Onlangs vond papa het een leuk idee om voor E een houten speeltuig te kopen, met glijbaan en schommel. Inderdaad super leuk, maar kleine E is zo een durfal, onvoorzichtig en een echte acrobaat! Papa zei dat hij er wel dingen aan kon passen, zodat het voor E zijn streken iets veiliger was.
Ik daar en tegen ben van principe, als je zoiets koopt moet uw kind er kunnen spelen terwijl jij bv onkruid uit doet in de buurt. ( hebben 48 are tuin en s wel nodig) enfin soit het is dan niet de bedoeling dat je er constant naast moet staan.
Moet het "aangepast" worden naar zijn apenstreken, ja dan is hij gewoon te klein en moet het wachten tot volgend jaar.
Onlangs gesprek over gehad en ok papa vond het ook.
Nu verleden week zag de papa toch zoiets in de makro en begon hij er weer over. Ik zeg terug mijn mening, maar die telt hier blijkbaar toch niet.
Dus ik zeg foert ge doet maar.
Verleden week gaat papa dat dus halen, gisteren had ik late. Dus papa zegt, ah kan ik dat zetten! Ik zeg, ja ma morgen ( vandaag dus) zijn we thuis ( klasje gaat op schoolreis ma E gaat niet mee) en het gaa regenen.
Foert papa zet het toch...
Vandaag E super blij toen hij dat zag natuurlijk, mama en papa ook blij met zijn reactie. Hele voormiddag E zitten zagen, ah ja hij wil buiten daarop spelen maar het blijft regenen. Op den duur was ik het zo moe, botten aan en regenjas en buiten.
Zoals ik dacht gaat meneer overal aanhangen, kruipt aan de glijbaan op, staat op schommel, hangt boven aan de glijbaan. Mama moet constant zeggen dat iets niet mag en dat hij voorzichtig moe zijn.
Op 30 min is hij met zen tanden door zen lip gevallen, bijna 2 keer van de glijbaan gevallen, 1 keer van het klimrek gevallen en met zen been door de trede van de trap uit!
Overdrijf ik nu als ik zeg dat hij er gewoon te klein voor is of ben ik zo onnozel dat ik hem gewoon moet laten doen erop en minder tegen hem zeuren.
Pff ben lastig en vooral op de papa!