Postnatale depressie

[Ahiha]

Kinderarts steekt het op 'amaai, die heeft goeie longen en ferm karakterke' (stomme dokter waar ik dus NIET meer ga) Dokter 2 was allerhande tests aant doen waarvan ik achterna TORENHOGE facturen kreeg dus na test numero hieperdepiep ga ik daar ook ni meer. Word ni echt geloofd heb ik de indruk. Den eersten doet of ik stel het mij allemaal te rooskleurig voor en ben een onnozel wicht. En den tweeden wilt precies gewoon geld verdienen... Begrepen worden is nog t moeilijkste van allemaal op dit moment. Geen familie, geen vrienden en eerlijk eigenlijk ook geen vent die me ook maar ietwat steunen....

[nogeenkeer]

Hey Logost, Ahiha & de rest,

ik had zelf geen last van die gevoelens, maar het is jullie duidelijk te veel aan't worden. Een van mijn beste vriendinnen had dit ook, zocht geen hulp en is na een jaar-anderhalf jaar weggegaan bij haar man, 10kg afgevallen en dan ten einde raad opgenomen in het ziekenhuis. Na een paar weekjes daar werd het allemaal terug beter, heeft ze de problemen achter zich kunnen laten en intussen is ze terug bij haar man, hebben ze een tweede kindje, een nieuw huis en gaat alles goed.
Waarmee ik maar wil zeggen: laat het niet te ver komen. Als het niet gaat, gaat het niet. Trek aan de noodrem! Als je een postnatale depressie niet behandelt, gaat het vaak alleen maar bergaf. Ik hoop van harte dat jullie baby'tjes snel het goede ritme te pakken krijgen en jullie aan wat rust toekomen.
Tot dan een dikke troostknuffel!

Nogeenkeer.

[Sterretje]

dikke knuffel voor jullie allemaal hoor

vind het eerlijk gezegd beetje jammer dat er zo weinig begrip uit de directe omgeving komt. maar ik herken het ergens wel

bij ons eerste kindje dacht mijn man ook dat ik vakantie had. terwijl ik dus ook tot 13 uur in pyama liep, de hele tijd een baby in mijn armen/draadoek/voiture had, amper tijd had om te eten en noem maar op. gelukkig is alles na 8 weken beter geworden en bij mijn 2e kindje ging alles ook vrij vlot, eens ze een deftig slaappatroon kreeg

je hebt het ook niet voor het kiezen, je moet het kindje nemen zoals het komt, ook al had je heel wat andere dingen vooropggestld. en dan nog de buitenwereld die niet snapt hoe je NIET gelukkig kan zijn met twee gezonde en blijkbaar voor hen flinke kindjes. zij zien enkel de 'schone kant'

mijn man is echter rap bijgedraaid toen hij begon te merken hoe zwaar alles voor mij werd. ik ben hem daar wel heel dankbaar voor, ook al leek het op dat moment voor mij maar een kleine helpende hand.

hoe dan ook, iedere situatie is uniek en ook al krijg je massa's tips, je moet er altijd door, er is geen weg terug. soms kan dat heel beangstigend zijn. de vraag 'hoe lang hou ik dit nog vol' zal elke dag wel gesteld worden. een mens is sterker dan hij zelf denkt, maar soms kan de rekker ook barsten hé, en dan sta je verder van huis.
Dus op tijd professionele hulp inschakelen is echt geen schande!

