Terug zwanger worden nadat het fout liep

[liefje83]

Na een buitenbaarmoedelijke zwangerschap twee jaar geleden, werd ik afgelopen zomer opnieuw zwanger. Alles ging prima, ons geluk kon niet op. Echo op 12 weken zag er super uit, en dus brachten we familie en vrienden op de hoogte. Twee weken later ging het fout. Tijdens de echo stelde de gynae iets bizar vast. We werden doorverwezen naar een UZ, waar het vermoeden van de gynae bevestigd werd. Een week later werd ons kindje via een curretage weggehaald. Onze wereld stortte in. En op de koop toe, moest ik in december opnieuw een ingreep ondergaan omdat er restjes van de zwangerschap in de baarmoeder waren achter gebleven. Het was een hele zware periode en bovendien waren er heel wat vriendinnen in dezelfde week als ik normaal uitgerekend. Iedereen is intussen bevallen. En hoe gelukkig ik ook ben voor hen, de wonde lijkt wel terug opengereten te zijn. Waarschijnlijk ook omwille van het feit dat ik intussen nog steeds niet opnieuw zwanger ben. Heeft er iemand een gelijkaardige situatie meegemaakt? Hoewel familie als vrienden veel begrip tonen, voel ik me toch wel vaak alleen met mijn verdriet..

[Veroke_]

Hallo,
Ik heb jou situatie niet meegemaakt, maar ik heb wel afscheid moeten nemen van mijn dochtertje Amber*, waar de afwijking trisomie 18 in mozaiek werd vastgesteld. Je kan mijn verhaal altijd terugvinden onder verschrikkelijke keuze.
Ik ben op 19 maart moeten bevallen van haar, ik was toen 18 weken zwanger van haar...
Ik begrijp echter wel je verdriet..het is ook normaal dat je terug die pijn voelt als je je vriendinnen ziet met hun pasgeboren baby, dit had jij ook willen hebben, wat normaal is. Wat je voelt is zeer normaal, en het is niet omdat je het er moeilijk mee hebt dat je hun het geluk niet wenst.
Als je zelf nooit in eenzelfde situatie bent geweest is het moeilijk om het te begrijpen, iedereen kan lief en begripvol zijn, echt begrijpen kan je het nooit..
Ik wens je heel veel sterkte,
Liefs,
Véro

[Vooron]

Oh bah... Het is toch elke keer weer balen als je hoort dat er nog mensen zo'n akelige dingen meemaken...
Ik ben nu bijna 3 maanden geleden bevallen van onze mini die dus ook trisomie 18 had. Het deed pijn als vriendinnen dan de maanden erop bevielen en trots pronkten met hun aanwinst... Blij zijn voor hen was ineens moeilijker dan verwacht, ook al ben ik geen onmens en gun ik het iedereen...

We hebben vorige week van de gyn groen licht gekregen om opnieuw te proberen, maar... ik durf niet... Het lijkt zo ongelooflijk tegenstrijdig, maar ik wil gewoon niet...
Ik wil niet weer ziek zijn en moe zijn en op mijn eten/drinken letten voor 'niets'... Ik wil geen positieve zwangerschapstest om dan 10 weken in absolute angst te leven...
Het gaat goed met me, ik geniet ervan me weer energiek te voelen, ik kan naar de sauna als ik wil, ik kan sushi eten, ik kan een glaasje wijn drinken...

Maar het zal evenzeer blijven pikken bij geboorte- en zwangerschapsaankondigingen...
En het zal nog harder pikken als we nu wachten met opnieuw te starten, en we dan uiteindelijk nog keilang moeten proberen eer het lukt...

In de war, that's for sure!

[liefje83]

Hallo iedereen

Het is intussen al 8 maanden geleden dat we de zwangerschap moesten onderbreken omwille van een foetale afwijking. 8 maanden later zijn we nog steeds niet opnieuw zwanger.

Intussen zijn al heel wat vrienden fiere mama en papa geworden van een flinke zoon/dochter en dus wordt het verlangen bij ons alleen maar groter. Telkenmale die confrontatie met het geluk dat wij nu ook hadden moeten kennen, is heel hard.

