"Laatste" zwangerschap

[molly27]

sterretje, dat vraag ik me ook af. gaat het ooit genoeg zijn? Wij hebben nu maar 3 kinderkamers dus na drie is er geen plaats meer maar toch vrees ik dat ik nooit ga kunnen afscheid nemen van het zalige gevoel van een baby'tje in je buik te voelen. Al ben ik bij beide zwangerschappen goed ziek geweest toch is het zo de moeite waard en doe ik het zo terug!
Nog niet te veel aan later denken zeker en genieten van het NU-moment? Alleen ambetant dat ik dat niet zo goed kan en altijd met mijn gedachten in de toekomst zit

[Vi]

Ik denk de laatste tijd ook veel terug aan vorig jaar toen ik zwanger was van mijn zoontjes. Ik mis het toch wel hoor. Wij hebben meteen beslist dat het bij ons 2 zoontjes zou blijven dus was het mijn eerste maar tevens ook laatste zwangerschap. Dat is een ietsiepietsie nadeeltje aan een tweeling. Je hebt dan wel 2 kindjes maar je hebt maar 1 keer zwanger mogen zijn. En ik vond die dikke buik zo heerlijk en was er zo apetrots op.

Lie, hier ook ééntje die altijd wel een krop in de keel heeft als ze de kleertjes in een doos moet stoppen omdat ik besef dat ik ze zelf niet meer ga kunnen gebruiken. Binnenkort komen ook de autostoelen binnen voor onze zoontjes en worden de maxi cosi's aan de kant geschoven. Als het even kan gaan we ze verkopen maar het zal toch ook weer raar doen en een soort afscheid worden.

[grootgevaarke]

Totnogtoe heb ik de kleertjes altijd zonder krop weggelegd (omdat we toch van plan waren om nog eens te proberen). Maar nu is het mijn laatste zwangerschap (ECHT!) en ik krijg het nu al moeilijk als ik denk aan mijn laatste week in kraamkliniek, laatste keer alle voorbereidingen treffen voor de geboorte, laatste keer bolle buik... (en eigenlijk mag ik niet klagen want dit is mijn vierde zwangerschap). Wat een vreselijke verslaving seg

[cimoca]

ik ben nu ook aan 't rommelen in G zijn kast en inderdaad al die mooie kleertjes, zo'n zonde gewoon

maar nee, 3 is voor ons echt wel genoeg. we hebben bij 't kopen van een nieuwe auto heel bewust geen gekocht met een derde zetelrij

[Engel0405]

Puur verstandelijk zou het gekkenwerk zijn nog een kindje te willen. Kersje was een echt wonder, medisch gezien was ik zo goed als opgegeven om ooit een kindje met mijn eigen genen te baren. En dan plots onverwacht natuurlijk zwanger…

Tijdens mijn zwangerschap voortdurend bezorgd, zwangerschapskwaaltjes tot eindelijk 3e trimester aanbrook, mijn 5e-6e maand waren zalig. Toen kreeg ik weer bekkeninstabiliteit en leek ik steeds meer op een waggelende olifant..
TOEN, bijna 2 jaar geleden terug,was het nog niet uitgemaakt of de deur nog zou openstaan voor een kindje erbij. Op dat moment was ik er mij niet echt van bewust van DIT IS DE EERSTE en LAATSTE keer dat ik zwanger ben.
Ik wist wel dat de kans bijna onbestaande was en ik keek zo enorm uit naar ons meisje dat ik er eigenlijk nooit heb bij stilgestaan. Ergens had het ook afbreuk gedaan bij heel de beleving : ik was eindelijk miraculeus zwanger, het zou nogal gulzig zijn om op dat moment al te liggen denken aan een volgende. Medisch gezien kon dat ook bijna niet, dus ja. Sowieso in heel het mmm gebeuren was het voor mij eigenlijk ook normaal dat ik maar eentje zou hebben, dat besef kwam al vrij vlug tijdens de slopende behandelingen en ik had daar op zich nooit echt een probleem mee gehad.


En dan nu..ons popje is anderhalf jaar en rond mij regent het 2e en zelfs 3e kindjes. Tot zo een half jaar geleden deed me dat echt NIETS. Maar nu… Nu we dat eerste rollercoaster jaar voorbij zijn en ons zorgenkindje dat voortdurend ziek ons eindelijk wat geruster durft laten zijn, steekt het plots.
Ja ik schiet vol als ik hoor dat anderen wel nog eens mama en papa worden, ik beken.

