Hele slechte eter

[Loeki]

Das niet zo gek hoor, is hier ook zo. Als je er een KA over raadpleegt, zal die als eerste zeggen om op te schrijven wat ze eten, en dat bekijken per week, niet per dag.

En ja, je kan niet veel meer doen dan wat proberen te sturen, en vooral veeeeeeeeeeeeeeee loslaten.

[Sterretje]

Hier was het in de slechte periode ook zo. dagen dat ze een beetje at(goed dus) en dagen dat ze niks at...
meestal at ze wel goed als het lekkere dingen waren, maar soms ook helemaal niet (bijvoorbeeld pannekoeken)
de laatste weken is het dus echt een heel andere trend. ze eet vrijwel elke dag heel goed. met de nodige aanmoedigingen zal ze altijd mee aan tafel zitten en eten wat we haar geven. de hoeveelheid laten we haar nog min of meer zelf bepalen.
en ze krijgt pas iets lekkers NA het eten
al is ze wel vaak uitgehongerd als ze van de creche komt (I ook trouwens - krijgen die wel eten daar? )
dan krijgt ze wat rozijntjes, fruit of een droge koek.
ik ben al lang tevreden. maar heb intussen ook geleerd dat ik niet meer moet forceren

[Wappie]

Super Engel dat je het wat positiever ziet. Het is niet zo zeer dat je je er moet bij neerleggen, maar zoals Loekie zegt, veeeeeeel loslaten
Hier gaat het nog redelijk, het weekendje heeft niet al te veel 'schade' toegebracht al blijft het wel duidelijk dat het een klein eterke is. Matthias is nu volledig in zijn smeerkaas periode en wil dan ook alleen maar bokes met 'kaasje'. Om er toch wat groenten en fruit in de krijgen maakt mama een deal, eerst wat fruit/groenten/patatjes en dan als beloning een babybelleke of kleine boterhamblokjes met smeerkaas

[Engel0405]

I HATE IT

Ik word er zo wanhopig van.



En dan komt de hamerslag. Terwijl we er rotsvast van overtuigd waren dat ze steviger was geworden en goed at, werd ze alweer ziek. Ze weigerde heel veel eten, had koorts en nu pas na anderhalve week eet ze weer 'normaler'. Om haar niet nog meer aan ziektekiemen bloot te stellen had ik dus uitgesteld om naar K&G te gaan voor te wegen..
Van de papa krijg ik trouwens ook geen weegschaal, terwijl ik er al een jaar voor zaag.

Deze morgen gingen we nr UZ gent (3 maandelijkse check-up voor longetjes) en wat krijg ik te horen? Ze is in 6 maand tijd GEEN gram bijgekomen.. GEEN GRAM!
Wel weer gegroeid zeggen ze (maar klopt niet, want bij K&G was ze 1 maand terug een cm groter dan wat ze in Gent meten )

Ik moet er echt van huilen. Dit is toch niet meer normaal? ik kan dit niet meer relativeren. De dokter ziet er geen probleem in, altijd hebben ze wel excuus: ze is zo van bouw, ze is weer ziek geweest, ze is mega energiek, ze eet alleen maar om te overleven..

Maar mijn hart bloedt zo erg. Ik voel me alleen in dit gevecht, mijn ventje gaat mee in de excuses van de dokters, en ik weet niet meer wat ik moet doen.

Een meisje van bijna 17 maand die maar 8,5 kilo weegt, dat is toch niet normaal? Ze is van grootte 75,5 (volgens K&G 76,5). Allez vooral het feit dat ze een half jaar verder staat, maar haar gewicht gewoon hetzelfde blijft baart me ernstig zorgen...

[Sterretje]

Engel
heb je haar gewicht op de curves geplaatst? zakt ze van curves? onze KA zegt altijd dat het pas wat onrustwekkend wordt als ze zakken in curves...
geen flauw idee wat je er aan kan doen en ik begrijp heel goed dat je zo wanhopig bent!
in jouw plaats zou ik denk ik ook kinderartsen platlopen om toch maar iets te doen waardoor ze hongergevoel krijgt of zin om te eten.
tips kan ik je hier niet geven, alleen een dikke knuf en duim dat er snel beterschap komt!

