Postnatale depressie

[logost]

Hey allemaal,

Even een vraagje en meteen een excuus. Jullie hebben allemaal veel moeite moeten doen om zwanger te geraken dus kennen jullie waarschijnlijk geen depressieve gevoelens. Ik heb enkel moeite gehad om zwanger te worden van ons eerste kindje maar ons tweede kindje was een cadeau'tje van moeder natuur en is 3 weken geleden geboren. Een pracht zwangerschap en de bevalling die ik wou. Niets dan rozegeur en maneschijn en toch kan ik al heel de week niet meer lachen, kan alleen maar huilen, weet niet wat te doen met ons 2e zoontje. Ik begrijp hem niet, hij huilt veel en ik kan hem alleen laten huilen omdat ik niet weet wat er mis mee is. Propere luier, genoeg geknuffeld, genoeg gegeten, bedje staat schuin, hij slaapt al op de slaapkamer omdat het daar donker is, wilt geen tutje, is al ingebakerd,...Ik ben gewoon op. Zo op en neerslachtig dat ik er soms tegenop zie dat mijn eerste zoontje naar huis komt tegen 16u. Partner begrijpt het niet en tegen andere mensen durf ik het niet zeggen want die zouden het zeker niet begrijpen. Ik voel me zo schuldig tov mijn zoontjes. Als ik hem zo moet laten huilen, kan dat later toch alleen maar voor probleemkindjes zorgen. Ik zucht wanneer hij weer huilt, probeer om steeds naar hem te lachen en hem te aaien maar hij moet toch ook voelen dat er 'iets' is.

Ik hoop zo hard dat er iemand is van jullie die me raad kan geven of nog beter iemand kent die dit ook heeft meegemaakt. Misschien doet dat me beter voelen?

Nogmaals sorry

[Sterretje]

hey logost!

proficiat met je spontane zwangerschap en de geboorte van je zoontje!

en meteen ook dikke knuf voor je negatieve gevoelens en depressieve emotionele toestand
allereerst denk ik dat je de oorzaak van het huilen van je ventje moet (proberen) vinden... ben je al evt naar een osteopaat of kinderarts gegaan?
wat noem je veel huilen? zijn er enkele momenten dat je zoontje rustig slaapt en vrolijk of stil is? hoe zijn de nachten?

het is erg slopend hé, twee kleine kindjes in huis, de nieuwe gezinssituatie waar iedereen zich moet naar aanpassen, en dan de 'druk' van de maatschappij waarbij het perfecte plaatje overal in gereflecteerd wordt...

ik kan je maar 1 tip geven meid: PRATEN En HULP ZOEKEN!
kraamhulp, vroedvrouw, poetshulp, vrienden, vriendinnen en familie
trommel ze allemaal op om je werk uit handen te geven, zorg dat je zelf je rust hebt, er op tijd eens van tussen kan gaan (al was het maar een uurtje heerlijke rust in de badkamer of snel naar de bakker)
voel je ook niet schuldig!
wat heel erg zwaar emotioneel kan wegen is dat je je zelf een schuldgevoel oplegt. is helemaal nergens voor nodig!

ik hoop dat je er uit komt en dat alles snel wat rooskleuriger wordt
Forceer niets en leef van dag tot dag!

veel liefs!

[molly27]

logost, allereest moet je je excuses helemaal niet aanbieden en je moet je ook niet schuldig voelen.
Zelf heb ik hier geen ervaring mee maar misschien is het goed om eens naar de huisarts te gaan of met iemand te praten die je niet zal veroordelen en wat verder van je af staat. misschien kan je huisarts wel zo iemand vinden.

Voel je zeker niet schuldig!

Dikke knuffel

[mindyke]

hey Logost, die excuses laat je maar achterwege. Nergens voor nodig.

Ik zou zoals sterretje zegt ook op zoek gaan naar de oorzaak van je kleine wondertje zen gehuil.