Then again, emotioneel, financieel en zelfs fysiek weet ik niet of ik nog zo’n kindje aan kan als ons Kersje. Ze heeft echt veel van ons gevraagd en op zich is dat niet zooo erg hè, ik vind haar perfect en het is eigen aan haar, ik had het –hoe raar dat ook klinkt- niet anders gewild.. It’s how she is and what makes her ‘Kersje’, een ander kindje had ik niet gewild…. (weet niet of jullie dit snappen..) Maar stel dat we nog zo eentje hebben erbij terwijl ik al de zorg voor haar heb en dan ook deeltijds halfbrusje…

Mijn ventje is sowieso echt helemaal ANTI die wil no way nog een kindje. Hij wijst me zo dikwijls op het feit dat ik eigenlijk op zoek was naar eiceldonor en adoptieprocedure ging opstarten, hoe fantastisch blij ik was met de wonderzwangerschap en hoe ongelooflijk ons meisje is, dat ik toch niet meer kan vragen dan dat. Dat ons gezinnetje echt compleet is zo.Wellicht speelt hier mee dat we in totaal 2 kindjes hebben. Kersje heeft nog een brusje waarvan hij papa is.

Puur rationeel ben ik het eens met hem en geen 100%, maar 200%. We hebben het allemaal: mooi huisje, mooie kindjes, mooie gelukkige relatie, we genieten echt van ons gezin.

Maar zelf ben ik maar 1 keer echt volledig mama, heb ik maar 1 keer die bolle buik gehad, een kindje gebaard.
De kans is klein dat het ooit nog zou lukken en ik zou zeker geen mmm meer instappen, het zou natuurlijk moeten gaan. Then again, ik ken mezelf: zou ik echt de dingen op hun beloop kunnen laten gaan? Of zou ik zodra er groen licht komt voor ‘het mag nog eentje helemaal geobsedeerd raken en mezelf niet kunnen tegenhouden om als het niet lukt de stap naar de medische wereld te zetten. Ikzelf heb weinig vertrouwen in de wetenschap eerlijk gezegd, het heeft me veel leed berokkend en at the end of the day geen kind opgeleverd. Ik ben er dus wel heel bang van dat ik toch weer in die vicueze cirkel terecht zou komen die me bijna ten gronde heeft gericht.

En toch voel ik de tranen prikken als ik de woorden proef ‘de laatste keer zwanger’. Mijn hart doet letterlijk pijn, baby’s op tv en ik begin te huilen. Echt weird. Soms word ik ook kwaad op mijn ventje dat hij zo hard roept dat het echt niet meer mag. Misshcien is het ook dat waar ik zo op flip. Zou ik liever de deur op een kier willen van zijn kant? Ik weet het niet, ik denk dat hij ze gesloten houdt uit bescherming voor mij, hij weet hoeveel pijn het deed dat ik geen moeder kon worden. Maar zijn halstarrige ‘neen’ werkt soms ook als een rode lap denk ik…
Deze week realiseerde ik me plots dat ik naar de 35 ga en dat ik wellicht niet veel kansen meer zal hebben. Wie weet zijn mijn eitjes nu echt wel volledig op. Ook daar werd ik zo intriest van.

Het onderwerp ‘nog eentje of niet’ hebben we naar de buitenwereld volledig afgesloten, dat wel. We zeggen stelselmatig dat we er geen meer zullen hebben. Maar tussen ons als koppel hangt het toch nog te zweven. Zeker bij mij is het nog niet een ‘closed subject’ wat mijn gevoel betreft.

Maar dat durf ik natuurlijk alleen maar hier neerschrijven…

[Marit]

hej Engel0405,

Ik herken wat je schrijft over dat je het voor jou nog geen afgesloten onderwerp is en het nog steeds tussen jullie zweeft. Bij ons is dat ook wel zo. Het blijft een beetje taboe om er over te praten. Tegen iedereen zeggen we dat we gewoon al immens blij zijn met onze tweeling en da's ook de waarheid, maar het blijft wel moeilijk.
Ik denk dat je vent je waarschijnlijk gewoon wilt beschermen, he, want 't is zoals je zelf zegt: eens die deur op een kier hebben we er veel te snel onze voet tussen en zullen we hem wel openzwieren (met 't risico dat we zoveel kracht gebruiken dat die weer in ons gezicht terugknalt)

En ik probeer hier momenteel het opbergen van de te kleine kleertje te compenseren door het verzamelen van supercoole nieuwe (tweedehands)spulletjes. Dat helpt.