Ik word stillaan radeloos omdat we nog steeds niet opnieuw zwanger zijn.

Grts

[nogeenkeer]

Hey Liefje83,

het is zwaar hé. Ik heb mijn eerste zwangerschap destijds niet moeten onderbreken, maar kreeg een miskraam op 12 weken en mijn wereld stortte in. Ik herinner me nog dat ik in de maanden nadien over zaken echt dacht in categorieën van "toen ik nog gelukkig was" of "na de miskraam" Op dat moment is de natuur ons goed gezind geweest en waren we vrij snel terug zwanger. Die keer liep alles goed en we kregen nov 2009 een flinke zoon.
Maar nadien kregen we weer een grote portie pech te verduren. In sept 2010 een buitenbaarmoederlijke zwangerschap met verwijdering eileider, in jan 2011 miskraam op 8 weken, in mei 2011 miskraam op 6 weken. Het leek steeds vroeger fout te gaan en ook ik werd redelijk radeloos. En uiteraard werd op dat moment ook zowat mijn ganse vriendenkring en omgeving (werk, buren,...) zwanger... Ik heb toen alles laten onderzoeken wat onderzocht kon worden en bleek dat ik een lichte stollingsafwijking heb. Eind nov vorig jaar werd ik terug zwanger en met bloedverdunners en extra hormonen liep/loopt het deze keer wel goed. Waarmee ik maar wil zeggen dat de weg naar een kleintje idd hard kan zijn en er frustrerend. Maar ik heb geen minuut spijt, zelfs geen seconde, dat we zijn blijven proberen, want het is me het allemaal waard geweest. Maar dat moet ieder natuurlijk voor zich uitmaken. Ik kan je alleen veel sterkte toewensen en hopen dat jullie heel snel zo'n fijn, klein wondertje gegund is!!!

Dikke knuf,
nogeenkeer.

[Veeraa]

Hallo Nogeenkeer, Bij mij is ook een lichte stollingsstoornis ontdekt na 2 'miskramen' op 16 weken. Ik neem nu ook clexane, asaflow en progesterone. Ik ben nu 10 weken, zenuwslopend...
Ik denk dat ik even nood had aan een happy ending en wat hoop dat het nu kan lukken. Bedankt!

[nogeenkeer]

Jep Veeraa, zenuwslopend is het zeker hé... Maar al 10 weken, het meest kritieke ben je gepasseerd. En met de asaflow erbij ben je deze keer extra "gewapend". Een tip trouwens: ook mij was Asaflow aangeraden (80mg), maar er bestaat ook Junior Aspirine (100mg) wat nog nét iets effectiever is. Volgens de hematoloog is het verschil verwaarloosbaar maar ik voelde mij er nog net iets beter bij, aangezien de dosis bloedverdunning dus ietwat hoger ligt. Ik kan het je maar meegeven hé. Nog veel succes de komende weken!! En uiteraard een dikke proficiat met je zwangerschap!

[Veeraa]

Hey Nogeenkeer, de ergste periode is bij min pas op 16 weken, toen verloor ik een zoontje en een dochtertje. Vandaag te horen gekregen dat ze vanaf 12 weken kunnen zien of de bloedverdunning nut heeft gehad, vanaf dan zullen ze de bloodflow beginnen opvolgen. Het is zo zwaar, nu alle medicatie innemen en voor de rest...wachten.
Toch bedankt voor het sprankeltje hoop! O ja, en mijn maag verdraagt babyaspirine niet zo goed, met de asaflow heb ik minder last maar het zijn vooral de bloedverdunningsspuitjes die ik neem die het verschil zullen maken, t is wel elke dag prikken en een buik vol blauwe plekken maar dat zijn peanuts hè ivg met een verlies.
Nog veel succes!

[nogeenkeer]

Hey Veeraa,

hoe verloopt de zwangerschap? Intussen 12 weken? Weet je al of de bloedverdunning gewerkt heeft?

Knuf,
nogeenkeer.

