Het niet stilbaar verlangen naar kinderen

[Sterretje]

Heb een bedank mailtje terug gehad van mijn neef...
hopelijk wordt 2012 hun jaar!

[trinity]

das tof!

[Sterretje]

ben hier weer volop aan het piekeren zenne...
ook al zijn we vastbesloten de eerste twee jaar nog niet voor een 3e wondertje te gaan, toch blijft elke dag die vraag door mijn hoofd spoken of ik echt echt echt zo graag een 3e kindje wil en of ik al dan niet full time blijf werken dan.
nu had ik net een informeel gesprek hier op't werk met een collega/klant. zijn vrouw was recent bevallen van een 3e kindje. tussen de drie kindjes zit heel weinig leeftijdsverschil. oudste net naar school en middelste in de crèche en die mag in september naar school. jongste zal pas binnen een jaar naar crèche gaan.
ze hebben samen wel de beslissing genomen dat de vrouw thuis blijft (na geboorte 2e kindje) om voor de kids te zorgen. het is eigenlijk een scenario in mijn ogen, te mooi om waar te zijn. er kunnen zijn voor als de kindjes uit school komen, en eentje dat enkele dagen in de week toch naar de crèche gaat voor het sociale contact op te bouwen.
langs de andere kant is de vrouw wel financieel afhankelijk van de man en is zij full time huismoeder. ik heb ongelooflijk veel respect voor dit gezin en ben stiekem een beetje jaloers.
en dus vraag ik mij af of het haalbaar is voor ons.
maar ook of ik het nu effectief wil. ik droom toch stiekem van een groot gezinnetje met veel spelende kindjes in de tuin.
maar waarom is onze maatschappij daar toch niet op voorzien? en waarom zijn we toch allemaal zo gesteld op onze luxe?
pfff

enfin, een luxeprobleem, ik weet het

[nogeenkeer]

Hey Sterretje, nadat zwangerschap 4 misliep (1e was miskraam en de 3e een bbz, maar 2 werd ons geweldig kaboutertje ) zei ik tegen mijn man dat ik per sé een tweede wilde, maar onze plannen voor drie kindjes wou laten varen en hij was daar direct mee akkoord. Als ik had gezegd dat ik het bij kabouter wou houden was dat ook ok voor hem meldde hij, omdat hij zag hoe hard ik er van afzag, maar ik MOEST mijn tweede hebben. En ben blij dat ik heb doorgezet

En toch denk ik zelfs nu al dat een derde toch wel fijn zou zijn en "vergeet" je precies ff alle miserie die je moest doorstaan voor het tweede en hoe je daar zelf van hebt afgezien en de stress die dat met zich meebracht... Maar 't moet idd praktisch haalbaar zijn. Ik zou zelf nooit willen stoppen met werken, maar zeker 4/5e willen blijven werken. Ik heb die zelfstandigheid, uitdaging en dat contact met collega's echt nodig. En 't is nu zelfs al met één kind zo'n geloop van hier naar ginder! Dus ik maan mezelf kalmte aan met het idee dat we eerst maar moeten zien hoe we met twee kindjes omkunnen vooraleer aan nr drie te denken!

Je moet voor jezelf natuurlijk uitmaken wat jouw prioriteiten zijn hé: je groot gezinnetje, je job, je "luxe", afhankelijkheid/zelfstandigheid,.... Niet makkelijk! Misschien moet je met je man een keer de pro's en contra's op een rijtje zetten??

[Sterretje]

het is idd waar. de 'miserie' hoe subjectief deze ook is, ben ik al lang vergeten. 'k zou wel nooit meer aan een verse IVF/ICSI stimulatie beginnen. maar tja, nog 11 cryo's in de vriezer hé + stiekem een beetje hoop in moeder natuur. Enfin, nog niet aan de orde.
verder begrijp ik heel goed hoe je het uitlegt.
full time thuismama zou me ook gaan tegenstaan denk ik.
de uitdaging, zelfontplooing, sociaal contact.
maar tja, laat het dat nu net zijn dat hier op huidig werk ook niet meer zo fantastisch is. dat speelt een enorme rol
veranderen zou de oplossing zijn natuurlijk. maar ik heb nu de fut niet om me voor een nieuwe job in te zetten. al mijn aandacht en energie gaat naar mijn kindjes.
en dan pas ergens aan de slag zijn, en opnieuw zwanger worden lijkt me nu ook niet ideaal.

dus ja, 't zal nog serieus pro 's en contra's afwegen zijn. en daar hebben we nog veeeeel tijd voor. eerst genieten van mijn twee prinsesjes!

