Mamaskindje

[fluffie]

Seppe is al van kleinsaf een echt moederskindje. Soms mag de papa gewoon niks doen, en kan hij ook echt niks goed doen. Het gaat soms echt heel ver, en ik vind het zo'n zonde voor mijn man!

Ik probeer nu de laatste tijd wel bewuster mijn man bij alles te betrekken, of te zeggen: 'mama gaat koken, bouw jij eens met papa een toren, want mama kan dat niet goed, papa is daar veel beter in'. Zo'n dingen.

Maar hoe reageer je het best als de papa zijn kleren aan het aandoen is, en Seppe constant mama roept (lees: schreewt), weent en tegenspartelt? Het overnemen? Of beter even uit de kamer verdwijenen en ze het laten "uitvechten"?

Véro.
xx

[Sterretje]

hey vero

ik kan er niet van meespreken want hier is het eigenlijk mooi verdeeld.
wat ik zou doen is er zeker niet op ingaan, maar 'gewoon' verder blijven uitleggen dat papa nu gaat helpen, spelen, ... en dat mama even gaat rusten, eten gaat maken, boodschappen gaat doen.
ik zou de band proberen versterken tuss papa en Seppe door papa alleen met zoonlief naar de winkel te sturen of gaan zwemmen

krijgt hij een driftbui zou ik daar consequent op reageren door hem op de grond/in de hoek te zetten en als hij gekalmeerd is terug opnieuw beginnen.

je kan er als't moet ook een beloning aan vasthangen: als papa je kleertjes mag aandoen, gaat papa straks met jou naar bumba kijken... zo van die dingen.

't is hartverscheurend voor de mama, maar je leert daar wel sterker in worden...

succes!

[marb]

Ervaringsdeskundige van 'de andere kant' als ik ben: zeker niet overnemen!
Fien gedraagt zich volstrekt anders als Liefje erbij is dan wanneer wij met twee zijn; ik vermoed dat dat bij Seppe niet anders is. Papa kan dat best, en als hij iets niet weet zal HIJ en niemand anders bepalen wanneer mama erbij komt. Het overnemen levert 2 zaken op:
1. Seppe leert dan dat hij door constant te schreeuwen zijn mama terug krijgt. Dat hoeft niet, mama komt anders ook wel terug, maar pas wanneer zij daar zelf klaar voor is.
2. Papa krijgt de boodschap dat hij het niet goed doet. En daar zijn mannen héél erg gevoelig voor

Papa doet bepaalde zaken zoals kleertjes aandoen en zo misschien anders dan mama, maar dat is helemaal niet erg. Zo zit de wereld nu eenmaal in elkaar en ook dat moet een kind leren.

[Fien83]

Ik sluit me aan bij marb. 't Is zowel voor Seppe als voor je man belangrijk dat ze leuke tijd samen kunnen spenderen en ik zou het zeker ook niet overpakken van de papa, ook al zal je jezelf waarschijnlijk serieus moeten inhouden. Ik zou me ook niet 'moeien' met het gedrag van Seppe op dat moment, maar papa laten kiezen of er al dan niet een consequentie moet komen (vb. time out omwille van een driftbui). Ik snap dat het moeilijk is, maar ik denk (allez, ik ben zeker) dat mijn man zich exact hetzelfde zou voelen als marb.

[K'tje]

Hier ook een mamaskindje, 't is soms echt zielig voor mijn man... Niet dat Sem schreeuwt, maar hij gaat bijna altijd naar mij toe lopen, of aan mijn been hangen, pruttelt wel eens tegen als papa hem van mij overneemt, enzovoort...

Soms wou ik wel dat het omgekeerd was, papa kan rustig dingen doen in huis maar als ik bvb naar boven ga, dan staat meneerke beneden aan't traphekje te wachten tot ik terug ben... Ik mag ook niet naar't toilet gaan als hij het ziet of hij komt aan de deur staan neuten... Ik geef er niet veel aandacht aan, en mijn vriend probeert hem altijd af te leiden maar dat lukt niet altijd evengoed...
Ik probeer dan ook om niet over te nemen, maar 't is niet makkelijk...
Iets waar ik vanaf nu nog meer op ga letten, want zoals marb al zegt gedragen de kindjes zich anders als mama er wel of niet is.

Ik krijg ook zo goed als altijd een zoen als ik daarom vraag, de papa krijgt meestal een "neh" als antwoord... Soms heeft de papa dan zoiets van, laat maar , hij zal toch niet willen... Jammer wel hé.

Gelukkig kunnen ze ook zalig samen spelen, en er zal nog een tijd komen dat ik jaloers ben op de vader-zoon band denk ik!

[fluffie]

K'tje, dat ken ik, telkens ik naar het toilet ga, komt Seppe op mijn schoot zitten! Soms ben ik wel eens jaloers op de papa, die zich rustig kan douchen of vanalles doen zonder peuter aan zijn been.

Marb, bedankt voor je inzicht "van de andere kant". Het is inderdaad zo, als ik er niet ben, alles supergoed gaat tussen Seppe en de papa. Maar als hij mij ziet, mag de papa niks meer doen.

Ik merk ook wel dat we onbewust bepaalde rituelen opgebouwd hebben van kleinsaf, en dat hij daar dan geen problemen rond maakt. De papa legt hem altijd in zijn bedje, en dat lukt perfect (ook al ben ik er bij). Maar ik lees altijd een verhaaltje voor en als ik de papa het eens wil laten doen, stuit dat op hevig protest. Ik heb onbewust altijd het meest met Seppe gedaan, van bij de geboorte en dat merk je nu wel vind ik. Maar goed idee sterretje, om mijn 2 mannen er eens alleen op uit te sturen, dan heb ik wat me-time

Véro.
xx