Om eventjes terug te komen op 't onderwerp. ik bewonder jullie allemaal dames want het moet verschrikkelijk zijn om er nacht na nacht zo vaak uit te moeten. En ik weet dat ik dat deel ook achter de rug heb maar eerlijk ik denk daar bijna niet meer aan terug, ik herinner me niet dat ik 't zo moeilijk had. misschien een troost voor jullie dat jullie binnen korte tijd ook niet meer aan die onderbroken nachten gaan denken ( tegen dan heb ik er misschien nieuwe omdat de oudste begint uit te gaan en ik daarvan wakker zal liggen
En ik heb , dankzij jullie, ook leren relativeren. Een huis moet niet 7/7 24/24 spic en span liggen ( alhoewel met mijn ventje
En geef toe : 't lentezonnetje geeft toch ook moed hé
cinne