over wat het schuldgevoel naar twee kindjes toe betreft: kiezen moet je altijd.
(intussen ben ik er behendig in het dragen van twee kindjes tegelijk), Het is echt een evenwicht zoeken en moment per moment uitmaken: wie heeft nu echt aandacht nodig.
vb als je kindje uit de opvang thuiskomt verdient die eerst een knuffel, ook al ligt de jongste te krijsen in de wieg.
vervolgens neem je jongste uit de wieg, en kan je de oudste nog betrekken bij eventuele verzorging.
persoonlijk denk ik niet dat een kindje rap emotioneel geschaadt wordt als hij eventjes niet aandacht krijgt als hij er om vraagt. ze leren dan toch vrij snel dat ze hun beurt moeten afwachten.
en dan nog. ons jongste is nu 11 maand (bijna 1 jaar) en de ouddste bijna 2,5 jaar.
's ochtends neem ik eerst de jongste uit bed, wordt die aangekleed en al, dan gaan we de oudste wakker maken.
van zodra ik de jongste op de grond zet, begint ze te huilen en te kreften tot ik haar terug oppak. elke dag, keer op keer. ze is dus jaloers op de aandacht die ik grote zus geef.
en toch geef ik niet toe.
dat is maar een simpel voorbeeld, maar kindjes voelen echt wel dat ze gewenst en geliefd zijn. en liefde geef je niet enkel door aandacht te geven, integendeel...

nog veeeel succes allemaal!

[LittleBean]

Bedankt Logost! Deze keer hebben we er idd geen 4 jaar over moeten doen.

Ik moet zeggen dat als mijn man er niet geweest was om me te helpen en te steunen dat ik dan hoogstwaarschijnlijk in een echte postnatale depressie gesukkeld zou zijn ipv een stevige dosis babyblues.

Ondanks zijn stresserende job hielp hij me zoveel mogelijk 's nachts en als hij 's avonds en in het weekend thuis was. Enkel bij het bv geven kon hij me spijtig genoeg niet helpen.

Ik ben hem daar nog steeds heel dankbaar voor.

[K'tje]

Bedankt voor de duimen, we zullen zien, jullie verhalen maken me wel een beetje bang voor een brusje erbij...

Wat ik nog ff wou vragen, zowel aan jou Logost als aan Ahiha, helpt zo'n babyschommel niet?? Sem heeft uren, dagen, nachten in dat ding geslapen. En sliep hij niet, hij schreeuwde ook niet in die schommel. Wat mij dan ff "vrijaf" gaf van het rondwandelen met hem op m'n arm...

Hij zat ook regelmatig een nachtje in de maxicosi om te slapen, op aanraden van de KA (maar dat was natuurlijk voor de reflux, hielp enorm!).

Ik wil jullie een hele dikke knuffel geven, echt waar, ik denk dat de meeste nieuwe mama's (of het dan voor het eerste, tweede of derde kindje is) even heel hard moeten wennen aan de nieuwe situatie... Geen schuldgevoelens hebben, en erover praten! Ik leef met jullie mee, echt waar!!

Ik heb de eerste weken dikwijls gedacht, "is dit nu waar we al die jaren miserie voor doorstaan hebben, is dit het nu?"
Maar dat betert, echt! Helaas was het voor mij ook net toen ik terug moest gaan werken, toen kreeg Sem een mooi ritme...

[Ahiha]

K'tje, dat hoop ik dus ook, dat ie eruit groeit. E n idd als ik nu terugkijk op die eerste weken... dan gaat het idd al beter. Jep, 4 uur slaap beats 1uur. Maar ik kzan t ni meer horen da mensen zgn 'genieten'. Euh.... die tijd moet nog komen. En dan voel ik me schuldig omdat ik er ni van geniet en maybe nooit nog e beebje zal hebben, er hier mensen zijn die wel tegen dat gerkres zouden knn en met lege handen blijven en ik lijk zo'n ondankbaar schepsel...

[pelkie]

Ik denk dat je niet te bang moet zijn om slechte gewoontes te kweken met je zoontje. Hou dat kleintje heel dicht bij jou, steek hem in een draagdoek en ga wandelen. Ik denk dat hij gewoon ngog wat te klein is om apart op een kamer te slapen.

En voor die gevoelens... inderdaad best hulp zoeken. Je bent zeker niet de enigste. En misschien scheelt het te weten dat het niet echt aan jou ligt,maar wel aan je hormonen...

[NatSar]

Hey Logost,

Net als zoveel andere wist ik ook niet dat je zwanger was en opnieuw bent bevallen, dus een heel dikke proficiat!

