reacties omgeving

[LiesjeVDB]

Hallo, ik ben 29, mijn partner en ik zouden heel graag een kindje krijgen. Wij hebben al 2 jaar tevergeefs geprobeerd en zijn een tijd geleden al naar de gynaecoloog geweest, hij raadt ons aan met ivf te beginnen. Mijn partner ziet het helemaal zitten maar ik twijfel nog... ik ben nogal bang voor de reacties van mijn omgeving...
Weet jullie omgeving van jullie behandeling? Hoe hebben zij gereageerd?
groetjes aan alle DVO'ers

[Sevenflow]

***

[lichtje]

Hey Liesje,

Ik vertelde het mijn ouders, zus en enkele goeie vriendinnen. Steun van je naaste heb je zeker nodig en tijdens een Ivf behandeling kan je weinig plannen, moet je dingen verzetten en annuleren. Dit was zeker zo bij mij tijdens de nieuwjaarsmaand en dan was ik blij dat ze op de hoogte waren en ik niet telkens iets moest uitvinden waarom ik er niet bij kon zijn.

Mijn schoonzussen en tal van andere vrienden zijn niet op de hoogte. Als er teveel mensen op de hoogte zijn, dan heb ik het gevoel dat je op den duur over niets anders spreekt en dit is zeker niet leuk bij een negatief resultaat. Misschien raar, maar mij doet het soms echt deugd eens samen met vrienden te zijn zonder dat er weeral over IVF gesproken wordt

en ja, mijn schoonouders, vinden het "commerce", door hun banale reactie praat ik er nu totaal niet meer over met hen. En kan ik ergens niet bij zijn of is mijn man niet op 't bedrijf, dan geven we hun zelfs geen reden.

Door dit forum heb ik ook veel minder de behoefte het de delen met andere. Voor een buitenstaander is dit zo moeilijk te begrijpen, hier begrijpen ze je zeker, krijg je veel steun, tips en antwoorden op je vragen.

Liesje, ik zou zeggen Go for it, en krijg je eens een rare reactie, laat deze dan zeker achter jou want het is jullie leven, jullie beslissing!

[LiesjeVDB]

dankjewel lichtje en sevenflow voor jullie reactie.

lichtje, je zegt dat je ouders dat commerce vinden, ik ben ook bang voor die reactie omdat mijn ouders nogal conservatief zijn en ik mijn goede band met hen niet wil verbreken.

ook denk ik dat mijn vrienden het wel rap gaan merken, omdat ik nogal vaak afspreek met vriendinnen. ik denk wel dat zij hier geen probleem van gaan maken

ik heb echt wel steun aan jullie reacties

[Sevenflow]

***

[neeldron]

Bij ons weten een aantal vrienden het, en onze gezinnen uiteraard. Met vrienden wordt er eigenlijk niet gesproken over het verloop van de ivf-pogingen; ze vragen af en toe eens hoe het gaat en daar blijft het bij. Ik vind dat ideaal; het gaat niet de hele tijd over ivf, maar ik weet dat ik wel bij hen terecht kan als ik eens een luisterend oor nodig heb.
Mijn schoonouders polsen er eens naar, verder niets.
Mijn ouders zijn veel meer betrokken. Ze vinden het vooral erg voor ons dat het zo moeilijk gaat om zwanger te worden. Maar het doet erg goed dat we alles met hen kunnen doorpraten en ons hart kunnen luchten als het tegen zit.
Ik denk dat het de hele situatie iets draaglijker maakt als je je gesteund weet door je omgeving en je niet alles met je tweetjes moet dragen. Maar uiteindelijk gaat iedereen er op zijn eigen manier mee om he. succes!

[LiesjeVDB]

We hebben de knoop uiteindelijk doorgehakt en gaan beginnen met IVF. Voorlopig weet nog niemand het, maar ik denk dat ik wel een paar naaste collega's op het werk op de hoogte ga brengen. Zo zullen ze beter begrijpen waarom ik op onverwachte momenten afwezig zal zijn. Aan mijn ouders ga ik voorlopig niets zeggen. Ik ben normaal heel close met mijn moeder, maar ik denk niet dat ze het leuk zou vinden om te horen dat ik via deze manier kinderen probeer te krijgen. Als ik zwanger ben, zal ik het waarschijnlijk wel zeggen. Maar wij staan er volledig achter en dat is het belangrijkste.

vele groetjes, Liesje

[Zonnestraal]

Doordat ik geopereerd moest worden i.v.m. endometriose moest ik bepaalde mensen wel op de hoogte brengen, een operatie kan je niet verzwijgen voor je familie (vind ik). En dan is het ivf traject wat doorop volgt moeilijk stil te houden, want de meeste kunnen dat wel raden. Ik denk dat ik het anders tegen bijna niemand had verteld en nu denk ik dat ik dan nog meer met mezelf in de knoop had gezeten. Ik ben blij als mijn moeder of vriendinnen me bellen met vragen, ben opgelucht als ik er eens goed over kan praten.
Maar wat er tegenover staat is dat sommige mensen domme opmerkingen maken waardoor ik boos word en ze niks meer vertel, ik sluit me volledig af voor hen.

Maar je moet doen wat je gevoel je ingeeft. Je kan niet voorspellen hoe mensen reageren, want de meeste weten amper waar het over gaat. Dat maakt het zo moeilijk om er open over te zijn.

[Meli]

Bij mij weten zijn mijn baas, onderchef en één iemand van de personeelsdienst op de hoogte. Voor praktische regeling op het werk kon ik niet verder. Helaas kan ik voor de echo's geen ziekte krijgen en moet ik daarvoor verlof of rust nemen. Nu heb ik wel het geluk gehad bij de eerste poging dat mijn echo's telkens na mijn werkuren (16u) plaatsvonden. Ik heb ook flexible uren op het werk dus ik kan het ook regelen om iets later te beginnen. Van familie en vrienden zijn enkel één bevriend koppel en mijn zus op de hoogte. Mijn zus is verpleegster en ik had haar hulp nodig op nieuwjaar om spuitjes te zetten. Anders denk ik niet dat ik het zou gezegd hebben. Maar uiteindelijk ben ik wel blij dat zij het weet zodat ik toch af en toe mijn hart kan luchten. De voornaamste reden waarom ik verder niemand inlicht is omdat ik niet weet of ik anderen kan vertrouwen en zou niet graag hun onderwerp van roddel zijn. Maar ook gewoon omdat ik hoop om hun op een dag te kunnen verrassen met goed nieuws zonder dat ze weten dat we ermee bezig waren...