"Laatste" zwangerschap

[Ilse_1977]

Hier nethetzelfde gevoel, perfect verwoord eigenlijk de oerdrang. Wij hebben 1 kindje, 6.5maanden en een schat van een baby. We hebben 1.5jaar natuurlijk geprobeerd tot dan bleek dat er een probleem bij mijn man was, en we moesten via ICSI zwanger worden, na de 2de poging, 2de TP was het dan prijs...
Vroeger zei ik altijd ik zou graag een groot gezin hebben, en toen we in de mm zaten, heb ik gedacht als we 1 kindje hebben zijn we al gelukkig.
En nu kan ik de gedachte van een tweede babytje niet loslaten, ik neem ook geen anticonceptie, we zullen wel zien wat het wordt alhoewel het ni te lang mag blijven duren want we worden er niet jonger op. Mijn man daarentegen is van mening "we hebben n u 1 babytje, en ze is gezond en emotioneel en financieel wil hij niet aan een tweede babytje denken." Ik blijf hopen dat mijn man nog van gedachten veranderd, en als verrassing ben ik van plan om een nieuwjaarsbrief in de naam van ons Kaat voor te lezen met als wens nog een broertje of een zusje...
Ik kan mij inderdaad heel moeilijk voorstellen dat ons Kaat mijn enige en laatste zwangerschap is geweest....

Groetjes,

Ilse

[LittleBean]

Ook bij ons begint het te kriebelen voor een tweede kindje en als het aan mijn man lag zelfs een derde.

We gaan in ieder geval niet te lang meer mogen wachten om een beslissing te nemen want ik word binnenkort 36 jaar en op LO hebben we 4 jaar moeten wachten.

We hebben wel maar een paar rondjes meegedraaid op de MMM (hsg, laparoscopie, hysteroscopie, utrogestan etc.) en het grote werk is ons op het allerlaatste nippertje bespaard gebleven want onze laatste 'natuurlijke' poging was LO, maar de hartverscheurende pijn van onze bbz en onze mk zit me nog vers in het geheugen.

Als ik tegenwoordig een zwangere vrouw zie dan steekt het groenogig monster wel niet meer de kop op zoals vroeger maar ik krijg dan wel zo een knagend gevoel in mijn buik, echt een fysiek bijna primitief verlangen.

Als LO binnen 3 maanden een jaar oud is gaan we dus proberen voor een brusje en zullen we moeten zien of we terug op de MMM moeten stappen of niet.

[grootgevaarke]

ik vrees dat ik verslaafd ben aan zwanger zijn... Ik voel me op en top, fantastisch goed in mijn vel als ik zwanger ben . Kleine ongemakjes neem ik er met genoegen bij.
Anders dan velen onder jullie heb ik het geluk gehad van 2 keer spontaan zwanger te geraken en "maar" 1 keer ICSI en 1 miskraam heb moeten doorstaan; de echte pijn daarvan is weg en ik prent mezelf dan in dat dat komt doordat mijn eigen kinderwens (3) nu is vervuld. Ik ben ook iemand die meer uit het leven wil dan enkel kindjes groot brengen. En toch en toch... Toch heb ik mijn laatste zwangerschap niet bewust als mijn laatste gezien/ervaren: rationeel vond/vind ik het welletjes, maar altijd is er weer dat duivelse stemmetje dat zegt: ach, nog eentje, 3 of 4, wat maakt het verschil? Mijn vriend staat ook te popelen voor nog eentje Liefst vandaag te beginnen. Bij mijn controle aan de gyn kon ik het ook niet laten om te vragen of mijn baarmoeder nog een derde keizersnede kon verdragen Achteraf denk ik dan: Wat is dat toch met mij?? Ja/nee/ja/nee/ja/nee/ja/nee... ZOT word ik er nog van!
En nu ik er over nadenk, over mijn carrière heb ik eigenlijk ook al een streep getrokken. Ik heb twee universitaire diploma's op zak, maar ik werk twee dagen in de week in de zaak van mijn vriend (overschrijvingen, facturen, personeelszaken opvolgen) en voor mij persoonlijk is dat geen uitdaging. We willen echter ook niet iemand anders aannemen in onze zaak om die administratie te doen. Maar met de drie dagen in de week die me dan nog resten, bouw ik geen carrière uit hé. En dat is dan ook weer een argument dat pleit voor nog een zwangerschap...
maar mijn verstand zegt echt wel: stop! tijd om terug een beetje tijd voor jezelf te maken. Daar heb ik het nu echt lastig mee, dat ik te weinig tijd voor mezelf heb...