[Engel0405]

Bedankt Sterretje.

Van gewichtje is ze nu net onder de P3 gedoken. Terwijl ze eerder richting P10 zat, van lengte zit ze wel goed: altijd ts de P3 en P10.

We zijn er zeker van dat ze wel degelijk een hongergevoel heeft, dan hoor je ze niet en eet ze heel flink. Maar anders is het echt met mondjesmaat, zeker bij ons thuis.
In de crèche ist wel beter (zeggen ze), daar zien ze haar totaaaaaaal niet als een moeilijke eter. Het feit van in groep te laten eten en haar te laten knoeien en af en toe te negeren, is volgens hen het geheim.
Ze heeft ook uitgesproken voorkeuren: boterhammen, fruit, hesp, dat gaat redelijk (tot ze genoeg heeft, want ze zal geen schepke meer eten dan nodig). Alles wat patatjes en groentjes is (of pasta) doet ze bij onsambetant. Soms steekt ze het eten dan in haar wangetjes lijk een hamster en als het teveel wordt dan spuwt ze het gewoon uit..

Ik was er echt zeker van dat ze bijgekomen was, maar probleem is dat ze als ze ziek is, dan is het eerste wat ze laat haar eten. Terwijl ze tsn de nurofenshots door wel even energiek is uiteraard. Verschrikkelijk dat een maand 'beterzschap' in 1 week tijd dan wordt weggeveegd... Het kunnen ook haar genen zijn natuurlijk: haar papa mag zich doodeten, die komt ook niets bij, maar ze kan toch moeilijk 8,5 kilo wegen voor de rest van haar leven?

De bazin van de crèche zegt dat ze haar gedrag herkent, haar zoontje had dat ook. Zij wijt het aan feit dat ze zoveel ziek is en moeten vechten heeft.. Het zou aan haar temperament liggen.

Nu ja allemaal wel toffe uitleg, maar ik krijg er haar wel niet dikker mee.

[cimoca]

Engel,

hier ook een mama van een doodmager meisje,naast een normaal meisje en een stevig jongetje. en ze kregen alledrie hetzelfde aanbod van eten. Daar ligt het al niet aan.

Onze oudste is er nu 10.5, 1m37 ( niet al te groot dus) en weegt 20 kg. veel te mager dus. Van broeken koop ik maat 8 jaar, van bovenkledij 12 jaar omdat ze een fervent zwemster is en dus brede borstkas.

Ik heb destijds ook dokters platgelopen nen nadien weer met onze jongen omdat mijn man hem zo dik vond ( tsja in vergelijking).

Mijn KA zei altijd dat je naar de proportie moet kijken. En dat zit toch goed bij jouw dochter : lengte tussen p3-p10, gewicht onder de p3, is aan de magere kant maar 't zal een klein fijn poppetje zijn. veel erger zou zijn lengte p75 en gewicht p10.

En genen hebben er inderdaad heel veel mee tev maken: onze oudste is net de papa : mag zich volproppen en zal niets bijkomebn, onze jongste ben ikzelf.

Cinne

[Wappie]

