Kan er heel goed inkomen dat je zoiets niet zomaar verwerkt, geef jezelf voldoende tijd, zoiets doe je niet in één twee drie.
Hier een iets 'milder' bevallingsverhaal, ttz. een hele vlotte bevalling zelfs, mooi volgens het boekske (vlgs stagiaire ideaal lesmateriaal;)). Ach, het mag ook eens vlot gaan ook, eh...
Maandagavond nog met familie lekker gaan eten op mijn (en schoonbroers) verjaardag. Dan nog maar eens de Titanic zien vergaan (film Titanic op teevee) hopende dat het deze keer anders zou aflopen. Niet dus.
Rond half zes een oefenwee gevoeld, 6uur nog één, twintig na 6 nog één... Hm, bespeurde ik hier enige vorm van regelmaat? Viel nog makkelijk in slaap tussenin dus knorde in de gedachte die dag nog leuke dingen te gaan doen verder. Oefenweeën blijven komen, eerst om twintig minuten, dan vijftien. Met de plotse zware weeënstorm die ik voelde na de inductie bij bevalling vn Matéo in gedachte beleefde ik het nog een beetje in denial. Volgens mij waren dit gewoon nog oefenweeën die ik makkelijk kom weg-ademen. Rond elf/twaalf uur viel alles een beetje stil. Okee, dacht ik, gewoon een teststartje dus, en ik ging verder met mijn voorbereidingskes voor het uitstapje die middag (na CTG die gepland was).
Uurtje later (net voor CTG) toch weer oefenweeën en inderdaad, op CTG al mooie contracties te zien (om tien minuten) en 2cm ontsluiting. Gyn (die net uit verlof was) stelde voor om maar te blijven, vliezen te breken en zo er wat meer 'speed' achter te zetten. Ik kon ook gewoon nr huis gaan en afwachten mr zou dan een paar uur later toch terug staan, vermoedde ze.
Dus na fleetje, epikleedje aan en in verlos/arbeidskamer gaan liggen,vliezen gebroken en wachtende op anestesist om epi te steken terwijl ventje valieske ging halen. Epi gestoken (owv. epilepsie toch maar epi) en opgemerkt dat ik contracties toch nog links voelde. No worry, volgens anestesist, moest gewoon nog op gang komen. Shot augmentatie erbij en we waren tegen vier uur namiddag op gang...
Alleen, die augmentatie was straf spul, amai. Al vlug deftige weeën om de vier minuten. En omdat ik links nog alles voelde moest ik ze wel links wegpuffen. Maar ik wachtte de wonderen vn de epi nog even af... Uurtje later had ik wel door dat dat wonder niet echt ging komen en vroeg of de anestesist toch maar even kon komen de epi verplaatsen, vond het nut vn een epi niet echt terug als ik links toch alles voelde. Nog een uurtje 'halve weeën' wegpuffen voor de anestesist alles kwam rechttrekken en met een tussenstand vn vier cm ontsluiting kon ik verder.
In de veronderstelling één cm per uur vooruit te gaan dacht ik tegen middernacht te bevallen. Ideaal om nog wat te chillen (beetje groggy vn epi). Niet dus, want om acht uur bleek ik al volledige ontsluiting te hebben en kon beginnen duwen. Oink, nu al? Neeeeee, dacht ik, ik moet me nog een uurtje of vier mentaal voorbereiden....
Maar cervix had geen compassie met mijn mentale voorbereidingen, duwen zou ik...
Gelukkig zou dat nog een uurtje duren, vlgs vv.
Niet dus, na twee keer persen, nam vv foon om gyn te bellen dat ze maar al afkwam en moest ik een beetje minder hard persen.
Tien minuutjes later komt gyn buiten adem binnen: 'da's hier nen turbo zeker?'. Rap rap schortje aan, knipke zetten, nog een keertje persen en daar was ze al, krijsend terwijl ze nog maar haar hoofdje buitenstak.
Wat een overrompeling. Ze was er. Gezond. Levend... (apgar: 9/10/10)
Traantjes in de ogen vn de gyn. Traantjes in ons ogen (en meer).
Tijdens 'borduurwerken' vn gyn nog wat lachend gezegd: 't'is toch geen chinezeke of zwartje'... (pu voor mij en na mij) en dan samen nr de kamer.
Het voelt allemaal nog heel onwezenlijk aan, dat mooie wezentje in ons wiegje, in onze armen... Helemaal van ons.
Liesje
Ik wens je veel moed bij de verwerking, en geniet nu superhard van je zoontjes!