ENFIN, IK WEET HET GEWOON NIET!!!!

[Noa]

Grootgevaarke, ik ben precies zoals jij, alleen is er nog maar 1 kindje en nummer 2 onderweg en verder geniet ik niet echt van het zwanger zijn doordat ik altijd vanalles meemaak. En toch is er een knopje die ik niet echt kan afzetten, geheel tegen mijn verstand in.
Ik heb ook 2 masterdiploma's op zak en doe er voorlopig niets mee. Ik help ook mee in de zaak van mijn man, ongeveer halftijds als ik het uitreken. De rest van de tijd is hollen van en naar school, boodschappen, het gezellig maken thuis, en af en toe nog een momentje voor mezelf of met vriendinnen... Ik was nochtans van plan na de geboorte van mijn dochter er echt weer voor te gaan, maar toen wou ik nog een tweede en aangezien we daarvoor 2jaar hebben moeten ICSI'en, is dat uitgesteld geweest. Ik weet niet of een carrière r nog van zal komen eerlijk gezegd! Ik ben niet graag hele dagen thuis en voltijdse zorg voor mijn kroost is niks voor mij. Hier gaan ze rond 4 maanden dagelijks naar de crèche. Maar ik ben er nu wel 's morgens, er is geen RUSH, ik ben er altijd 's avonds, nu mijn dochter naar school gaat kan ze 's middags warm eten thuis... Ik weet het eigenlijk allemaal niet zo goed. Soms vind ik het nu ideaal, maar anderzijds mis ik de drukte van op het werk vroeger ook wel. Haha, weet ik eigenlijk nog iets! Ik weet niet hoeveel kinderen ik wil, ik weet niet of ik mijn carrière weer wil uitbouwen...

[grootgevaarke]

momenteel ben ik nog in ouderschapsverlof, maar ik werk wel voltijds: 2 dagen in de week in zaak van vriend en 3 dagen elders; wel een functie op niveau, maar job die ik totaal niet graag doe En veranderen van job voor die drie dagen is niet evident want dat zijn allemaal fulltimes of hoogstens 4/5de. Mijn vriend zou graag hebben dat ik fulltime in de zaak kom om een aantal uren meer te werken op bureau, maar vooral om voor de kindjes te zorgen (en hier ook weer: ja, zegt mijn hart; NO WAY, zegt mijn verstand )

[Marit]

Ik moest effe gaan zoeken naar dit topic, maar hier is het.

Ik wou gewoon effe m'n hart luchten. 't groene monster is onverwachts opgedoken met de aankondiging van de komst van een derde bij een nicht en ik moest ineens traantjes wegslikken. Geen idee waarom want ik ben a) ontzettend gelukkig met onze tweeling, b) ik wil niet meteen een derde, c) ik wil helemaal niet meer opnieuw in de MMM stappen voor die eventuele derde.

En daarna is 't blijven malen. Ik vind het gewoon zo moeilijk dat ik met alle ervaring die ik opdoe, geen blijf weet. Telkens denk ik: 'dat zou ik volgende keer anders doen', en dan: 'ha, nee...' Ik word er gewoon soms helemaal down van. Telkens die confrontatie van: 't was wel degelijk de laatste zwangerschap. De eerste en laatste kindjes...

en ik heb 't gevoel dat niemand dat begrijpt, want ik heb toch alles om gelukkig te zijn (en dat ben ik ook, he. Zucht...)