Ik hoor heel vaak dat de stap van 1 kindje naar 2 kindjes heel zwaar is. Bij het eerste kindje kan je je volledige aandacht schenken aan dat kleine wezentje en bij momenten had ik daar al van willen verlost raken. Man, wat waren die eerste 3 maanden met T. aan mijn zijde zwaar! Maar ik kan me voorstellen dat het bij het tweede kindje nog veel moeilijker gaat want dan heb je er natuurlijk 2 om voor te zorgen. Je oudste (zoontje dacht ik hé??) is ook nog vrij jong en vraagt natuurlijk ook nog veel aandacht dus dat zal het er waarschijnlijk ook niet makkelijker op maken. Ik zou zeggen, zoek tijdig hulp en praat over je problemen!
Een hele dikke knuffel!

[inaatje13]

Heey logost en ahiha en de rest,

Mijn eerste weken/maanden met L waren ook vreselijk! Ik kwam ook niet aan genieten toe!! Ik heb KILOMETERS gewandeld met de draagzak aan, want dat was de enige manier om hem overdag te laten sapen, ik hem laten krijsen,... Ook ik voelde me toen schuldig, maar zoals je hier leest, hebben héél véél mensen zulke gevoelens gehad!! Bij mij is dat genieten ook pas later gekomen.
Zoek idd maar wat hulp, al is het dat je tussen 2 voedingen door even iets voor jezelf kan doen. DAt heeft mij enorm geholpen.

Veel sterkte nog!!

[leisje]

he logost en ahiha,
ik heb na de geboorte van mijn dochtertje absoluut geen roze wolk gezien. Denk dat ik net niet postnataal depressief was. Ik had het geluk dat mijn twee beste vriendinnen een half jaar voor mij mama geworden waren, en dat zij mij al verteld hadden dat ze die 3 maanden thuis écht niet plezant gevonden hadden.
In elk geval: toen mijn dochtertje net geboren was, heb ik paar keer tegen mijn man gezegd dat ik zo wilde dat ik in zijn plaats kon zijn: gewoon gaan werken overdag (aan iets anders denken!), en 's avonds thuiskomen terwijl hij de hele dag voor de baby zou hebben gezorgd.
Ik deed alles wat moest voor mijn dochtertje (en zag haar van in het begin graag), maar niet van harte. En ook ik heb haar regelmatig in haar bedje laten huilen omdat ik niet meer kon (ze sliep erg weinig overdag, maar was daardoor wel erg moe).
Ik was blij dat ik na 14 weken terug mocht gaan werken.
Als ik er nu op terugkijk, kan ik zeggen dat er pas na die eerste drie maanden (dus toen ik al terug werkte) een echte hechte band met mijn dochtertje is ontstaan. Ik zie haar nu 1000x liever dan toe. En ik kan natuurlijk niet voor haar spreken, maar ik denk niet dat zij daar schade van ondervonden heeft. Ze is nu een echt mama'skindje!

En nog iets: mijn mama is zwaar postnataal depressief geweest na mijn geboorte (en niet na die van mijn broer en zussen). En ik heb daar geen trauma aan overgehouden. Ik heb nu zelfs de beste band met mijn mama van ons allemaal.

Ik wil maar zeggen: voel je niet schuldig! Je doet wat je kan, en als het niet meer gaat, dan moet je naar de dokter (2 vriendinnen van mij hebben antidepressiva genomen na de bevalling, dat is niet iets om je voor te schamen). Maar het is nog vroeg om van een postnatale depressie te spreken denk ik. Probeer eerst je schuldgevoel weg te krijgen (je doet het goed!), en zie binnen een tweetal weekjes hoe het ermee gaat...

succes!

