Graag wil ik met jullie ons verhaal delen.
In 2002 leerde ik mijn man kennen. Een schat van een persoon, al gauw beslisten we om onze liefde te bezegelen met een kindje. Dat leek niet zo gemakkelijk te zijn.Uiteindelijk zijn we hulp gaan zoeken in het UZ Gent.Na enkele onderzoeken konden we beginnen met onze droom te verwezelijken.
In september 2004 hebben we onze eerste terugplaatsing gekregen. We hadden toen 8 eicellen waarvan er slechts één bevrucht was. We werden niet zwanger.
Poging 2 had een fantastisch begin, we hadden 13 eicellen waarvan er 9 bevrucht waren. Op 4 december werd er één teruggeplaatst en we werden zwanger. Na 9 weken is het hartje gestopt en op 26 januari heb ik een curettage moeten laten doen. Dit is het zwaarste dat ik al meegemaakt heb en nog dagelijks denk ik aan mijn engelenkindje.
De overige embryootjes overleefden niet…
Op 19 juni 2005 hadden we poging 3, toen waren er 8 eicellen waarvan 4 bevrucht. Twee ervan werden teruggeplaatst, helaas zonder resultaat. De overige overleefden weer niet.
Op 9 november 2005 was ons vierde poging: 7 eicellen , 4 bevrucht en twee teruggeplaatst. Weeral zonder zwangerschap… Ik was er kapot van. Al die emoties werden me te veel.
We hebben toen een rustpauze van ongeveer 9 maanden ingelast zodat mijn lichaam en geest terug tot rust kon komen. Maar geen enkele dag heb ik dit uit mijn hoofd kunnen zetten. Mijn zus is in die periode zwanger geworden en dit was een hele zware klap voor mij.
Op 27 augustus 2006 zijn we terug naar het UZ geweest met de bedoeling om poging 5 te starten, maar ze wilden eerst een aantal testen doen op ons genetisch materiaal, chromosonen,... Tien buisjes bloed van mij en twee van mijn man moesten ze hebben. Het zal acht weken duren vooraleer we de resultaten ervan zullen weten. Dat werd dus weer wachten…
Gelukkig heb ik een lieve man en twee schatten van zussen die me nu en dan eens terug moed inspreken, want soms zie ik het allemaal niet meer zitten. Emotioneel vind ik alles veel zwaarder dan lichamelijk.
Na 8 weken bang afwachten, kregen we de resultaten van de testen.Twee van de drie testen over de stolling van mijn bloed waren afwijkend. Die testen moeten goed zijn om een goeie innesteling te bekomen. Dit is op te lossen door bloedverdunners te nemen. Maar door deze resultaten weten we ook dat ik een verhoogd risico heb op tromboses. Dus mag ik nooit roken en nooit meer de pil nemen.
Op 22 november worden we terug bij de prof verwacht om verder te gaan met de behandeling. Dus het werd weer wachten.
Op 16 januari 2007 zijn we met poging 5 gestart. We hadden 10 eicellen, 9 bevrucht en twee werden er teruggeplaatst.Helaas na 14 dagen,was de test negatief, poging vijf is weeral mislukt.
De ingevroren embryootjes overleefden niet...
Ik was er kapot van. We hadden zo een goed gevoel deze keer , waarom is het ons niet gegund. We hebben zo veel te bieden aan een kindje. We hebben een heel goed huwelijk, aan liefde geen gebrek, gelukkig heb ik mijn man. Hij is mijn alles. We moeten er weer door.
Met volle moed zijn we in augustus 2007 begonnen aan poging 6. Deze keer moest het wel lukken. We hadden 8 eicellen, 4 bevrucht en twee teruggeplaatst. Helaas, niet zwanger en geen overlevende cryo's.
Onze wereld stortte in,hoe moest het nu verder. Moeten we een punt zetten achter onze droom, nog eens proberen,...
Onze droom opgeven kunnen we niet. Dus,we gingen op gesprek bij de prof en wilden nog eens proberen.De prof vertelde ons dat, het nog eens proberen , weinig kans op slagen zou hebben. Ze zei,dat we moesten denken over andere opties, adoptie, draagmoeder of eiceldonatie.
We willen het dolgraag via anonieme eiceldonatie proberen. Nog één keer, daarna zullen we ons moeten neerleggen bij de beslissing van de natuur. Wie wil ons helpen om een anonieme eiceldonor te vinden of wil zelf haar eitjes anoniem doneren aan ons. Je kan me steeds mailen op; sara.fitieke@live.be
Alstublieft wil je ons helpen
Vele groetjes SARA
en laat je verwennen aan 100 per uur!!!