borstvoeding of niet

[E+P]

Wel of geen BV is een zeer persoonlijke keuze en gelukkig maar. De tijd van verplicht flesjesgeven of verplicht BV geven is voorbij.

Neem daarom de raad van iedereen: doe waar je je goed bij voelt. Weet je het niet, start dan gewoon op. Afbouwen kan steeds als ht toch je ding niet is. Het omgekeerde gaat, dacht ik niet, aangezien je pilletjes dient te slikken als je voor flesvoeding gaat.

Wat heb ik gekozen? Borstvoeding. En daar ben ik zeer blij om geweest hoewel het zeer zwaar was in het begin.
Zoals je misschien al ergens las, had ik een premature baby. BV (of eerder gezegd het afkolven ervan) was het enige wat ik echt kon doen als mama. En daar heb ik enorm veel aan gehad. Mijn eerste echte mama-moment was trouwens het moment waarop onze zoon de allereerste keer borstgewenning mocht doen. Hij was dan 4 weken oud en mocht eens proeven (zonder echt te drinken want kreeg nog melk via de sonde). Zalig moment!

Is het soms zwaar geweest? Ja! Maar eerlijk gezegd vond ik dat ook van de weken waarop ik onze kerel zowel flesjes (met BV) als live BV gaf. Bij de flesjes heb ik immers enorm moeten zoeken naar het meest geschikte flesje en speentje.

Grootste voordeel van BV: je hebt het altijd bij de hand op de juiste temperatuur. Als je ergens naartoe wil, moet je nooit spullen meesleuren of incalculeren dat je wel een flesje kan opwarmen.

Moraal van het verhaal: zowel flesjes als BV hebben voor- en nadelen. Kies wat je het beste ligt.
Zeker als je toch niet op je man moet/kunt rekenen.
Wil je het echt op voorhand beslissen en zwart-wit bekijken, neem dan een papiertje en schrijf van elk de voor- en nadelen op.

Veel succes met wat je ook kiest!

Eva

[Emmake]

Persoonlijk heb ik de eerste maal slechts even borstvoeding gegeven. (Hoewel deze vrij snel op gang kwam) Er was op dat moment heel wat aan de gang (mijn opa stierf op de dag van de geboorte) en ik had een keizersnede achter de rug met een moeilijk herstel. (Na een zeer moeizame zwangerschap... ik voelde me 'leeg')
Ik had veel stress en besloot dan maar om flesvoeding te geven.
Ik voelde me gefaald, een slechte moeder, ... omdat iedereen meteen als ze me zagen, vroegen: Geef je borstvoeding?
Komaan!
Borstvoeding is het beste wanneer het ook voor jezelf het beste is.
Ik zou het in elk geval wel proberen. Het is zeker de moeite waard. Maar als het niet lukt, maak het je dan niet zo zwaar als ik het mezelf toen maakte.
Ditmaal zal ik ervoor kiezen geen borstvoeding te geven, van in het begin (geplande keizersnede waarbij met heel wat complicaties voorziet, dat heeft er ook mee te maken).
Ook ditmaal zal ik er helaas heel wat schuldgevoelens over hebben. Eigenlijk is dat (dubbel) jammer...

[grootgevaarke]

Voor mij was het op voorhand duidelijk. Koemelk is voor een kalfje, moedermelk is voor een baby... Geen enkel product is zo goed afgestemd op de behoeften van je baby als borstvoeding. (uiteraard is flesvoeding niet slecht voor je baby hé)
je moet er wel achter staan EN je moet voldoende begeleiding krijgen in het ziekenhuis; het gaat niet altijd vanzelf. Bij mijn eerste kindje is de borstvoeding totaal niet op gang gekomen door NUL begeleiding en doordat ik stress kreeg dat mijn baby geen eten kreeg. Bij mijn twee dochters is het veel beter gegaan. Al heeft het telkens twee volle dagen geduurd eer de bv op gang kwam. Geduld en vertrouwen zijn hierbij belangrijk. Dus: weg met de stress!!!
die tepelkloven had ik van in het begin ook. We waren nog geen dag ver of ik had al kloven, dat is geen pretje, maar door een betere aanhaptechniek zijn die vanzelf weggegaan na enkele dagen en daarna heb ik er geen last meer van gehad.