[Fien83]

Logost, ik vind ook dat je je niet moet excuseren voor je gevoelens. Ik heb, net als LittleBean serieuse last gehad van de babyblues. Een ICSI-dochter, een fantastische zwangerschap (had me nog nooit zo goed gevoeld eigenlijk), een flitsbevalling (veel te snel en voor mij onverwacht ook al was het op exact 40 weken) hebben ervoor gezorgd dat ik het enorm moeilijk had in het begin. De dochter huilde ook veel in het begin en ik ben op 6 weken met haar naar de osteopaat gegaan. Ze had een blokkage in haar nekje door de zeer snelle bevalling en ze voelde duidelijk dat onze emoties wat overhoop lagen (ik weet niet hoe ik het moet uitleggen, maar mijn emotionele toestand had een invloed op de hare en omgekeerd). We hebben beide bachbloesems gegeven en toen ik de mijne begon te nemen zijn er twee dagen heel hevige emoties geweest, maar nadien voelde ik mezelf emotioneel een stuk stabieler. De MMM is nog niet verwerkt, maar ik voelde me echt een pak gelukkiger. Ook mijn dochter reageerde bijzonder goed op de bachbloesems.

Ze is ook een slechte slaper geweest, en dat frustreert, ik begrijp je daarin. Maar heb geen schrik dat je foute dingen aanleert. Ik heb haar altijd op de arm laten slapen in het begin omdat dat gewoon het beste aanvoelde voor ons beide. We hadden allebei nood aan dat gevoel van 'wij met zijn twee tegen de rest'. 't Is nadien moeilijk geweest om haar zelfstandig te leren slapen (ze had natuurlijk die gewoonte van echt bij mij te zijn), maar 't is gelukt en op dat moment was ik zelf terug helemaal de oude waardoor ik dat ook beter aankon. Nu heb ik echt een goede slaper en 't is een super flink en gelukkig kindje, net als ik.

Dus mijn advies is toch ook een osteopaat op te zoeken die gespecialiseerd is in kindjes. En voor jezelf even afwachten wat het geeft en desnoods idd professionele hulp inschakelen. 't Is super dat je al heel wat hulp hebt, want ik kan me voorstellen dat het heel moeilijk is met twee kleintjes in huis. Iedereen verwacht bovendien van je dat je super gelukkig bent en je voelt je zo niet momenteel. Maar dat is oké, je hebt heel wat meegemaakt. Veel sterkte!

[logost]

Hey allen,

Ik heb gisteren een heel goed gesprek gehad met manlief waarin hij vooral luisterde, ik heb even alle tranen eruit gehuild (ben zelf eens al wenend in slaap gevallen- eens iets anders dan de baby) en ventje heeft de avondshift voor zijn rekening gehouden. R. heeft flink geslapen vannacht en heeft vandaag nog geen enkele keer zijn keeltje open gezet (buiten voor de voedingen natuurlijk en het uitkleden voor het badje),...enfin ik ben energie aan het bijkrijgen.

Ik heb ook een goed gesprek gehad met de vroedvrouw en die vertelde me dat mijn ventje haar ook al had gebeld met de vraag hoe hij mij het beste kon helpen...
Het is zoals je zegt LittleBean ik hoop dat hij voorkomt dat ik in een PPD val, ik denk ook dat het nu te vroeg is om daar al van te spreken maar ik ben wel blij dat ik toch de vraag heb gesteld op dit forum want alleen al uit de vele antwoorden put ik moed en kracht en hoop ik dat alles ooit wel in zijn plooi valt. Ik heb ook teveel hooi op mijn vork genomen natuurlijk want ik heb binnen 2 maand nog eens de eindexamens van mijn masteropleiding. Proberen studeren met een nieuwe baby is iets dat ik beter nog even uitstel en we zien wel hoe ik het in juni doe dan. Het uitstellen tot volgend academiejaar is geen optie want ik ben ondertussen van job veranderd waarvoor ik het diploma dringend nodig heb,... Ik heb alleszins beslist dat ik ook alles nog kan meedoen in 2e zit en aan de docenten begrip kan vragen om niet alle lessen te volgen. Zo valt die druk ook al van mijn schouders,...

De draagdoek gisteravond deed ook wonderen. Hij viel meteen in slaap en heeft zo toch een dik uurtje geslapen.

De schommel houdt hem voorlopig eerder wakker dan dat hij hem in slaap wiegt.