MAar ik zou als ik jouw was ook hulp zoeken. Bij je huisarts je verhaal doen. Die kan je zeker verderhelpen.
wat ik ook al dikwijls gehoord heb is dat een osteopaat ook kan werken op postnatale gevoelens; Het verschuiven van je staartbeentje bij de bevalling werkt blijkbaar rechtstreeks op dat stuk van je hersenen. Osteopaten kunnne dit verhelpen. Ook een voetreflexologe is hier voor aangewezen.
Bovendien zijn die momenten ook een beetje me-time...
kzou zeggen proberen !

voorederest nog veel succes en dikke knuf xxx

[K'tje]

Logost, wow ik schrik wel een beetje, wist helemaal niet dat je terug zwanger was en zelfs al bevallen!!
Proficiat daarvoor meid.

We waren destijds voor ongeveer hetzelfde moment uitgerekend, schreven samen op het augustus 2010 topicje, en ik ga nu zaterdag weten of de ICSI voor brusje gelukt is... Dit volledig terzijde natuurlijk.

Maar zoals Sterretje al vroeg, ben je al naar de dokter geweest met je zoontje?

Onze Sem huilde ook bijna constant, eigenlijk al van in de kraamkliniek. Uiteindelijk werd op z'n 5 weken zware reflux vastgesteld, en kreeg hij medicatie. En hij gaf niks terug, dus wij konden het ook niet "zien", er leek ook niks mis met hem. Het ventje had constant het zuur en als het eindelijk over was, moest hij opnieuw eten... Wij zijn ook naar osteopaat geweest met hem, dat bracht ook wat verlichting.

Ik wens je veel sterkte, het moet niet makkelijk zijn,maar voel je aub niet schuldig, die eerste weken zijn loodzwaar, niet meer en niet min. Die roze wolk, ik persoonlijk heb er toch ook niet op gezeten hoor. Natuurlijk ben je heel blij met je kind, maar het is gewoon heel erg wennen, ik denk elke keer opnieuw...

En je zal het waarschijnlijk al wel geprobeerd hebben, maar draag hem met je mee in een draagzak, helpt dat?

[Zij en haar]

Dag Logost,

Ik heb een Postpartum depressie (gehad) (ben herstellende)... na de geboorte van ons zoontje (nu 5 maand 'n half)...

Je mag me altijd een persoonlijk bericht sturen...

En ik kan alleen maar zeggen: zoek ajb hulp! Ga naar je huisarts... schakel kraamhulp in... etc...

Lieve groetjes,
Z/H

[logost]

Hey,

Hulp heb ik al: poetsvrouw, kraamhulp, vroedvrouw, crèche voor oudste zoontje => Huis ligt er relatief proper bij, was kan ik bijhouden dus is wel allemaal oké.

Het huilen van R.: het is het slapen overdag dat ik niet geregeld krijg. De kinderarts zegt niks over krampen of reflux (ik denk eerlijk gezegd ook niet dat die zaken meespelen). Ik denk dat hij zelfs niet onder de definitie van een huilbaby valt maar hij slaapt 3 kwartier of een half uur en huilt dan een tweetal minuten of is dan wakker of huilt heel hard zodat ik hem uit bed haal en de borst geef. Wat uiteraard voor problemen zorgt omdat hij alleen maar voormelk binnenkrijgt en dan in slaap valt en dus krampen krijgt,...
Ik ben te moe om met hem rond te lopen, hij mag gerust bij mij slapen maar heb teveel schrik voor slechte gewoontes aan te leren.

Ik vind het voorlopig nog zo vroeg om al naar de HA te gaan met deze gevoelens, ik hoop dat ze gewoon weggaan dat het gewoon vermoeidheid is.

Het schuldgevoel daarentegen tgo de zoontjes kan ik echt niet wegkrijgen. Ik kan het niet verkroppen dat ik R. niet kan troosten als mama. Of dat ik er het geduld niet voor heb om hem te troosten,...Ik heb zoveel schrik dat ik de vertrouwensband daarmee schade aanbreng en dat ik hem geen gevoel van liefde geef...