[grootgevaarke]

Sterretje,

je loopt daar al lang over te piekeren hé. Eerst en vooral zou ik zeggen: zoek een andere job, meid.Als je een job doet die je graag doet, zal je vanzelf wat meer fut krijgen. Maar een nieuwe job mag ook niet je keuze voor een derde kindje laten bepalen. Zwanger worden is een recht (ik vind het trouwens niet correct indien een potentiële werkgever aan een sollicitant zou vragen of ze nog zinnens is kinderen op de wereld te zetten en daar de aanwerving van laat afhangen) al kan je best eerst je proefperiode uitzweten.

Nu ik van een vierde kind zwanger ben, krijg ik heel vaak de opmerking: Nu ga je toch stoppen met werken? Er is blijkbaar ergens een "kantelaantal": bij 3 of 4 kindjes vindt "de maatschappij" dat je maar beter stopt met werken; terwijl men bij 1 of 2 vindt dat je maar beter kan blijven werken. Er wordt dus heel wat 'verwacht door de maatschappij' en dat kan je keuze beïnvloeden.

Persoonlijk zou ik niet fulltime huismama willen zijn (hoe graag ik ook bij mijn kindjes ben) want ik heb ook behoefte aan zelfontplooiing. Financieel zou het trouwens ook niet lukken. Ik betaal een huis alleen af en nog eens de helft van ons appartement aan zee ook. Ik zie dat ook als een investering/een spaarpotje voor mijn kinderen. Zelf ben ik ook het 'product' van twee fulltime werkende ouders en ik heb dat nooit als een probleem of gemis ervaren als kind. Ik vond mijn kindertijd wel een beetje liefdeloos en koud, maar dat ligt meer aan het karakter van mijn moeder...
Mss ligt het compromis voor jou wel in een 4/5de, 3/5de functie waarbij je toch nog een leuke job kan doen, niet volledig afhankelijk bent van manlief (gruwel voor mij) en heb je alle tijd om je kindjes na school op te vangen. Immers, die kleine kindjes worden ook groot en zelfstandiger en hebben alsmaar minder zorg nodig waardoor je ook huishoudelijke taken kan doen terwijl zij spelen, of huiswerk maken... Ik zou niet weten wat te doen met mijn tijd als de kindjes dan allemaal op school zitten...

[cimoca]

'tis inderdaad niet altijd makkelijk.
Zoals jullie weten heb ik 3 schatten, was het derde na mama's ( die voor opvang en nog zoveel meer zorgde)dood niet echt gepland ( maar toch 't beste onverwachte cadeautje dat ik ooit gekregen heb, voor alle duidelijkheid) en werk ik fulltime met een man die constant in 't buitenland werkt. En 't is zeker niet evident. Velen geloven me dan ook niet als ik zeg dat ik fulltime werk.

Ik zou nooit mijn job willen opgeven, zelfs al zou't financieel haalbaar zijn ( wat het niet is). Maar langs d'andere kant ondervind ik ook heel weinig verschil tussen twee of drie kinderen. Dus als 't haalbaar is met twee is het dat zeker ook voor drie.

Mijn grootste stress-situatie is gewoon op tijd thuis geraken voor de opvang sluit en moet je dat nu voor één, twee of drie kids doen, dat blijft gelijk. De rest , de was de plas, de kuis dat stel ik uit tot de kinderen slapen. 't moment van 't thuiskomen tot hun slaapuur dat is exclusief voor hen : huiswerk maken, eten maken , samen onder de douche, verhaaltje.

eerlijk, moest het kunnen ( financieel en werk-organisatorisch, ik zou 4/5 werken ( gespreid over woensdagnamiddag en een uurtje per dag eerder thuis)maar ook niet minder. Maar toen ik het hier eens voorstelde vroeg de personeelschef : wil je echt 120% werken ( wat ik nu al doe)voor 80% loon??? Tsja dan weet je al snel dat dat geen oplossing is.

De laatste tijd voel ik me wel minder goed op mijn werk gewoon omdat ik me er slecht bijvoel dat ik niet kan overwerken als 't moet. Ik neem 't werk dan wel mee maar dat ziet niemand hé. En ik heb echt 't gevoel dat ik daardoor ondergewaardeerd word.

cinne

[Sterretje]

mijn verlangen om thuis te blijven voor de kindjes, zou ook maar voor enkele jaren zijn.
ik heb het er nu echt heel moeilijk mee, sinds A naar school gaat, dat ik haar niet zelf kan gaan afhalen, haar 's ochtends niet kan afzetten. ze is nog zo klein en ze kent niemand
waarschijnlijk kunnen niet veel ouders dit doen, en voor zover ik hoor hier op het werk en in mijn omgeving zitten alle kindjes of bij de opvang, of bij de grootouders.
En toch, ik zou er na al die jaren van miserie toch veel voor over hebben om er voor mijn kindjes te zijn als de school uit is.
maar 't is zoals gg zegt, besef je het als kind zelf dat je 'iets te kort komt'?
de kindjes weten waarschijnlijk niet beter en zijn daarom niet minder gelukkig
het maakt van ons ook geen slechtere ouders natuurlijk omdat we ook moeten gaan werken.
pff, ik heb het daar persoonlijk toch moeilijk mee.
tijd zal het uitwijzen. en dan zien we ook wel hoe een 3e kindje in dit geheel past hé

