleen maar slecht nieuws! Dit is echt een rotmaand en ze begint nog maar net. 2 vriendinnen staan op bevallen, de vriendin van mijn man zijn broer staat op bevallen, nu mijn broer die zijn 2de kindje krijgt, een andere vriendin moet in juli bevallen ... Het stopt precies niet meer. Ik ben doodop, op school sleep ik me elk uur maar door, bij het minste word ik kwaad, ...
Sunshine,
ik denk dat jij het over johan roosen hebt, dat is een accupuncturist, en die werkt ook wel met kruiden. Maar die werkt niet met een foto, daar moet je zelf naar toe en die steekt dan naalden en voelt aan je pols om je diagnose te stellen. Ik ga daar ook naar toe, 1 keer per maand ongeveer, die helpt ook bij ivf, maar ook om zo zwanger te geraken, hij heeft al veel vrouwen geholpen. Er zijn er die van ver komen naar hem. Liesje gaat ook naar hem.
Veel succes met je operatie!! Nu kort het echt af.
Groetjes
soms is het inderdaad heel raar hoe mensen iets over ons weten. Mijn mama is in november naar een waarzegster geweest. En zij heeft mij ook nooit gezien maar kon wel zaken vertellen die klopten. Zij sprak niet direct over endometriose maar wel over iets wat mijn buik helemaal blokkeerde, ze stond er zelfs versteld van dat op mijn leeftijd een buik zo vast kon zitten en dat mijn operatie maar juist op tijd kwam of ze hadden er alles kunnen uithalen. Ook zij sprak over een mindere werking van mijn nieren en een probleem met mijn bekken. Het rare is dat ik ook accupunctuur doe en die zegt net hetzelfde evenals een collega van mij die voetzoolreflex doet. En zij weten niet wat de andere gezegd hadden en toch halen ze dezelfde punten aan.
De waarzegster had gezegd dat ik tussen mij 29ste en 31ste jaar mama zou worden, via ivf. En dat de dokters iets nieuws van hormonen zouden geven en dat dat beter voor mij zou zijn maar dat de poging in december iets te vroeg zou komen. De poging in december was helemaal mislukt en ik had nieuwe hormonen. Dus over dat nieuw had ze geen gelijk maar wel over het feit dat die poging iets te snel zou zijn. Nu ben ik wel opnieuw gestart en weer op een andere manier, moet nu met een neusspray werken alvorens met de stimulatie te beginnen. Maar veel hoop heb ik niet meer. Ik merk dat ik in een verwerkingsproces zit, na het slechte nieuws ivm de eicellen. Telkens ik iemand zie die zwanger is of een babytje heeft, neem ik precies afscheid en vraag ik me af waarom ons dat nooit gegunt zal zijn.
Mijn broer is een kindje aan het adopteren en die waarzegster had gezegd dat ze snel bericht zouden krijgen dat hun papieren in Kazachstan zouden zijn, en raar maar waar een week nadien kregen ze telefoon. De waarzegster had ook gezegd dat ze in maart zeker zouden afreizen naar Kazachtstan om hun kindje te halen en deze week hebben ze gebeld dat ze eind van de week moeten vertrekken naar Kazachstan. Dus wat mijn broer betreft heeft de waarzegster gelijk. Maar dan krijg ik schrik, want ergens zitten ze toch altijd fout, 100 % juist kunnen ze nooit zijn, dus vrees ik dat ze bij mij fout gaan zijn. Eerst was ik wel gerustgesteld dat ze toch een kindje zag bij ons, 2 zelfs en het 2de zou er sneller en met minder moeite komen. Nu weet ik het allemaal niet meer, want tussen mijn 29ste en 31ste jaar zitten wel nog 2 jaren. Zolang kan ik niet meer blijven hopen en proberen, dan ga ik kapot.