Lieve Engel,

Het is zo verdomd moeilijk om iedere keer jezelf te moeten sussen met "het zal wel goedkomen" Ik kan je ongerustheid zo goed begrijpen...
Ook hier een ventje van 18maand gehad dat amper 8.5kg woog en 73cm groot (klein) was. Hij was veel ziek, kwam moeilijk bij en iedere keer hij een paar gram won en ik heel euforisch was werd hij opnieuw ziek en waren de grammetjes weer verdwenen
Op zijn 9maand woog hij maar 6.5kg, en als hij één jaar werd amper 7kg dus in 3maand ook zo goed als niets bijgekomen. Het groeien bleef dan ook nog eens gestaag bij hem hij groeide wel degelijk maar heel traag.
Eten was telkens een strijd, ik werd op den duur 'bang' van etenstijd. Mijn man was hier veel relaxer in en ging er ook zeer goed mee om. Ik dan weer veel minder, geraakte op den duur geobsedeerd door de weegschaal
Dat van die hamsterwangetjes is hier exact hetzelfde! Onlangs zelf nog voorgehad, Matthias had amper 2hapjes gegeten en had genoeg. Ik zet hem van tafel en een kwartier later zie ik hem iets uit zijn mond nemen, dat laatste hapje eten dus
Hier ook altijd een grote boterham/sandwich fan geweest dus dat is zowat altijd mijn alternatief
Mijn man en ik hebben beide moeite met ons gewicht in de ander vorm, allebei redelijk zwaar en moeten maar naar eten kijken en komen bij. Ik heb het dan ook altijd vreemd gevonden dat ik zo'n magere, kleine kindjes had. Maar geloof mij, ze zal niet eeuwig 8.5kg wegen hoor. Hopelijk komt er weer een goede periode aan en dan is elk grammetje dat ze bijkomt mooi meegenomen. Mijn KA zei altijd dat hij niet overal zijn energie kon insteken. De momenten dat hij ziek was ging dus al zijn energie naar genezen en niet naar bijkomen/groeien. Ondertussen is hij bijna 3 (jaja volgende maand ) en weegt 11.8kg en 87cm, zijn broer is 12.3kg en bijna 90cm denk ik. Dus ze doen het flink!
En hoe moeilijk het ook is, probeer je geen zorgen te maken, ze zal haar kilootjes wel bijkomen

[Engel0405]

Hey Wappie

Als ik jouw verhaal lees, dan herken ik idd heel veel. Sorry dat je het dan ook elke keer moet herhalen. Ik probeer me daar dan wel aan op te trekken en ik geef toe jouw woorden kalmeren de angstbal in mij toch wel voor een stuk.

Ik zei nog tegen mijn ventje: ik ben de enige precies die hierover inzit, begrijp je dan niet dat ik sterf van ongerustheid... Maar hij vindt dat ze het geweldig doet, hij zegt ook altijd: zie je dan niet dat ze evolueert, dat ze bijleert, groeit...
Ze zit ook echt geen 2 sec stil. En ze doet heel erg haar best om te leren stappen, zeker de laatste weken (jawel zelfs MET KOORTS).
En je leest het goed, ze wordt volgende week 17 maand en stapt nog steeds niet volledig los van onze vinger. maar op zich maak ik me daar niet zo'n zorgen over, we hebben haar al gefopt en ze kan het wel degelijk (zij het wat wankelend), ze wil alleen niet bewust loslaten...Dan gaat ze achterover hangen of zakt ze expres door beentjes.

Nu ja los daarvan is hij veeel relaxter, maar hij kan haar niet beter doen eten ook niet. Ik zou haar veel liever meer laten zelf knoeien zoals in de crèche, maar t ventje is nogal netjes en kan daar niet altijd zo goed tegen. Ook daar weer discussiepunt.

Soms wou ik dat ik het mij gewoon NIET zou aantrekken.. Ik heb het ook al gemerkt hè, als ik opga in een gesprek, dan eet ze bv een boterhammetje op zonder dat ik er erg in heb. Dus als ik haar niet 'voeder' gaat het eigenlijk wel beter. Weet je wat ik nu vandeweek voren had? Ze hadden in de crèche een potje met stukjes peer mee gegeven omdat ze heel lang had geslapen en ik haar vroeger kwam afhalen. At ze dat potje zoals ene grote meid volledig leeg.. Als ik haar peer geef in ONZE potjes geef dan is ze direct veel minder enthousiast. Op den duur denk ik dus dat ze een ongelooflijk koppig gewoontebeestje is hè... T is vd creche dus ik eet, t is van mama en papa, dus ik ga wat moeilijk doen...
Is ze nu heel slim of net heel gesteld op gewoonten?