[grootgevaarke]

ik denk wel dat met de tijd je het ook makkelijker zal krijgen (en mss niet meer zal overwegen om terug naar af te gaan door voor een derde kindje te kiezen). Nee, nee, ik ben niet aan het pushen

[Mandy]

Hier nog maar mama van 1 natuurlijk, maar wat kan ik mij vinden in jullie verhalen. Ik zou ook graag 3 kindjes hebben als t ons gegund is. Mijn man zegt 2 of 3. Dan is ook wel de vraag is ons huis groot genoeg voor 3. We hebben maar 3 slaapkamers.
Op zulke gebieden denken mannen zoveel praktischer. Zij relativeren en beslissen ja t is haalbaar of nee dat is t niet. Helaas zijn mijn rammelende eierstokken niet zo relativerend
Wel heb ik ten opzichte van jullie makkelijk praat. Ik werk maar 3/5de. Ik heb echt respect voor vrouwen zoals jullie, petje af!

[LaBatsa]

Respect voor de voltijds werkende mama's! Maar zelf zou ik het niet willen. Financieel is het bij ons mogelijk, dus sinds de geboorte van de eerste werk ik halftijds. We kunnen het zelfs zo regelen dat ze nooit naar de opvang moeten, als het nodig is kunnen ze naar de oma. Mijn man en ik werken beide enkel 's nachts. Hij voltijds (7 nachten werken, dan 7 thuis), ik dus halftijds, wat neerkomt op 2 nachten (van 10 uur) per week. Ik werk wanneer mijn man thuis is, dus er is altijd iemand thuis voor de kindjes. Grote nadeel is wel dat we op deze manier weinig samen thuis zijn, maar momenteel kiezen we ervoor om het zo te doen, als ze ouder zijn kunnen we dat wel weer inhalen

Ik zou ook zo graag nog een derde kindje willen, maar helaas heb ik mijn man nog niet zo ver gekregen dat hij hiermee akkoord gaat

[sassie2]

Stoppen met werken zou ik echt nooit overwegen, heb echt sociaal contact nodig . Ieder zijn keuze, maar toch belangrijk om over na te denken. Mijn ma is gestopt met werken om voor ons te zorgen, ze is vergaan van eenzaamheid, in depressies gevallen, beginnen drinken, met een scheiding toen ik 15 was tot gevolg, wij kozen om bij ons papa te blijven, en uiteindelijk is ze 3 jaar geleden gestorven aan levercirose ten gevolge van het drinken. Het moet natuurlijk allemaal zo'n vaart niet lopen, maar ik weet zeker dat ik ook ongelukkig zou zijn alle dagen alleen thuis.

[fluffie]

Altijd thuis zou ook niks voor mij zijn. Ik ben sowieso al niet zo sociaal, dus moest ik hele dagen alleen thuis zijn, dan kom ik zeker niet meer onder de mensen. Ik werk nu 4/5 en geniet daar volop van!

Volgens mijn schoonzus moest ik al lang terug zwanger zijn (heb ik al vaak mogen horen hoor), maar met 2 pubers (halftijds) in huis én een schat van een peuter, wacht ik liever nog wat tot Seppe wat zelfstandiger is. Voorlopig hebben ventje en ik afgesproken om terug te beginnen als Seppe 3 jaar is. Hoewel ventje vaak zucht als ik over een brusje begin Ik wil hem daarin zeker niet dwingen, maar voor mij is het een vaststaand feit: ook al kijk ik enorm op tegen de slapeloze nachten, en ben ik bang om de 2 kleintjes niet genoeg aandacht te kunnen geven, toch ben ik ervan overtuigd om Seppe een brusje te willen geven.


Véro.
xx

[Sterretje]

nichtje is bevallen van een ongepland 3e...
eerst twee meisjes en nu hoera een jongen...
jongen is nu 2 weken oud en heeft al doorgeslapen (flesvoeding)
elke dag updates op facebook over hoe compleet haar gezinnetje is, hoe ontzettend fier dat ze is, ...

'k moet het jullie niet vertellen zeker.
Ben ontzettend jaloers en opgeflakkerde kinderwens

zucht

[Wappie]

Oh Sterretje, dikke knuff hoor
Die verdomde facebook-statussen toch soms hé!