[Sterretje]

Marit, ik heb op de vorige pagina's enkele keren gereageerd, en ik denk er nog steeds over.
ook al ben ik perfect gelukkig met m'n gezinnetje, toch blijf ik met een leeg gevoel zitten. een triestig gevoel als ik denk dat ik nooit meer een bolle buik zal hebben (althand toch geen baby buik ), geen bevalling meer zou meemaken, geen borstvoeding meer mogen geven, ... ik verlang er nog zo vaak naar.
enerzijds is het denk ik wel een gevoel dat vele vrouwen hebben en ik denk dat het verlangen wel afneemt met de jaren, maar anderzijds zit het verwerken van de MMM er nog voor veel tussen.
wij hebben jarenlang (ieder zijn eigen zware traject) uitgekeken naar ons wondertje(s) en gesmacht naar een bolle buik, hebben vaak niet veel kunnen genieten toen we eindelijk zwanger waren en ik denk dat het daarom zo een hevige emotie blijft teweegbrengen.
ik weet dat vrienden bezig zijn voor een derde. en ik weet nu al dat ik keijaloers ga zijn (en tegelijk megablij) en dat ik als het zo ver zou zijn, ook verkocht ga zijn voor nog een boeleke
maar mijn verstand zegt vaak andere dingen. en zo blijft het een kat en muisspel in mijn hoofd en hart :s

dikke knuf voor de traantjes meid. 't leven kan soms zo onverwacht hard zijn

[nathalie v]

Knuffel Marit, ik begrijp je wel.

Ik heb hier ergens geschreven dat we het bij twee kindjes houden, en dat is ook zo.
Toen ik gisteren met L in het ziekenhuis was, gingen we wat wandelen en ik ging voorbij de couveuze kindjes en kreeg gewoon een krop in de keel. Dit had ik nooit verwacht, maar ergens kwam ook het besef dat er geen babytje meer bijkomt, geen stampjes meer in mijn buik, geen kraamperiode waar ik niet over kan vertellen zonder te huilen, geen mini-kleertjes meer... en ik knuffelde mijn kleine jongen eens goed en dacht aan mijn schoonzus, die niet het geluk heeft dat ik heb...

[Loeki]

Hier idem... 't steekt enorm de laatste tijd... Kword er ook verdrietig van. Nooit meer...

Maar ook hier is het nooit meer. Het blijft bij twee kindjes. Rationeel wil ik er echt geen drie.

Ik verlang gewoon naar een scenario "vanzelf zwanger worden, zorgeloos zwanger zijn, en wolk ve baby die vanaf dag 1 doorslaapt en waar je nooit "last" mee hebt". Zowel stap 1, 2 als 3 zijn niet voor ons weggelegd (stap 3 heeft vast niemand, haha).

Kmoest onlangs zelfs een traan wegpinken toen ik de lammetjes in de wei zag.

[Marit]

Kmoest onlangs zelfs een traan wegpinken toen ik de lammetjes in de wei zag.

Hihi, kan 't me zo voorstellen, Loeki. 'k Was altijd zo'n rationele tante, en nu zo'n emotioneel geval soms. Ik moet tegenwoordig de doos kleenex naast mij zetten als ik nog maar effe naar tv kijk. Je weet nooit...

En ik moet zeggen dat ik deze week toch ook weer met de beide voeten op de grond ben gezet: ik had gedroomd dat ik zwanger was van een dríeling. Man man...

[Lie_29]

Ik heb het de laatste tijd moeilijk met kleertjes

Mijn man wil het bij 1 kindje houden en als ie echt niet overstag wil gaan, dan zal ik me daar maar naar moeten schikken. Ik zou er wel graag nog 1tje hebben, kan me niet voorstellen dat ik alles maar 1 keer ga meemaken.

Telkens ik nu kleertjes waar zoonlief niet meer in kan in de opbergdoos stop dan krijg ik zo een megakrop in mijn keel. Gewoon. Omdat ik vrees dat ik heel die doos weg zal geven en nooit meer zelf de (ronduit schattige) inhoud ga kunnen gebruiken.
Onnozel eh

[molly27]

Lie dat is helemaal niet onnozel hoor! Ik had het daar ook heel erg moeilijk mee en vaak ook meerdere traantjes bij weggepinkt.

Momenteel ben ik zwanger van een kleine broer en onze grote droom is 3 kindjes als de natuur wil meewerken maar de gedachte dat het ooit de laatste keer zal zijn (of dat het nu al de laatste keer is moest een behandeling niet meer lukken), die gedachte kan ik niet vatten en maakt me erg verdrietig.
En dan voel ik me ook zo slecht want zoals nathalie zegt, er zijn mensen die het geluk van 2 wondertjes helemaal niet mogen/kunnen meemaken. Maar toch kan ik het gevoel niet uitschakelen .

Marit ook hier het gevoel dat ik niet kan doen of denken zonder geemotioneerd te zijn. Ook ik kan niet spreken over mijn bevalling en kraamperiode zonder een traan te laten.

[nogeenkeer]

Ik ken het helemaal Lie en Molly! Eigenlijk hadden we al gezegd om het bij twee te houden wegens de vier misgelopen zwangerschappen en de stress en het verdriet dat daarbij kwam kijken, maar nu alles goed gaat en dat wschl omdat ik deze keer bloedverdunners heb gekregen voor mijn stollingsafwijking denk ik soms van "goh, volgende keer zou het misschien wel van de eerste keer goed kunnen gaan". En droom ik soms van een huis met drie kindjes... Maar zowiezo zal ik na de geboorte van ons nummertje twee eens een jaar relaxen en daar niet bij stilstaan want wij zijn heel snel (na 5 à 6 maand) terug begonnen voor een tweede en ik heb het gevoel dat we sinds onze trouw (aug '08 ) met niets anders bezig geweest zijn dan kinderen maken. Ik verlang momenteel ook echt wel eens naar tijd voor mij, naar terug gaan sporten en heb zelfs al een complete restyling van mezelf in gedachten voor na de bevalling

[molly27]

nogeenkeer, hier net hetzelfde verhaal. Na onze trouw zijn we met de bahandelingen begonnen, na de geboorte van onze eerste zoon zijn we ook weer snel begonnen met de behandelingen en als onze zoon 9m was was ik zwanger van onze tweede zoon. Het is snel gegaan (maar liever dat dan weer 4 jaar proberen zonder resultaat). Nu wil ik ook een tijdje wachten en nu ik dat beslist heb hoop ik dat ik na de bevalling ook die rust ga vinden om niet met 'zwanger worden' bezig te zijn (toch al zeker het eerste jaar), dit had ik na onze eerste zoon wel heel erg en ook erg snel.
Ik wil nu echt bewust genieten van die twee ventekes na de bevalling zonder die druk te voelen en die angst van 'wat als het niet lukt'.

[Sterretje]

ook hier krop in de keel hoor bij te kleine kleertjes. lijkt me vrij normaal, hoort bij het 'loslaten' hé. het went precies nooit. soms gaat het al beter dan anders ook. 'k heb nu vrij veel kleertjes aan een vriendin gegeven en dat geeft wel een goed gevoel, maar ooit zullen die kleertjes wel definitief verdwijnen hé
wij genieten nu ook van ons gezinnetje met 4, het is perfect nu al voelt het nog niet helemaal compleet. van't weekend zag ik mijn ventje zo trots als een aap met een pasgeboren babietje in zijn armen. dan komen alweer de traantjes in ons ogen. zal het ooit wennen? zal ik ooit tevreden kunnen zijn, zelfs met drie kindjes? zal dat verlangen er niet altijd zijn vraag ik me dan af...