Misschien is het gewoon de combinatie: aanleg tot fijn zijn en sterk karakterje?

[Wappie]

Misschien moet je haar toch wat meer zelf laten eten en tja, knoeien hoort daarbij
Soms heb ik ook de neiging om M zijn lepel uit zijn handen te halen en het zelf te doen. Meestal is het meer spelen dan eten, maar hij wil het nu eenmaal zelf doen. Afpakken resulteert hier steevast in mondje op slot
Soms heb ik spijt dat ik nooit rapley heb gedaan. Misschien ging het dan allemaal wat vlotter Matthias at in de creche ook wel heel slecht. Er waren dagen dat het heel goed ging en dat stond dat ook met een groot lachend ventje in zijn 'heen-en-weer'boekje! Andere dagen waren een ramp en dat was ook frustrerend voor de verzorgsters.
Soms had ik ook het gevoel te overdrijven hoor! En dat zal wel af en toe het geval geweest zijn Maar het is soms wel moeilijk om je geen zorgen te maken want je gaat alles koppelen aan het slecht eten. Als hij ziek was wijtte ik het aan zijn weerstand doordat hij zo klein en mager was. Maar ik ken een kindje dat al bijna 10kg weegt op 9maand en ook aan en af ziek is. Het is natuurlijk wel frustrerend om die zuurverdiende grammetjes er weer te zien afgaan
Je spreekt ook over gewoonte en dat is bij ons ook heel belangrijk, ze zitten in een vast patroon en als daar wordt van afgeweken gaat alles precies moeizamer.
Het lijkt nu alsof ik alles goed kan relativeren maar heb me echt ook grote zorgen gemaakt hoor! Dus je bent zeker niet abnormaal. Trouwens hier pas stappertjes op 19maand

[Engel0405]

Allez Wappie, dat meen je niet! Stapten ze op 19 maand?

Ik heb altijd gezegd dat ze misschien tegen 18 maand zal stappen. Nog een gelijkenis dus.

Hadden ze ook pas laat tandjes toevallig? Zij eerste 2 pas op 11 maand en de volgende 4 die kwamen er ineens door op 14 maand. Sindsdien zijn we ff gespaard van die last (want amai maakt die daar koorts van en is ze lastig!)

Ik had gelezen dat je van een kind niet kan verwachten dat een maaltijd niet langer dan 20 à 30 minuten mag duren. Als ik haar laat doen als ze niet in EATING-mode is, dan doet ze er een uur over eer ze klaar is met spelen en eindelijk eens iets in mondje deftig steekt

Jouw mannetjes doen het heel goed, zo te lezen...Na alle zorgen die je je gemaakt hebt (en nog steeds? Of is dat nu echt verleden tijd?)

Ja uiteraard op het werk ken ik mama's met echt mega papzakjes van kindjes die ook best veel ziek zijn geweest...

[Sterretje]

hier dus ook slechte eter, altijd goed middenmoot geweest in gewicht, niet bijzonder veel ziek, laat tandjes en laat stappen (17m)

vandaag was't hier trouwens bij beide kindjes gene vette.
en weet je, ik heb zelfs de energie niet meer om mij er druk in te maken.
dan eten ze maar niets :s
mama is moe

[Fien83]