Mijn man is ook zelfstandig en zijn zaak gaat ook voor alles. Dat was zo voor ik zwanger werd en ik verwachtte niet dat dat helemaal ging omslaan. Zelf voelt hij zich wel betrokken bij de kindjes en mijn huidige zwangerschap, alleen is dat in (veel) mindere mate dan ik mss liever zou willen. Maar dat is wat ik wil, en ik kan mijn wil toch niet altijd aan hem opdringen, net zo min als hij zijn wil altijd aan mij mag opdringen.
Stress er niet te veel over op voorhand, zoals al gezegd, voor een man wordt het pas concreet als het zover is (zeker bij een eerste kindje). Probeer er hem ook niet over aan te spreken als hij het druk heeft (95% van zijn tijd wellicht, bij ons is dat ook zo) maar vertel hem kleine dingen als hij wat rust heeft. Een vrouw ervaart een zwangerschap veel intenser dan een man (normaal hé, het kindje groeit in onze buik, voor een man is dat maar weinig tastbaar).
Wellicht moet je je lijst (of is dat al gebeurd) ook alleen gaan leggen; dat klinkt mss niet leuk, maar er is wel een voordeel aan: je kiest wat je wil en zoveel je wil en als hij er over zaagt, had hij maar moeten mee gaan...
Verwacht dus ook geen wonderen na de geboorte, want je zal alleen maar teleurgesteld zijn. Als hij toch meer doet dan je verwachtte, zal dat alleen maar leuk zijn hé maar bereid je dus voor op "het ergste", en geef je partner ook de tijd om te wennen aan de nieuwe situatie, want ook voor hem is alles nieuw hé

[Evy_]

Grootgevaarke,

En ging jouw man (die ook zelfstandig is) dan altijd of af en toe mee naar de echo's bij de gyn ? Bij mij is hij nog nooit meegeweest, nu op zich vind ik dat niet het ergste. Maar het valt mij toch op dat er in de wachtzaal bijna enkel koppels zitten, blijkbaar is het toch meer gebruikelijk dat je dit samen doet. Wat die geboortelijst betreft, ik heb dit samen gedaan met mijn moeder . Werk jij dan deeltijds misschien aangezien je man zelfstandig is ? Ik werk momenteel voltijds en ik denk dat ik dat ga blijven doen na mijn zwangerschapsverlof en 1 maand ouderschapsverlof. Die andere 3 maand ga ik nog wat bewaren voor later. Ik heb het gevoel dat ik niet kan deeltijds gaan werken, ten eerste heb ik geen enkele zekerheid omdat wij niet getrouwd/wettelijk samenwonend zijn. En ik heb vijf jaar geleden alleen een huis gekocht en mijn man heeft vorig jaar alleen grond gekocht waarop hij van plan is om binnen een paar jaar te bouwen. Maar dat zal nooit mijn huis worden. Alles is bij ons gescheiden. Soms vind ik dat wel jammer, is dat dan een relatie ?

[grootgevaarke]

Ik werk met 3 kinderen ook nog altijd voltijds, enfin, ik combineer twee deeltijdsen: Drie dagen op een onderzoeksinstelling, twee dagen in de zaak van mijn man, gewoon ingeschreven als personeelslid (zaak zal ook nooit van mij zijn, net zo min als zijn huis. en mijn huis zal ook nooit van hem zijn. ik heb al eens een stukgelopen relatie gehad waar we de boel moesten verdelen, en het is zo veel gemakkelijker als alles sowieso apart staat)