Ik vind het ook zo erg, iedereen is blij voor mijn broer dat ze hun kindje kunnen gaan halen (ze hebben 1 kindje van hun eigen), maar ik word er triest van. Velen zeggen dan van eindelijk eens goed nieuws voor hen, en dat is wel, maar dan denk ik en wij dan, wij krijgen al jaren alleen maar slecht nieuws! Dit is echt een rotmaand en ze begint nog maar net. 2 vriendinnen staan op bevallen, de vriendin van mijn man zijn broer staat op bevallen, nu mijn broer die zijn 2de kindje krijgt, een andere vriendin moet in juli bevallen ... Het stopt precies niet meer. Ik ben doodop, op school sleep ik me elk uur maar door, bij het minste word ik kwaad, ...
Sunshine,
ik denk dat jij het over johan roosen hebt, dat is een accupuncturist, en die werkt ook wel met kruiden. Maar die werkt niet met een foto, daar moet je zelf naar toe en die steekt dan naalden en voelt aan je pols om je diagnose te stellen. Ik ga daar ook naar toe, 1 keer per maand ongeveer, die helpt ook bij ivf, maar ook om zo zwanger te geraken, hij heeft al veel vrouwen geholpen. Er zijn er die van ver komen naar hem. Liesje gaat ook naar hem.
Veel succes met je operatie!! Nu kort het echt af.
Groetjes
-
liesje en david
- Berichten: 133
- Lid geworden op: 6 januari 2008, 18:55
hey iedereen,
bij mij had een waarzegger ook gezegd dat ik ging zwanger geraken als ik met het vliegtuig op vakantie ging,dus ik hoopte natuurlijk in november toen we naar milaan zijn geweest want mijn vruchtbare dagen waren daar maar het was niets,de maand erna naar oostenrijk en daar is het toch gelukt.
ik blijf beweren dat mij sessie reiki geholpen heeft,dan gaan ze over je hele lichaam met de handen en waar er iets vast zit word het warm,was op veel plaatsen bij mij.
toen ze haar handen op een plaats op mijn onderrug legde waar ik bij mijn regels altijd veel pijn heb voelde dat zalig aan,ik dacht toen echt uw handen moest ik elke maand hebben op mijn rug,ik denk dat dat me heeft geholpen samen met accupunctuur in dezelfde week.
het wachten duurt inderdaad verschrikkelijk lang maar als je eens zwanger ben denk je daar minder aan terug,ik ben de pijn van mijn regels al vergeten elke maand!
het gaat jullie ook allen lukken daar ben ik zeker van.
jessy,hoe oud ben je?ik hoop echt dat het nu mag lukken voor jou.ben je nog bij johan geweest?
ik had hem een mail gestuurd dat ik zwanger was maar geen reaktie op gekregen,anders antwoord hij dezelfde dag nog.
sunshine,nu begint het echt af te korten he,we duimen voor je mee.
groetjes liesje
bij mij had een waarzegger ook gezegd dat ik ging zwanger geraken als ik met het vliegtuig op vakantie ging,dus ik hoopte natuurlijk in november toen we naar milaan zijn geweest want mijn vruchtbare dagen waren daar maar het was niets,de maand erna naar oostenrijk en daar is het toch gelukt.
ik blijf beweren dat mij sessie reiki geholpen heeft,dan gaan ze over je hele lichaam met de handen en waar er iets vast zit word het warm,was op veel plaatsen bij mij.
toen ze haar handen op een plaats op mijn onderrug legde waar ik bij mijn regels altijd veel pijn heb voelde dat zalig aan,ik dacht toen echt uw handen moest ik elke maand hebben op mijn rug,ik denk dat dat me heeft geholpen samen met accupunctuur in dezelfde week.
het wachten duurt inderdaad verschrikkelijk lang maar als je eens zwanger ben denk je daar minder aan terug,ik ben de pijn van mijn regels al vergeten elke maand!
het gaat jullie ook allen lukken daar ben ik zeker van.
jessy,hoe oud ben je?ik hoop echt dat het nu mag lukken voor jou.ben je nog bij johan geweest?
ik had hem een mail gestuurd dat ik zwanger was maar geen reaktie op gekregen,anders antwoord hij dezelfde dag nog.
sunshine,nu begint het echt af te korten he,we duimen voor je mee.
groetjes liesje
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast