Ik snap Repelsteeltje wel heel goed. Het is echt heel erg dat sommige mensen twijfelen aan je goede bedoelingen als mama, alleen maar omdat je thuis bevalt. Ik hoop dat wij die "fout" hier niet maken.
Geboorteverhalen
-
Loeki
- Berichten: 12951
- Lid geworden op: 8 mei 2008, 9:30
Ik hoop idd dat dat kan nogeenkeer! We zijn allemaal mama's (en papa's) die het beste voorhebben met hun kindje. En zoals bij zoveel dingen is het niet altijd duidelijk wat dat nu precies is, "het beste". En daarover zijn de meningen verdeeld. Goede discussies kunnen net ontstaan door die verschillende meningen hé. En persoonlijk vind ik dat prima, natuurlijk steeds met alle respect voor mekaars overtuigingen. En ik hoop dat hier niemand ooit scheef gaat bekeken worden over de manier van bevallen. Niet voor thuis bevallen, niet voor ziekenhuisbevallen, niet met of zonder epidurale. Omdat we heel goed weten hoe kostbaar onze kleine pakketjes zijn.
Ik snap Repelsteeltje wel heel goed. Het is echt heel erg dat sommige mensen twijfelen aan je goede bedoelingen als mama, alleen maar omdat je thuis bevalt. Ik hoop dat wij die "fout" hier niet maken.
Ik snap Repelsteeltje wel heel goed. Het is echt heel erg dat sommige mensen twijfelen aan je goede bedoelingen als mama, alleen maar omdat je thuis bevalt. Ik hoop dat wij die "fout" hier niet maken.
-
LaBatsa
- Berichten: 784
- Lid geworden op: 1 september 2009, 14:49
Dat is inderdaad zo, op een vlotte arbeid volgt meestal een vlotte bevalling.Repelsteeltje schreef: Alleen als het niet zo vlot met de opening, het vaak een teken is dat het een moeilijke bevalling wordt waar de kans op een medische ingrijp veel groter wordt.
Doordat mijn opening zo snel evolueerde was er voor de vv ook geen enkele reden om aan te nemen dat er zich tijdens de uitdrijffase problemen zouden voordoen.
Loeki, als vroedvrouw in een ziekenhuis moet ik je toch een beetje tegenspreken. Om te beginnen zijn er tussen de verschillende soorten ziekenhuizen grote verschillen. In een universitair ziekenhuis lopen er veel assistenten rond, die veel moeten 'oefenen', zodat vroedvrouwen nog maar heel weinig verloskundige handelingen mogen/kunnen verrichten en dat uit zich dan in hun kennis.
Ik werk in een regionaal zh, zonder assistenten. Wij begeleiden de moeders gedurende de hele arbeid, gyn wordt maar gebeld om 't kindje aan te pakken (of als er ernstige problemen zijn natuurlijk). Eigenlijk zouden wij perfect in staat zijn om normale bevallingen volledig zelf te doen, wat soms ook gebeurd (als we net iets te laat gebeld hebben of het super snel gaat)
Ik zou niet graag als zelfstandige vv werken, gewoon weten dat er meteen iemand je kan bijstaan en je alle nodige hulpmiddelen bij de hand hebt, is voor mij zeer belangrijk. Want ook al gaat het niet vaak mis, als het wel gebeurd telt iedere minuut.
Waar ik wel enorme voorstander van ben is: bevallingen volledig uitgevoerd door een vroedvrouw, maar wel in het ziekenhuis.
En nog even dit: ik heb er gewoon het schijt aan dat vroedvrouwen behandeld of bekeken worden als het hulpje van de gynaecoloog, dat zijn we niet!
-
mindyke
- Berichten: 3760
- Lid geworden op: 21 maart 2010, 12:44
hoho het blijft een verhit onderwerp he.
Ikzelf zou me absoluut niet goed voelen bij een thusibevalling . ik heb daar ook heel grote doemscenario's over van bloed overal en tventje dat het maar half opkuist
Maar ik heb wel veel respect voor de thuisbevallers.
Ok er kan een risisco zijn maar, das ook int ziekenhuis en ja daar zijn ze misschien sneller bij dan maar eeen ervaren vroedvrouw kent ook wel de tekenen van een probleem en zla op tidj ingrijpen denk ik.
Er zijn al miljarden thuisbevallingen gedaan en er zijn ook al miljarden gezonde baby'tjes van gekomen.
Net als in het ziekenhuis.
Ieder zijn ding en waar je je goed bij voelt... en sommige geraken gewoon niet tot inhet ziekenhuis he. zo is men overbuurvrouw op 2uur thuis bevallen.
En heb ik vandaag nog gehoord vane en bevalling bijons in het ziekenhuis die te lang geduurd heeft en een te late keizersnede heeft gekregen en kindje het niet overleefd heeft...
pro en contra tligt dicht bij elkaar ....
Ikzelf zou me absoluut niet goed voelen bij een thusibevalling . ik heb daar ook heel grote doemscenario's over van bloed overal en tventje dat het maar half opkuist
Maar ik heb wel veel respect voor de thuisbevallers.
Ok er kan een risisco zijn maar, das ook int ziekenhuis en ja daar zijn ze misschien sneller bij dan maar eeen ervaren vroedvrouw kent ook wel de tekenen van een probleem en zla op tidj ingrijpen denk ik.
Er zijn al miljarden thuisbevallingen gedaan en er zijn ook al miljarden gezonde baby'tjes van gekomen.
Net als in het ziekenhuis.
Ieder zijn ding en waar je je goed bij voelt... en sommige geraken gewoon niet tot inhet ziekenhuis he. zo is men overbuurvrouw op 2uur thuis bevallen.
En heb ik vandaag nog gehoord vane en bevalling bijons in het ziekenhuis die te lang geduurd heeft en een te late keizersnede heeft gekregen en kindje het niet overleefd heeft...
pro en contra tligt dicht bij elkaar ....
-
NatSar
- Berichten: 1486
- Lid geworden op: 14 maart 2010, 17:08
Ik ben contra. Vermoedelijk heeft dit ook iets met mijn opleiding te maken (verpleegkunde) en heb ik het gevoel dat het ziekenhuis toch een vrij veilige en vertrouwde plek is. Ik ben ook absoluut geen voorstander van poliklinisch bevallen. Maar das dan ook weer een persoonlijke visie. De kans op bloeding ed die eerste uren postnataal is niet onbestaande. Nee, geef mij maar een ziekenhuisbevalling met alle mogelijke medische apparatuur op enkele meters afstand. 
en dit graag een dag of 5...
en dit graag een dag of 5...-
Kimzie
- Berichten: 843
- Lid geworden op: 28 september 2009, 17:36
't Blijft een hot topic zo hé!
Ik treed LaBatsa wel bij, ik ben zelf bevallen met mijn eigen vroedvrouw die de 27 eerste uren van mijn arbeid thuis begeleid heeft en daarna mee naar het ziekenhuis is gegaan (regionaal) waar een tweede vroedvrouw mee kwam helpen, maar ik heb geen gyn gezien (en zo wou ik het ook, wegens negatieve ervaringen tijdens mijn zwangerschap met mijn gyn). Ik ben dan wel in het ziekenhuis gebleven, maar volgende keer zou ik het liefst gewoon mijn kind oppakken en naar huis wandelen (ik woon wel op 500m van dat ziekenhuis). Alleen, bij mij was het: na een erg lange arbeid volgde een heel vlotte bevalling, waarmee ik als uitzondering waarschijnlijk de regel bevestig . Ik denk niet dat ik thuis had mogen bevallen van de vroedvrouw, want ze was toch lichtjes ongerust na 24 uur arbeid (en toen had ik 4cm opening). Ik heb dus duidelijk gevoeld dat ze geen risico nam en dat was voor mij het belangrijkste!
Ik denk inderdaad dat het voor iedereen anders is en dat iedereen daarover moet bedenken wat voor jezelf het belangrijkste is. Zolang als je je er goed bij voelt, dat lijkt me nog steeds het beste voor moeder én kind! En gelukkig zijn we allemaal wat anders, zodat we ook allemaal andere dingen beslissen (en soms beslist de natuur ook gewoon voor ons).
Ik treed LaBatsa wel bij, ik ben zelf bevallen met mijn eigen vroedvrouw die de 27 eerste uren van mijn arbeid thuis begeleid heeft en daarna mee naar het ziekenhuis is gegaan (regionaal) waar een tweede vroedvrouw mee kwam helpen, maar ik heb geen gyn gezien (en zo wou ik het ook, wegens negatieve ervaringen tijdens mijn zwangerschap met mijn gyn). Ik ben dan wel in het ziekenhuis gebleven, maar volgende keer zou ik het liefst gewoon mijn kind oppakken en naar huis wandelen (ik woon wel op 500m van dat ziekenhuis). Alleen, bij mij was het: na een erg lange arbeid volgde een heel vlotte bevalling, waarmee ik als uitzondering waarschijnlijk de regel bevestig
. Ik denk niet dat ik thuis had mogen bevallen van de vroedvrouw, want ze was toch lichtjes ongerust na 24 uur arbeid (en toen had ik 4cm opening). Ik heb dus duidelijk gevoeld dat ze geen risico nam en dat was voor mij het belangrijkste!Ik denk inderdaad dat het voor iedereen anders is en dat iedereen daarover moet bedenken wat voor jezelf het belangrijkste is. Zolang als je je er goed bij voelt, dat lijkt me nog steeds het beste voor moeder én kind! En gelukkig zijn we allemaal wat anders, zodat we ook allemaal andere dingen beslissen (en soms beslist de natuur ook gewoon voor ons).
-
Fien83
- Berichten: 1627
- Lid geworden op: 3 september 2009, 12:01
Ik ben in een universitair ziekenhuis bevallen en ik had ook een vroedvrouw die daar de ganse tijd bij mij gebleven is. Af en toe ging ze eventjes de deur uit, maar doordat ze merkte dat het zo snel ging, heeft ze dat dus niet vaak gedaan. De assistent van wacht is in het begin, na de monitor en toen het echte moment daar was gekomen dus ik vond dat ook zij best wel betrokken was, ook al was het op het moment erg druk op de materniteit. De vroedvrouw heeft dat trouwens ontzettend goed gedaan en ik vond dat er een mooi evenwicht en een mooie aanvulling was tussen beide. Ik had een eigen vroedvrouw thuis (maar zij doet geen bevallingen meer) en ik had het idee dat zij de emotionele kant van de zaak meer 'begreep', maar dat is natuurlijk ook omdat ik haar persoonlijk kende en regelmatig bij haar kwam. Dus LaBatsa, voor mij zijn vroedvrouwen zeker niet het hulpje van de gyn hoor .
.-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
bij de bevalling van I had ik een stagaire gynaecoloog en een stagaire vroedvrouw. die gyn heb ik tijdens de arbeid eventjes gezien en pas bij het persen kwam mijn eigen gyn eens kijken. die 'moest' er bij zijn om het kindje aan te pakken
maar de stagaire vroedvrouw vroeg of zij het kindje mocht aanpakken. 'k geloof dat ze x aantal bevallingen moeten gedaan hebben om af te studeren.
wat kon mij het schelen wie het kindje zou aanpakken... ik heb enkel gegrapt, zolang je ze maar niet laat vallen. en op het moment toen ons I er werkelijk uitfloepte was het idd met een snelle reflex grijpen naar dat glibberige wezentje
de gyn 'mopperde' een beetje dat zij enkel nog goed genoeg was om de scheur dicht te naaien....
ik vond het eigenlijk heel fijn om die stagaire-vroedvrouw en de andere vroedvrouwen dicht in m'n buurt te hebben, zij hebben tenslotte de ervaring van de arbeid. en de gyn is er 'enkel' voor als er iets mis is. wat mij dus dubbele geruststelling gaf...
maar de stagaire vroedvrouw vroeg of zij het kindje mocht aanpakken. 'k geloof dat ze x aantal bevallingen moeten gedaan hebben om af te studeren.
wat kon mij het schelen wie het kindje zou aanpakken... ik heb enkel gegrapt, zolang je ze maar niet laat vallen. en op het moment toen ons I er werkelijk uitfloepte was het idd met een snelle reflex grijpen naar dat glibberige wezentje
de gyn 'mopperde' een beetje dat zij enkel nog goed genoeg was om de scheur dicht te naaien....
ik vond het eigenlijk heel fijn om die stagaire-vroedvrouw en de andere vroedvrouwen dicht in m'n buurt te hebben, zij hebben tenslotte de ervaring van de arbeid. en de gyn is er 'enkel' voor als er iets mis is. wat mij dus dubbele geruststelling gaf...
-
mies
- Berichten: 3814
- Lid geworden op: 22 maart 2009, 14:44
Hier mijn kort geboorteverhaal van ons tweede kindje, "Jongen" (bij gebrek aan betere forumnaam voorlopig). Omdat hij met een tamelijk hoog voorspeld gewicht zat (4kg op 39w) en ik met een litteken zat van de vorige keizersnede, hadden we besloten om hem de kans te geven om natuurlijk te komen tot aan die 39w-grens. En als hij er dan nog niet was, ging het een geplande keizersnede zijn. Nu moet ik wel toegeven dat ik geen "meerwaarde" zag in natuurlijk bevallen, ik heb niet het gevoel dat ik iets zou gemist hebben in mijn leven. En de angst voor de pijn (had al heel veel pijn bij de voorweeen) en de positieve ervaring van de vorige keizersnede (hier te lezen: http://www.deverdwaaldeooievaar.be/foru ... 025� ) speelden natuurlijk ook een rol in het beslissingsproces.
Een geplande keizersnede werd het dus opnieuw.
Op de ochtend van de geplande keizersnede om 6u55 ben ik met de taxi vertrokken van thuis uit, en bij het afscheid van ons huisje en eigenlijk de hele ochtend heb ik heel veel geweend... Ik heb het echt moeilijk gehad toen. Het afscheid van ons "perfecte gezinnetje van 3" viel me zeer zwaar, ik had heel veel compassie met wat Meis allemaal te wachten stond...
Mijn man is dan afgekomen tegen 9u45, nadat hij Meis had achtergelaten bij het kindermeisje.
Ik mocht dan verhuizen van het verloskwartier (waar ze the usual deden: monitor, lavement, nakijken dossier, etc) naar de kamer, en daar hebben we een hele tijd gewacht tot ze ons kwamen halen van het OK. Normaal gaan de keizersnedes gewoon door op het verloskwartier, waar er ook een veel leukere recovery is (waar je dus continu huidcontact hebt achteraf), maar soms gaan de keizersnedes door in het OK, bijvoorbeeld binnen een operatieprogramma. Dat was bij Meis trouwens ook zo.
Maar ik had erop gehamerd dat ik echt wel huidcontact wilde, omdat dat zo speciaal was geweest bij Meis, en het was gelukkig heel rustig op het verloskwartier zodat een vroedvrouw weldegelijk een hele tijd beneden in het OK bij ons kon blijven om alles in het oog te houden.
Uiteindelijk nog een hele tijd moeten wachten op de anesthesiste, deze keer was het dus niet de gyn die op zich liet wachten
De procedure was eigenlijk zeer vergelijkbaar met die van Meis, met dat verschil dat het grote "wonder" een beetje minder groot was. Maar ik was wel direct verliefd op dat kleine ventje hoor
Het toenaaien (en dus het huidcontact) duurde deze keer maar 20min, en de recovery leek mij dan weer langer te duren dan bij Meis, maar uiteindelijk was alles toch zeer vlotjes verlopen.
Ja het was en is dus zaaaaalig he!
Wat mij betreft is het gevoel echt verdubbeld. Ik zie Meis nog even graag, en ik zie Jongen ook heel erg graag
Een geplande keizersnede werd het dus opnieuw.
Op de ochtend van de geplande keizersnede om 6u55 ben ik met de taxi vertrokken van thuis uit, en bij het afscheid van ons huisje en eigenlijk de hele ochtend heb ik heel veel geweend... Ik heb het echt moeilijk gehad toen. Het afscheid van ons "perfecte gezinnetje van 3" viel me zeer zwaar, ik had heel veel compassie met wat Meis allemaal te wachten stond...
Mijn man is dan afgekomen tegen 9u45, nadat hij Meis had achtergelaten bij het kindermeisje.
Ik mocht dan verhuizen van het verloskwartier (waar ze the usual deden: monitor, lavement, nakijken dossier, etc) naar de kamer, en daar hebben we een hele tijd gewacht tot ze ons kwamen halen van het OK. Normaal gaan de keizersnedes gewoon door op het verloskwartier, waar er ook een veel leukere recovery is (waar je dus continu huidcontact hebt achteraf), maar soms gaan de keizersnedes door in het OK, bijvoorbeeld binnen een operatieprogramma. Dat was bij Meis trouwens ook zo.
Maar ik had erop gehamerd dat ik echt wel huidcontact wilde, omdat dat zo speciaal was geweest bij Meis, en het was gelukkig heel rustig op het verloskwartier zodat een vroedvrouw weldegelijk een hele tijd beneden in het OK bij ons kon blijven om alles in het oog te houden.
Uiteindelijk nog een hele tijd moeten wachten op de anesthesiste, deze keer was het dus niet de gyn die op zich liet wachten
De procedure was eigenlijk zeer vergelijkbaar met die van Meis, met dat verschil dat het grote "wonder" een beetje minder groot was. Maar ik was wel direct verliefd op dat kleine ventje hoor
Het toenaaien (en dus het huidcontact) duurde deze keer maar 20min, en de recovery leek mij dan weer langer te duren dan bij Meis, maar uiteindelijk was alles toch zeer vlotjes verlopen.
Ja het was en is dus zaaaaalig he!
Wat mij betreft is het gevoel echt verdubbeld. Ik zie Meis nog even graag, en ik zie Jongen ook heel erg graag
-
lyse
- Berichten: 1446
- Lid geworden op: 19 juni 2009, 16:59
-
Lie_29
- Berichten: 1063
- Lid geworden op: 12 januari 2009, 23:18
Zoals beloofd: mijn bevallingsverhaal.
Wie nog moet bevallen en liever geen slechte scenario's leest: negeren die handel want het is niet echt over rozen gegaan.
Ik werd op dinsdagavond 13 maart in het ziekenhuis verwacht zo rond 20u.
Tegen 22u kwam er een vroedvrouw eens 'voelen' en stelde vast dat ik al 2cm opening had.
Daar liep ik al mee rond sinds midden februari dus dat was wel even balen.
Ik kreeg een gel opgespoten om de baarmoedermond weker te maken. Dan zowat een hele nacht wakker gelegen. Door de krampen enerzijds, maar anderzijds ook wel door de nervositeit. Wat staat er me de komende uren te wachten?
Om 6u 's morgens kreeg ik een pilletje opgestoken en dat werd nog eens herhaald om 8u. Er werd ook nog wat in me gewroet en gewrongen om te zien of er al meer opening was. Niet dus.
Om 10u kwam de gyn zelf en (wat volgens mij al een foutje was) zonder nog eens de opening te controleren, stak ie direct nog een tablet op.
Terwijl ie dat deed werden zijn ogen -volgens mijn man- zeer groot.
'Oei, die zit hier al aan 4cm'
Hij wou die tablet er weer uithalen, heeft me daarbij gigantisch veel pijn gedaan (er lag een schone plas bloed op mijn bed) en kreeg die tablet er uiteindelijk niet meer uit.
Amai, die laatste tablet ontketende de boel.
5 minuten later begonnen de weeen en binnen het halfuur zat ik in een ware weeenstorm: om de 2 minuten.
Ik heb dat zo een uur of 2 kunnen volhouden, maar toen ze rond 12u30 nog eens kwamen voelen had ik ochottekes maar 1cm meer gepakt (zat aan 5 dus)
Het idee dat ik maar 1 cm per 2,5u zou nemen deed me naar de epidurale grijpen. De anesthesist was er tegen 12u45 en stak zonder veel poespas de hele zooi in mijn rug.
Wat een verademing!
Aanvankelijk lag ik vrij relaxed op mijn bed te wachten tot ik mocht persen, maar dat ging nog wel even duren dacht ik. Na een halfuur voelde ik elke wee heel duidelijk in mijn linkerbeen. Echt raar. Precies of dat deel van mijn lichaam was niet verdoofd.
De anesthesist werd er weer bijgehaald en de dosis werd wat opgedreven. Ik bleef de weeen voelen in mijn linkerbeen, maar minder duidelijk.
Tegen 13u45 ging de vroedvrouw nog eens voelen.
'Moh! U heeft al volledige ontsluiting, mevrouw!'
Oink?
De gyn werd er bij gehaald en ik mocht beginnen persen.
Ik heb geperst als een halve gare, maar kreeg de baby er niet uit.
Ik viel op den duur in slaap tussen elke perswee. Ik werd er zelfs niet wakker van.
De vroedvrouwen schudden me wakker.
'Mevrouw, u heeft een wee, u moet nu echt persen.'
Volgens mijn man heb ik -een kletskous eersteklas- op heel die tijd 1x gezegd: 'ik kan niet meer, echt niet, dit gaat me niet lukken' om verder geen woord meer te zeggen.
1uur en 20 minuten heb ik geperst.
Ze zagen zoonlief zijn hoofdje naar voor schuiven als ik perste, maar eens ik stopte schoof hij weer achteruit.
En dan wordt het allemaal wat vaag voor me, ik herinner me maar flarden:
De gyn die zijn telefoon pakt en met een beetje paniek in zijn stem een OK vraagt.
Ik die in een ander bed wordt gesleurd.
Mijn t-shirt wordt uitgetrokken door een kieken van een verpleegster die niet doorhad dat ik aan een infuus hing. Dat infuus vloog uit en ik ook.
'Godverdomme mens, kijk toch uit, ik heb zo echt wel al pijn genoeg!' om vervolgens weer van de wereld te gaan.
De gyn die kwaad is omdat de lift lang op zich laat wachten en helemaal uit zijn dak gaat tegen een oud peetje dat de dienstlift gebruikt als bezoekerslift.
Er werd echt met me geracet richting operatiezaal.
Ik op operatietafel gehesen. Doeken voor mijn gezicht. Koude vloeistof op mijn buik.
'Mevrouw, u voelt dadelijk wat getrek en geduw aan je buik.'
'Wat maakt gij dat meiske wijs? Ik sta hier al klaar om algemene verdoving te geven. Slaapwel mevrouw, straks is je kindje daar.'
Licht uit.
Mijn licht ging met een schok aan in recovery.
Ik daver zowat uit mijn bed. Ik heb het ijskoud. Angstige gezichten rondom mij.
'Bloeddruk 5 op 2, we raken ze kwijt!'
Licht weer uit.
Licht weer aan. Gelukkig.
Waar is mijn kind? Is ie ok?
Niemand die me antwoord kon geven.
Hysterisch wenen omdat ik daar een halfuur lag zonder dat iemand me kon zeggen of mijn baby ok was.
Eindelijk een verpleegster die me komt halen.
Mijn man die ik in de verte zie afkomen met een bundeltje kind op zijn borst.
Ik gil voor heel die kliniek.
IS IE OK? ZEG AUB DAT IE OK IS!
Manlief is duidelijk opgelucht dat ik nog levend ben aangezien ik zoveel lawaai maak. Hij wist ook een dik uur niks over mij.
HIJ IS PERFECT!
Achteraf hoor ik wel dat zoonlief een apgarscore van 2 op 10 had. Dat ie gereanimeerd moest worden. Dat ie blauw zag. Dat het ook voor hem niet veel gescheeld had....
Mijn placenta zou vroegtijdig beginnen afscheuren zijn waardoor baby en ik in de problemen kwamen. Mijn bloeddruk kelderde tijdens het persen en de hartslag van zoonlief was op een bepaald moment maar 55 meer.
Na mijn crash in de recovery heb ik blijkbaar ook nog bloed gekregen.
Ik heb de gyn diezelfde avond nog gezien en heb -nog helemaal onder de indruk van het hele gebeuren- gezegd dat ik het niet moet weten wat er nu precies fout gelopen is.
Nu zijn we 3,5 weken verder en nu wil ik het wel weten. Begin mei ga ik op nacontrole en dan ga ik toch eens wat vragen stellen. Ik ben klaar voor antwoorden nu.
Wat een weg.
Moeilijk zwanger worden, miskramen, moeilijke zwangerschap, extreme bevalling.
We zijn er nog allebei, maar ik ga nooit of te nimmer de paniek die ik rond me gevoeld heb vergeten, dat was veel erger dan de pijn die er aan vooraf ging. Het doet heeeeeeeeel vies als je voelt dat mensen vrezen dat je het niet gaat overleven én vooral dat je een halfuur vreest dat je baby het niet gehaald heeft...
We vinden het vooral jammer dat:
a) Mijn man niet bij de bevalling aanwezig mocht zijn. Hij stond in zijn blauw pak klaar op de gang om mee te komen, maar werd in laatste instantie geweigerd omdat ze volledige narcose gingen toepassen.
b) Ik de bevalling niet heb meegemaakt. Geen skin-to-skin (wel met papa). Ik zag onze zoon pas toen ie al 3u oud was.
c) ik niet voor mijn kindje kon zorgen de eerste dagen
Maar hij is er, is kerngezond en is onze grote liefde!
En dat primeert nu.
Wie nog moet bevallen en liever geen slechte scenario's leest: negeren die handel want het is niet echt over rozen gegaan.
Ik werd op dinsdagavond 13 maart in het ziekenhuis verwacht zo rond 20u.
Tegen 22u kwam er een vroedvrouw eens 'voelen' en stelde vast dat ik al 2cm opening had.
Daar liep ik al mee rond sinds midden februari dus dat was wel even balen.
Ik kreeg een gel opgespoten om de baarmoedermond weker te maken. Dan zowat een hele nacht wakker gelegen. Door de krampen enerzijds, maar anderzijds ook wel door de nervositeit. Wat staat er me de komende uren te wachten?
Om 6u 's morgens kreeg ik een pilletje opgestoken en dat werd nog eens herhaald om 8u. Er werd ook nog wat in me gewroet en gewrongen om te zien of er al meer opening was. Niet dus.
Om 10u kwam de gyn zelf en (wat volgens mij al een foutje was) zonder nog eens de opening te controleren, stak ie direct nog een tablet op.
Terwijl ie dat deed werden zijn ogen -volgens mijn man- zeer groot.
'Oei, die zit hier al aan 4cm'
Hij wou die tablet er weer uithalen, heeft me daarbij gigantisch veel pijn gedaan (er lag een schone plas bloed op mijn bed) en kreeg die tablet er uiteindelijk niet meer uit.
Amai, die laatste tablet ontketende de boel.
5 minuten later begonnen de weeen en binnen het halfuur zat ik in een ware weeenstorm: om de 2 minuten.
Ik heb dat zo een uur of 2 kunnen volhouden, maar toen ze rond 12u30 nog eens kwamen voelen had ik ochottekes maar 1cm meer gepakt (zat aan 5 dus)
Het idee dat ik maar 1 cm per 2,5u zou nemen deed me naar de epidurale grijpen. De anesthesist was er tegen 12u45 en stak zonder veel poespas de hele zooi in mijn rug.
Wat een verademing!
Aanvankelijk lag ik vrij relaxed op mijn bed te wachten tot ik mocht persen, maar dat ging nog wel even duren dacht ik. Na een halfuur voelde ik elke wee heel duidelijk in mijn linkerbeen. Echt raar. Precies of dat deel van mijn lichaam was niet verdoofd.
De anesthesist werd er weer bijgehaald en de dosis werd wat opgedreven. Ik bleef de weeen voelen in mijn linkerbeen, maar minder duidelijk.
Tegen 13u45 ging de vroedvrouw nog eens voelen.
'Moh! U heeft al volledige ontsluiting, mevrouw!'
Oink?
De gyn werd er bij gehaald en ik mocht beginnen persen.
Ik heb geperst als een halve gare, maar kreeg de baby er niet uit.
Ik viel op den duur in slaap tussen elke perswee. Ik werd er zelfs niet wakker van.
De vroedvrouwen schudden me wakker.
'Mevrouw, u heeft een wee, u moet nu echt persen.'
Volgens mijn man heb ik -een kletskous eersteklas- op heel die tijd 1x gezegd: 'ik kan niet meer, echt niet, dit gaat me niet lukken' om verder geen woord meer te zeggen.
1uur en 20 minuten heb ik geperst.
Ze zagen zoonlief zijn hoofdje naar voor schuiven als ik perste, maar eens ik stopte schoof hij weer achteruit.
En dan wordt het allemaal wat vaag voor me, ik herinner me maar flarden:
De gyn die zijn telefoon pakt en met een beetje paniek in zijn stem een OK vraagt.
Ik die in een ander bed wordt gesleurd.
Mijn t-shirt wordt uitgetrokken door een kieken van een verpleegster die niet doorhad dat ik aan een infuus hing. Dat infuus vloog uit en ik ook.
'Godverdomme mens, kijk toch uit, ik heb zo echt wel al pijn genoeg!' om vervolgens weer van de wereld te gaan.
De gyn die kwaad is omdat de lift lang op zich laat wachten en helemaal uit zijn dak gaat tegen een oud peetje dat de dienstlift gebruikt als bezoekerslift.
Er werd echt met me geracet richting operatiezaal.
Ik op operatietafel gehesen. Doeken voor mijn gezicht. Koude vloeistof op mijn buik.
'Mevrouw, u voelt dadelijk wat getrek en geduw aan je buik.'
'Wat maakt gij dat meiske wijs? Ik sta hier al klaar om algemene verdoving te geven. Slaapwel mevrouw, straks is je kindje daar.'
Licht uit.
Mijn licht ging met een schok aan in recovery.
Ik daver zowat uit mijn bed. Ik heb het ijskoud. Angstige gezichten rondom mij.
'Bloeddruk 5 op 2, we raken ze kwijt!'
Licht weer uit.
Licht weer aan. Gelukkig.
Waar is mijn kind? Is ie ok?
Niemand die me antwoord kon geven.
Hysterisch wenen omdat ik daar een halfuur lag zonder dat iemand me kon zeggen of mijn baby ok was.
Eindelijk een verpleegster die me komt halen.
Mijn man die ik in de verte zie afkomen met een bundeltje kind op zijn borst.
Ik gil voor heel die kliniek.
IS IE OK? ZEG AUB DAT IE OK IS!
Manlief is duidelijk opgelucht dat ik nog levend ben aangezien ik zoveel lawaai maak. Hij wist ook een dik uur niks over mij.
HIJ IS PERFECT!
Achteraf hoor ik wel dat zoonlief een apgarscore van 2 op 10 had. Dat ie gereanimeerd moest worden. Dat ie blauw zag. Dat het ook voor hem niet veel gescheeld had....
Mijn placenta zou vroegtijdig beginnen afscheuren zijn waardoor baby en ik in de problemen kwamen. Mijn bloeddruk kelderde tijdens het persen en de hartslag van zoonlief was op een bepaald moment maar 55 meer.
Na mijn crash in de recovery heb ik blijkbaar ook nog bloed gekregen.
Ik heb de gyn diezelfde avond nog gezien en heb -nog helemaal onder de indruk van het hele gebeuren- gezegd dat ik het niet moet weten wat er nu precies fout gelopen is.
Nu zijn we 3,5 weken verder en nu wil ik het wel weten. Begin mei ga ik op nacontrole en dan ga ik toch eens wat vragen stellen. Ik ben klaar voor antwoorden nu.
Wat een weg.
Moeilijk zwanger worden, miskramen, moeilijke zwangerschap, extreme bevalling.
We zijn er nog allebei, maar ik ga nooit of te nimmer de paniek die ik rond me gevoeld heb vergeten, dat was veel erger dan de pijn die er aan vooraf ging. Het doet heeeeeeeeel vies als je voelt dat mensen vrezen dat je het niet gaat overleven én vooral dat je een halfuur vreest dat je baby het niet gehaald heeft...
We vinden het vooral jammer dat:
a) Mijn man niet bij de bevalling aanwezig mocht zijn. Hij stond in zijn blauw pak klaar op de gang om mee te komen, maar werd in laatste instantie geweigerd omdat ze volledige narcose gingen toepassen.
b) Ik de bevalling niet heb meegemaakt. Geen skin-to-skin (wel met papa). Ik zag onze zoon pas toen ie al 3u oud was.
c) ik niet voor mijn kindje kon zorgen de eerste dagen
Maar hij is er, is kerngezond en is onze grote liefde!
En dat primeert nu.
-
LaBatsa
- Berichten: 784
- Lid geworden op: 1 september 2009, 14:49
Gelukkig is alles goed gekomen met jullie beide!-
Lie_29
- Berichten: 1063
- Lid geworden op: 12 januari 2009, 23:18
-
elie
- Berichten: 464
- Lid geworden op: 3 augustus 2010, 16:54
Oh lie,wat een verhaal!ik kreeg kippenvel tijdens het lezen en las gedurende het verhaal vorderde vlugger en vlugger om de afloop te kunnen weten!allereerst een dikke proficiat!maar idd wat een nare bevalling!mijn bevalling werd ook ingeleid,maar dit verliep heel anders dan bij jou!ik kreeg geen gel,maar ineens een tabletje,toen ze zagen dat ik na 3 uur reeds 5 cm had.hebben ze geen tabletje meer bijgegeven,wat mss idd bij jou de fout was.maar eind goed al goed!en geniet nog van jullie wondertje!
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 6 gasten