Ik sleur mijn man wel mee naar de echo's ja. Dat is de prijs die hij moet betalen nadat hij mij alleen naar de terugplaatsing had laten gaan omdat hij wou gaan tennissen (!!!). Alle vrienden en vriendinnen vonden dat een grote schande (vooral omdat HIJ zoooooooo graag kinderen wou) en sindsdien gaat hij braaf mee naar de gyn, al zou ik er geen probleem mee hebben om af en toe alleen te gaan. Die controles bij onze gyn gebeuren altijd met de snelheid van het licht en voor we het goed en wel beseffen staan we weer buiten
Maar 's nachts opstaan heeft hij in die 2,5 jaar nog maar zelden gedaan (te tellen op 1 hand!) en 's morgens ben ik ook diegene die opstaat voor de kindjes. Soms is dat 8u30 in 't weekend, maar soms ook 6u... Ik heb me daar al vaak druk in gemaakt, maar ik leg me er stilaan bij neer. Accept what you cannot change, zei een vriendin van mij onlangs. En ze heeft gelijk want ik lig er van wakker (hij niet, zulle )

[Evy_]

Naar de terugplaatsingen van de ivf is hij ook nooit meegeweest, naar de punctie ging hij wel mee omdat ik dan niet alleen naar huis kon rijden maar hij bleef in de ziekenhuiskamer wachten. Daar had ik nu geen probleem mee, romantisch is zo een punctie toch niet . Ik denk dat hij al twee keer meegeweest is bij mijn gyn, één keer voor het intakegesprek voor de ivf. Amai, die zal ook nogal denken 'wat voor een relatie hebben die twee?'. Waarschijnlijk ben ik de enige van al haar patiënten, of misschien denkt ze wel dat we uit elkaar zijn. Bij de bevalling zal hij er normaal wel bij zijn, maar ik denk dat het niets voor hem zal zijn. Als het een keizersnede wordt gaat hij er volgens mij zelfs niet tegenkunnen. Pfff...

[grootgevaarke]

op tafel kloppen hoor! Bij de bevalling moet hij gewoon bij zijn, keizersnede of niet. Gene zever

[dori]

dag evy,

ik ben een alleenstaande mama en geef bv. Is in het begin zwaar en ik had ook kloven, maar met advies en raad van de vroedvrouw (die idd een paar keer gratis aan huis komt) loopt het nu goed. Ik moet wel toegeven dat ik soms ook denk aan kv, maar tegelijk denk ik dan dat het toch ook weer een gedoe is met flesjes en zo. Bovendien zet T zijn keel open en wil dan meteen eten en dan denk ik ' wat een geluk dat ik nu niet nog eerst een flesje moet klaarmaken en opwarmen'. Volg je hart zou ik zo zeggen en je kan altijd overstappen naar kv als je bv start.

succes ermee!

[Evy_]

Misschien zal ik het dan toch eerst proberen en zien wat het geeft, na jullie reacties hier te lezen.

Weten jullie als het slecht is voor je kindje als je ruzie maakt met je man en je je daarin opjaagt ? Dat kindje moet dat toch horen, als wij zitten roepen tegen elkaar ? Ik vind dat zo erg voor hem. Goed kan dat toch niet zijn waarschijnlijk ?

[LaBatsa]

Ik denk niet dat hij er iets aan zal overhouden, maar stress voelen ze wel goed aan en kan soms leiden tot groeivertraging.
Al eens gedacht aan yoga of andere relaxatie technieken, een beetje tegengewicht voor de stress?

[K'tje]

Ik vind het wel een beetje erg dat een gyn of vroedvrouw er van uit gaat dat als iemand twijfelt, ze het maar beter niet doet...

Het is en blijft iets persoonlijks en ik ben zeker niet tegen flesvoeding, maar ik wil toch mijn positieve ervaring delen!

Mijn gyn vroeg wat ik zou doen, en toen ik zei dat ik bv wou proberen, zei hij, prima, maar niet ten koste van alles hé, je bent geen slechtere mama als je je kind de fles geeft.

En ik twijfelde ook enorm, in mijn vriendenkring gaf tot dan toe niemand borstvoeding, en daartegenover stond dat mijn mama helemaal pro is, en ik zat een beetje in tweestrijd. Wilde wel, maar durfde niet goed, hoe zit dat dan in't openbaar, en zo...
Maar ik heb het geprobeerd met het idee van, als het niet lukt, of ik vind het te lastig ofzo, dan stop ik direct. Maar het ging eigenlijk heel vlot. Enkel de eerste nacht had ik nog niet genoeg melk voor onze beer en heeft hij een klein flesje kv gekregen. Maar ik ben dan op aanraden van de vroedvrouwen op de materniteit (superdames, allemaal!) beginnen kolven na elke voeding om dan een flesje moedermelk bij te geven, en tegen de derde dag was het niet meer nodig, had ik melk genoeg en kon ons ventje z'n buikje vullen met mamamelk rechtstreeks van de borst.