Pff Engel, wat een verhaal! Ik begrijp het perfect dat je er toch ongerust in bent hoor. Het feit dat ze echt niets bijgekomen is, zou mij ook ongerust maken. Ook mijn dochtertje (dikke 10 maanden nu) komt sinds haar 4 maanden niet echt vlot bij. Ze woog bij K&G op 9 maanden 6kg800 (of iets in die buurt). Ze was op 3 maanden 150g bijgekomen en serieus gezakt in de curve. Ik merk echter dat ze wel heel flink eet (bv in combi met Rapley) dus ik maak me er niet druk in. Zowel de papa als ik zijn fijn gebouwd dus. Maar als dat in combinatie is met slecht eten, zou ik ook ongerust zijn. Al hoor ik wel dat je dochter het verder prima doet hé, ze is levendig en groeit wel nog goed dus dat is positief. En je hebt idd het verhaal van Wappie wat je toch wat kan geruststellen. Ik zou toch ook echt proberen om je dochtertje wat meer zelfstandigheid te geven. Ze voelt het waarschijnlijk ontzettend goed aan dat jullie gestresseerd zijn over het eten/gewichtje en dat de papa liever geen geknoei wil aan tafel,... Die kindjes hebben daar serieuse voelsprieten voor. Probeer echt in een relaxte modus te gaan voor jullie gaan eten. Schenk niet te veel aandacht (niet positief en zeker niet negatief, want zo geef je extra gewicht aan het eetmoment) en idd hou het kort qua tijd. Als ze na 20 min niet gegegeten heeft, dan is dat zo. Probeer het gewoon op een later momentje nog eens. Zorg dat het eten toch fijn wordt, want ik veronderstel dat er nu een beladen sfeertje rond hangt hé. 't Is allemaal makkelijk gezegd hé, ik weet het hoor! Kersje zal zich echt niet verhongeren en daar moet je vertrouwen in hebben! Heel veel sterkte hoor, want ik kan me echt voorstellen dat het slopend is voor jullie.

[Marit]

hej iedereen,
ik vroeg me af, een weekje geleden was ik met een kennis aan het praten die in een centrum voor ontwikkelingsstoornissen werkt, en ik vertelde haar ons verhaal van de moeilijke start met R en ze vroeg waarom niemand ons toen doorverwezen had naar hen (zelfde ziekenhuis). Ze hebben een team van dietisten, psychologen, logopedisten etc etc en volgen blijkbaar ook wel kindjes op die allerlei eetproblemen hebben. 'k Viel ervan achterover. Nu ben ik intussen gezegend met twee zonen die megaflink eten (zowel de patatjes als de fruitpapjes zijn een MEGA succes) dus voorlopig heb ik totaal geen reden meer om contact op te nemen.

Maar dus, ik vroeg me af: hebben ze dat jullie ook al eens gezegd (dat die centra ook kunnen helpen? dat er zo'n centra bestaan?) Ik was toch wel effe kwaad nadien, zeh. Waarom heeft niemand dat eerder gezegd?

R doet het inmiddels erg goed al komt hij nog steeds niet zoveel bij als ik zou willen. Of misschien is dat maar een gedacht van mij. Ik verschiet ervan hoe moeilijk ik die eeuwige bezorgdheid van me af kan zetten. Daarnet heeft hij een flink stuk van z'n flesje terug uitgebraakt, en ik heb me (met wat moeite ) kunnen tegenhouden om hem meteen een nieuw flesje te gaan maken. Hij had geen honger. Sebiet maar een grotere portie patatjes. En jep, ze mogen smossen zoveel ze willen daarbij. Ze mogen van mij zelfs hun handjes in hun potjes steken en vingers aflikken (is dat rapley?) en ik probeer niet aldoor te staan toejuichen ook ni. 'k Weet ni of het daardoor komt, maar ze eten wel goe dus ik doe lekker voort

[Sterretje]

Marit,
ik heb nog nooit gehoord dat zo een centrum voor ontw. stoornissen ook 'eetstoornissen' zou behandelen...
'k zoudaar best veel vertrouwen in gehad hebben. zij hebben toch meestal de ervaring hé

Kind en Gezin is nu trouwens ook gestart met een opvoedingswinkel. je kan een afspraak maken in je plaatselijke regiohuis voor een opvoedings-uur. 'specialisten' trekken 1 uurtje voor je uit (zonder kids) om je probleem te analyseren en oplossingen voor te stellen.
'k zou daar eerlijk gezegd veel minder vertrouwen in hebben.

de meeste tips heb je trouwens allemaal zelf al geprobeerd, maar het gaat er hem vaak om dat je door iemand een 'diagnose' kan laten stellen, medisch of niet-medisch. kwestie van toch 't een en 't ander uit te sluiten.