Soms kan je zo van die dagen hebben die je afsluit met een slecht gevoel. Gisteren was zo ééntje. F had een heel moeilijke dag, mama dus ook.
Ik heb hem doorheen de dag heel veel afwisseling en spel aangeboden (naar bakker, boven spelen, beneden spelen, buiten spelen..), maar het mocht niet baten. En tussendoor moet ik ook nog wel iets in huishouden doen en op baby letten, want papa moest studeren. Handen (en ogen) te kort dus.
Peuterpuberteit ten top, niet luisteren, steeds weer over die grens gaan, huil en krijsconcerten als ik niet direct doe wat hij zegt, veel in de hoek gestaan, mama verloor haar geduld en ook aan het roepen gegaan

en na zijn middagdut dacht ik dat het wel beter zou zijn, maar nee, het GOOIEN van een glas in de afwasmachine, nadat ik gezegd had van het te laten staan, was de druppel. Een half uur in de hoek gezet, hij er helemaal over, dan begint hij te braken, tja... superslechte dag.
Later die dag raas ik in de auto nog wat uit tegen papa over F's gedrag, F luistert mee en zegt zo super serieus "is waar". Dan moet je echt je lach inhouden zenne!