Ik stond er dus eerst ook twijfelachtig tegenover, maar mede door de ongeloofelijke materniteit, en de steun van m'n man die die me ook altijd aanmoedigde, heb ik die eerste weken relatief goed en rustig ervaren. En toen ik na 4 maanden wou afbouwen en uiteindelijk stopte, deed het zo'n hartzeer, die periode was zo zalig, m'n kleine mannetje dicht bij me, hmmm. Om dan nog van de handigheid niet te spreken, altijd eten bij, geen flessen klaarmaken en steriliseren enzo. Als we het geluk hebben om nog een brusje te krijgen, dan geef ik zeker terug bv en als het kan iets langer dan 4,5 maanden!

[grootgevaarke]

zelfde ervaring, K'tje. Vooral het feit dat je altijd eten bij hebt is zoooooooo gemakkelijk. Als je ergens naartoe gaat, moet je je niet afvragen hoeveel flesjes je moet meenemen, en hoef je ook niet naar huis als blijkt dat je niet genoeg flesjes hebt meegenomen...
ook voor de gezondheid van de mama zijn er veel voordelen. Ik ga ook zeker terug bv geven, zonder twijfel

[Loeki]

Hier ook een ventje die zich van de verzorging van de kindjes niet zo veel aantrekt (en ook niet van PU's, TP's, echo's ed). En dan vind ik BV wel superhandig, hoef ik er tenminste niet uit om een fles te gaan halen.

Kiezen voor BV of KV doe je met je gevoel. Ook al zegt iedereen dat BV "beter" is, KV is geen zonde, en je moet het totaalplaatje bekijken. Een totaalplaatje dat je tijdens de zwangerschap echt nog niet hebt. Dus ja, bij twijfel zou ik er ook altijd voor gaan, om de simpele reden dat je wel van BV naar KV kan maar niet andersom.

Wat is het makkelijkst? Dat weet je niet, ieder kind is anders, iedere mama is anders. Sommige mama's hebben meteen melk met hopen, sommigen sukkelen en hebben begeleiding nodig. Het ene kindje ligt rustig aan de borst te sabbelen, een ander vindt het allemaal niet snel genoeg gaan en zet een keel open. Kindjes drinken over het algemeen vaker aan de borst dan van een fles maar sommige kindjes drinken nu eenmaal niet veel (en daar zit je dan met 10 flesjes per dag). Sommige kindjes zullen veel krampjes hebben van flesvoeding, andere veel krampjes van borstvoeding omdat ze bepaalde dingen die de mama eet niet verdragen. Zo zijn er 101 dingen...

Kdenk dat BV geven over het algemeen vermoeiender is de eerste maanden (omwille van de frequente voedingen 's nachts), maar hoe ouder je kindje, hoe makkelijker het wordt. Terwijl met flesjes, je altijd met de afwas blijft zitten.

[grootgevaarke]

En ook die nachtvoedingen zijn een beetje afhankelijk van kindje tot kindje. Ik heb twee keer geluk gehad en moest over 't algemeen maar 1 tot 2 keer uit bed 's nachts. En mauranne had op kwartier gedaan met drinken, boeren en weer inslapen... (mijn zoon kreeg flesjes, moest ik 1 keer voor opstaan, maar ik was soms wel een uur bezig...)

[Loeki]

Ik heb het "geluk" dat Yveske zijn MM met flesjes nam, het zonder nachtvoeding deed met zeven weken, maar wel tien keer om een tut vroeg.

Baby nu hangt nog altijd een stuk of vier keer per nacht aan de borst, maar of ik daar nu een tut of een borst insteek, maakt me al niet zoveel uit. Hij drinkt max vijf minuten, neemt soms een hele voeding, soms maar een paar slokjes. Kheb er totaal geen zicht op eigenlijk. Maar ik vind het veel minder vermoeiend dan die tut zoveel keer per nacht.