Soms wou ik dat ik mijn leventje van vroeger terug had. Alles begon net in de plooi te vallen met W. die nu 19 maanden is, met de relatie, met het werk,... En eigenlijk is R. volgens mij echt geen moeilijker kind dan een ander maar ligt het probleem gewoon bij mij. Ik zie het geluk nu precies niet, het moedergevoel komt blijkbaar niet,...enfin hiervoor voel ik me dus zoooo schuldig. Eerlijk: ik zou dit niet durven zeggen tegen mijn HA, ik denk zelf dat ik het niet durf zeggen tegen de vroedvrouw...

[LittleBean]

Logost, proficiat met de geboorte van je tweede zoontje!

Je moet je idd niet verontschuldigen voor wat je voelt!

Toen ik 15 maanden geleden bevallen ben van LO heb ik heel lang last gehad van de Babyblues.

Na een redelijk gemakkelijke zwangerschap en bevalling heeft het heel lang geduurd eer ik kon genieten van mijn zoontje.

Mijn hormonen die op hol geslagen waren, de bv die moeizaam verliep, het slaaptekort, mijn zoontje die overdag enkel op mijn borstkas of arm wou slapen, het gemis van familie en vrienden om hulp te vragen want ik woon in het buitenland, mijn man die na een week terug moest gaan werken, etc.

Mijn man is regelmatig thuisgekomen van zijn werk om opgewacht te worden door een blijtende vrouw en een blijtende baby.

Ik zat er soms zo door dat ik soms tegen LO geroepen heb en hem soms gewoon 10 minuutjes in zijn wiegje liet wenen terwijl ik al wenend in bed lag met mijn hoofdkussen op mijn hoofd om het geween niet te moeten horen, waarvoor ik me nog altijd schaam.

Ik wist gewoon niet wat ik aanmoest met dit vreemde wezentje. Ik verzorgde hem wel, gaf hem te eten, ververste zijn pampers maar hem graag beginnen zien heeft heel lang geduurt.

Na een drie tal maanden is het geleidelijk aan beter beginnen te gaan, voornamelijk omdat ik wat meer kon slapen 's nachts omdat hij minder voedingen nodig had en ook omdat mijn hormonen wat meer op hun plooi aan het komen waren.

Als alles goed gaat beval ik eind october van ons tweede kindje en ik hoop echt dat de geschiedenis zich niet herhaalt en dat ik vanaf de eerste dag kan genieten van ons kleintje.

Je bent dus zeker niet alleen en ik kan de anderen alleen maar bijtreden in hun advies. Probeer te achterhalen waarom je zoontje zoveel weent en of je er iets aan kan doen.

En voor jezelf, praat erover. Of schrijf je gedachten hier neer, dat kan ook al deugd doen. En vraag hulp zodat je er af en toe even tussenuit kan.

Veel sterkte! Het wordt beter, geloof me!

[logost]

@K'tje: ik duim heel hard mee voor je dat je poging is gelukt. Jep jullie Sem en onze W. zijn ongeveer even oud. Om die reden wou ik niet schrijven op het forum dat ik terug zwanger was. Deze keer een wondertje, maar daar dient DVO eigenlijk niet voor he. Het doet me ergens wel deugd dat jij ook schrijft dat je die roze wolk niet meteen had.

Weet je mijn man is hier heel erg nuchter in. Reflux vindt hij zoals ADHD (iedereen heeft tegenwoordig reflux), dus daar mag ik niet eens over beginnen. Nu heb ik daar wel al raad over gevraagd aan de vroedvrouw en zij zegt om nog te wachten tot hij 4 weken is want dat ze dat vroeger toch niet kunnen zien. Dus volgende week zal ik nog eens naar de KA gaan (ik kan dan alleen gaan zonder man). De osteapaat is dan logischerwijze ook een brug te ver voor 't ventje, maar daar heb ikzelf ook wel wat schrik voor).

Die draagdoek is idd een optie, deed ik met W. ook maar ik ben er nu precies zo moe voor. Misschien moet ik het gewoon doen en komt het de moeder-zoon relatie ten goede?

@Z/H: ik stuur je een PB

[Zij en haar]

Hey,
Je gevoelens en gedachten (en het bijhorende schuldgevoel) komen mij heel bekend voor...