[lauraw27]

Hallo Dames,
Het is intussen bijna 6 maanden geleden dat mijn baby is overleden in mijn buik(35w3d),het was van de 1 icsi, en nu ben ik 5 weken zwanger van de 2 icsi.
Deze keer is geen roza wolk meer, ik doe mijn best om blij te zijn maar het is zo moeilijk,bijna elke nacht heb ik nachtmeries dat fout zou gaan....Het was geen oorzaak gevonden voor de overleiden, naja....
Liefs Laura

[nogeenkeer]

Ik kan het me perfect indenken dat je niet meer op een roze wolk zit, Laura. Het heeft bij mij al héél lang geduurd en ik was dan nog nooit verder geraakt dan 12 weken... 35weken is echt wel helemaal voldragen. Mag ik vragen wat er gebeurd is? Op echo en daar geconstateerd dat het kindje niet meer leefde? Ik kan me niet indenken hoe dat voelt, moet echt vreselijk zijn!
Bij mij in het dorp woont er een koppel die hun kindje anderhalf jaar geleden ongeveer verloren vlak voor of tijdens de bevalling (ken de juiste details niet). Wel, ik heb in heel die tijd niet voorbij hun huis kunnen rijden zonder daaraan te denken en tranen in mijn ogen te krijgen. Maar ze was terug zwanger en is vorige maand bevallen van een prachtige dochter!
Ik hoop dat je nachtmerries stilletjes voorbij gaan en je in de loop van je zwangerschap kan leren genieten van dat kleine wonder. Ik duim dat alles goed verloopt voor jou en de mini!

[lauraw27]

Hoi nogeenkeer
Ik heb mijn baby <Dominique> bij een zwangershaap van 35w4d verloren.Alle verliep goed nooit ziek geweest of misselijk, en de kontrolen waren altijd goed, de baby groeide normaal...De nachtmerrie begon op 3 december 2011,s;avonds raakte ik in paniek want ik voelde aal paar uurtjes mijn baby niet bewegen, ik heb zelf probeerd de hartslag te vinden met de doopler maar ik kon niet, dus ik wist aal dat niet goed was, wij zijn gelijk naar ziekenhuis gereden en daar de echo heb het bevestigt dat mijn baby was overlijden in mijn buik.De volgende dag was ik ingeleid, en daan 36 uren laater kom mijn baby ter wereld, hij was zo mooi en perfect 52cm en 2900g.Het was niet te zien waarom het fout is gelopen...Alle onderzoeken zijn nu klaar, maar het was niet te vinden, dus geen oorzaak voor de overlijden...Puur pech zij de aarts.
Liefs Laura

[nogeenkeer]

Goh Laura, wat een verhaal... Hopelijk mag deze keer alles voorspoedig verlopen!!

[Veeraa]

Hallo Nogeenkeer, ondertussen echo gehad, de baby ziet er volledig ok uit, maar dat was altijd al zo, deze is iets groter dan zijn 2 voorgangers, maar ja, dat gaat niet over ettelijke cm's natuurlijk, ze zijn zelf nog zo klein nu. Dus de groei was nu nog ok.
Dan een vaginale echo voor de doppler van mijn uteriene bloedvaten, en de doorbloeding was ok, geen notch, hoewel een notch op zich geen aanleiding is tot vruchtdood.
Nu ja, de vorige 2 keren was ook steeds nog alles perfect op 12 weken, dus het blijft nu echt afwachten van week tot week hoe de baby groeit. Als hij op schema blijft, dan zal ik mss wat kunnen ontspannen aangezien de 2 vorige telkens wat te klein waren.
De stress en de angst is bijna onleefbaar, en ik moet er gewoon door, zit niets anders op.
Heel erg bedankt voor je interesse!
Ik hoop dat ik binnen 3 weken goed nieuws kan brengen

[nogeenkeer]

Ik duim hoor Veeraa!!! Dat dit het vechtertje mag zijn dat het wél haalt hé; 't is genoeg miserie geweest!
Misschien kan een Angelsound je af en toe ff tot rust doen komen als je je zorgen maakt? Is maar een ideetje hoor, maar mij heeft het deze zwangerschap alleszins geholpen.