En echt... ik kan alleen maar zeggen: praat erover! Ik heb gemerkt dat de mensen alleen maar begrip hebben als je open bent... en hoe sneller je erbij bent, hoe beter...
En blijkt het toch gewoon vermoeidheid te zijn... en gaat het binnenkort beter... zoveel te beter hé... Maar in het andere geval, ben je wel niet geheel de dieperik in gegaan...

Z/H

[Sueke]

Hey Logost,

Eerst en vooral een superdikke proficiat Ik wist ook helemaal niet dat je terug zwanger was. En zo lijkt ons Menthe nog groter te worden En je moet toch helemaal geen excuses aanbieden omdat je spontaan bent zwanger geraakt; Daar mag je toch ook blij en fier om zijn. Je zal later wel je mannetje mogen staan met al dat tostesteron gehalte

Nu voor die huilbuien kan ik je ook alleen maar de raad geven om naar de kinderarts te gaan of een osteopaat. Huilen heeft een reden en zo te lezen doe je al het gene wat in jouw mogelijkheden ligt dus absoluut er verder mee gaan zodat je zelf ook terug wat aan je gemoedstoestand kunt werken. Ik ben zowel met Rune als met Menthe snel bij de ka geweest omdat zij ook maar bleven huilen. Bij Rune was het omdat hij niet genoeg voeding binnenkreeg en hierdoor enorme krampen en lucht op zijn darmen kreeg. Na een aanpassing van zijn pap was dat meteen over. Bij Menthe was het verborgen reflux en na de aangepastte medicatie was ook dit verholpen. Het kan iets heel simpel zijn, maar gewoon blijven gaan totdat ze een oplossing gevonden hebben.

Je bent nog maar net thuis en je wil natuurlijk alles voor je kindjes geven, maar probeer ook nog eens aan je zelf te denken. Ga vb 's avonds als je man thuis is eens lekker uitgebreid in bad, lees eens een goed boek, speel onnozele spelletjes op het internet of ga iets drinken met vriendinnen en laat de kindjes even een avond over aan je man. Het zal je enorm deugd doen en je moet je er absoluut niet schuldig over voelen. Probeer toch ook maar tegen je man uit te leggen hoe je je precies voelt en dat je hem ook begrijpt als hij je niet snapt, maar dat het nu éénmaal zo is en dat je absoluut zijn hulp en steun nodig hebt.

Ik hoop dat je snel weer wat rust vindt meid en laat snel nog iets van je horen, want het doet deugd om zo mede augustus 2010 mama's nog eens te horen.

k'tje, ik ken je ook nog van het augustus 2010 topic en amai jij zit ook in spannende tijden. Ik ga hier nog 2 duimen mee in de lucht gooien en hopen op goed resultaat voor jou

[logost]

Eigenlijk doet het al heel veel deugd om te horen dat zoveel 'bekende' mensen dit ook hebben gevoeld. LB: jij ook een dikke proficiat met je 2e zwangerschap he! Het is deze keer blijkbaar ook sneller gegaan dan de 1e zwangerschap? Misschien heb je doordat je reeds weet wat je mogelijks te wachten staat, het geluk dat je dat behoed voor een mogelijks nieuwe periode van negatieve gevoelens?
Alleszins heb ik dat ook dat R. in zijn bedje ligt te wenen en ik beneden in de zetel en ondertussen zoek ik maar op internet of dat geen schade teweeg brengt aan je kindje al dat wenen zonder bij mama te zijn.

Ik probeer me ook wat op te trekken aan jullie verhalen dat er een kans bestaat dat het overgaat binnen enkele maanden. Ik maak alvast een afspraak bij de KA voor volgende week.

@Sueke: leuk om je nog eens terug te horen. Ik ben terug in Sint-Niklaas bevallen en heb vaak aan je terug gedacht toen ik daar lag! Maar geen Menthe op de gang te bespeuren,...

[Ahiha]

Oh Logost wat herken ik je gevoelens! Hier net hetzelfde verhaal. Nuja, tis mijn eerste maar ook ons ventje huilt constant. Dit nu al 3 maand aan een stuk Hetgaat de laatste 2 weken iets beter maar slapen zit er hier gewoon niet in. Hij slaapt snachts met geluk 2x3uurkes en overdag enkel als hij gewiegd wordt. Kheb er ferme peesonstekingen in mijn armen van dus da wiegen werd rondwandelen met buggy of autorijden. MAar autorijden ben ik te moe voor. Na 2de accident (geheel mijn fout en daarvoor nooit iets voorgehad) laat ik wijselijk de auto staan en doe alles met buggy. Helaas... al slapend wandelen kan ik ni. Dus beebke slaapt wel maar ik... ik kom al 3 maand toe met amper 4tal uurkes/24u. GEEUW. En ik zit ook diep. Heeeeel diep. Heb de eerste 6weken enkel zitten huilen. En nu eigenlijk vaak nog. Zit hier godganse dagen alleen (ook geen familie in de buurt), krijg mijn huishouden ni gedaan met mijn kresserke (en ben anders zo'n ordefreak), geen tijd om te eten of te douchen... (kwas mijn haren al 3 maand rap rap in de gootsteen terwijl ik meneer in de wipper op en neer duw met mijn voet..)

[Ahiha]

En ook hier begrijpt manlief me niet. Hij zou dolgraag '3 maand vakantie hebben'. Ja, zo zei hij het : VAKANTIE!!! Hallooooo!!!! Bij vakantie stel ik me wel iets anders voor. Had zo gedroomd van samen van ons kleintje te genieten. Te wandelen achter de buggy, een terrasje doen met iedereen die stoeft hoe mooi en lief pruts is HElaas... ik zit constant binnen en trek me de haren uit wat en nu weer niet in orde is. En alle raad hier met dokters, osteopaten,... ik heb het allemaal gedaan en niemand hielp ook maar een beetje. Nog erger : bij de dokter was hij plots een engeltje (was ik blij dat de dokter hem toch hoorde kressen in de gang) En bij dokter 2 was dit 'normaal voor een BVkind en eiste ik teveel' (huh,... ik wil gewoon na 3 maand es meer dan 4 uur slaap stomme vent) Heb er gewoon veel geld aan uitgegeven en waarvoor? Om je een nog slechtere moeder te voelen omdat hij niks heeft en het dus wel degelijk aan jezelf ligt...
Ik raad dat dus ni aan. Ik hoop dat jij wel iemand hebt die je kan helpen. Want hier kruip ik gewooon stapje per stapje uit mijn dal. En mijn kindje stapje per stapje at kalmer... laten we hopen dat het na 6 maand over is. Ik kan alleen maar zeggen dat ik ROTCONTENT ben dat ik bijna weer mag gaan werken. Hem afzetten bij onthaalmoeder en eens kresvrij zijn. Het lijkt me hémels!!!

[Sueke]

@Logost, Neen ik was er inderdaad deze keer niet bij als je moest bevallen Ik ga het bij mijn 2 kapoentjes houden, maar ik denk ook vaak aan jou. Dat schept toch een band om elkaar via het forum te leren kennen en dan ook nog eens op dezelfde dag in de kamer naast elkaar bevallen hé W. zal ook al een flinke peuter zijn. Bij welke Kinderarts ga je eigenlijk? Ik ben altijd bij Fivez geweest en die had enorm veel geduld. Hij gaf me nooit het gevoel dat ik een overbezorgde zagende mama was. Het is veel beter voor je beebje nu dat zijn mama ook terug ontspant, want een baby voelt het en ondanks dat je man niet achter een osteopaat staat, biedt het voor jou misschien wel een goede oplossing; Ons Menthe werd daar enorm rustig van alhoewel ik er in het begin ook absoluut niet achter stond. Het huilen moet een reden hebben dus gewoon blijven zoeken naar oplossingen.

@Ahiha, wat zegt de kinder- en/of huisarts bij jou? Dat lijkt me ook geen gezonde situatie. Heb je al geprobeerd van zo een schommel aan te schaffen zodat dat wiegen gewoon automatisch gaat. Onze Rune had zo een vibrerende relax en viel daar zonder problemen in slaap. Dat was dus onze oplossing en ik weet dat het niet mag, maar onze Rune heeft de eerste 6 weken enkel in zijn vibrerende relax geslapen overdag omdat hij alleen daar rust vond.