je zal zeker gelijk hebben. Toch verwacht je van je familie dat net die je zouden steunen. En net zij durven er niet naar te vragen of erover te spreken omdat ze denken dat je gekwetst zou zijn. En net dat kwetst.
Ooit hoop ik op een geboortekaartje of in een doopviering dit eens in een tekstje duidelijk te kunnen maken. Maar hoe meer pogingen er mislukken hoe meer ik vrees dat er een leegte in mijn leven zal blijven.
IVF/ICSI clubje (start 2012)
-
vitamientje
- Berichten: 473
- Lid geworden op: 30 september 2010, 10:35
Falouche,
jouw verhaal is echt zéér herkenbaar. Ik had een zeer grote vriendenkring, maar ik heb nog maar heel weinig contact met hen. Dit heeft hoofdzakelijk met mezelf te maken. Wij hebben maar 1 bevriend koppel ingelicht over onze situatie. Voor de rest weet niemand er iets van, omdat ik geen zin heb om telkens verkeerde reacties te krijgen die o zo goed bedoeld zijn (want mensen die dit niet meemaken, kunnen het gewoon niet begrijpen, daar kunnen ze zelf ook niet aan doen).
Maar ik sluit me dus meer en meer op, omdat enkel met ons 2, zonder contact met anderen, het mogelijk is om staande te blijven.
jouw verhaal is echt zéér herkenbaar. Ik had een zeer grote vriendenkring, maar ik heb nog maar heel weinig contact met hen. Dit heeft hoofdzakelijk met mezelf te maken. Wij hebben maar 1 bevriend koppel ingelicht over onze situatie. Voor de rest weet niemand er iets van, omdat ik geen zin heb om telkens verkeerde reacties te krijgen die o zo goed bedoeld zijn (want mensen die dit niet meemaken, kunnen het gewoon niet begrijpen, daar kunnen ze zelf ook niet aan doen).
Maar ik sluit me dus meer en meer op, omdat enkel met ons 2, zonder contact met anderen, het mogelijk is om staande te blijven.
-
yoko
- Berichten: 121
- Lid geworden op: 27 december 2011, 14:58
Dames, zoveel herkenbaar leed 
@flien
Ik dacht vroeger dat je als koppel er vooral voor mekaar moest zijn tijdens moeilijke periodes end at dit de barometer was voor al dan niet een goed koppel te zijn. Zelf heb ik nu, na 8 jaar ondervonden dat je een sterk koppel bent als je een juist in slaagt mekaar de ruimte te geven die je allebei nodig hebt om dit rouwproces door te komen. Daarmee bedoel ik niet dat je moet tevreden zijn met de situatie zoals ze nu is maar het is zoals vitamientje zegt: je man weet het zelf ook niet meer. Hij heeft zelf ook de energie niet meer om te doen wat hij zou willen. Zoals jij voelt hij zich volledig gefaald en totaal nutteloos. Probeer inderdaad wat aan je relatie te werken, doe leuke dingen samen. Maar probeer ook het gedrag van je man niet persoonlijk te nemen. Dat is erg moeilijk, dat weet ik. Je hebt het gevoel dat je je beste maatje kwijt bent. Vertrouw er maar op dat hij het gevoel heeft dat hij voor niets deugd en al zeker niet goed genoeg is om jouw te helpen. Mannen zitten op dat vlak raar in mekaar, het is een clicé maar het klopt wel.
@vitamientje,
de grootouders. Ik ken er alles van. ik heb mij ook superrot gevoel over onze familie en het gebrek aan steun en begrip. Bij ons was 60% van de familie te mijden. Bij mijn familie ging het over 100% onbegrip. Ik ben nog steeds niet in het reine met mijn zus en ik denk inderdaad dat die reatie nooit meer in orde zal komen. Maar met mijn ouders begint het een beetje te lukken. Ik heb mij ermee kunnen verzoenen dat zij helemaal geen idee hebben van wat ons overkomen is en dat zij bij gevolg ook helemaal geen idee hebben hoe ze dat als steunende partij moeten aanpakken. Ze denken wel dat ze het weten en dus ook dat ze het goed doen. Maar het klopt dat als je er niet hebt ingezeten je neit kan weten wat het is. Ik denk zelfs dat zij het bestaan van de emoties die wij allemaal voelen niet kennen. Het is beginnen beter gaan nadat ik de raad van mijn man heb opgevolgd: het zijn je ouders, ze zien je graag en willen het goed doen, ze weten van niet beter maar je bent hun dierbaarste bezit.
Mijn zus wil ik nog steeds niet bellen maar het lukt al om te sms'en. Ze zegt ook dat ze supergelukkig is voor ons dat het voorbij is en dat ze keiblij is dat het gelukt is. Ik geloof haar wel maar ik kan niet vergeten hoe ze ons gemakzuchtig in de steek heeft gelaten (ze is heel vaak bij mij raad komen vragen toen ze maar niet zwanger raakte van haar 2de, na 9m is het haar toch gelukt en heeft ze ons van dag op dag in de steek gelaten (wij waren toen 18m bezig). Ze negeerde ons volledig en ik moest alles over haar en haar zwangerschap horen van mijn moeder en mijn gyn (dezelfde).
Ik heb heel hard afgezien van de relatie met familie, dat voelde als een afwijzing: jij hoort er niet bij. Nu denk ik vooral dat ik even vergeten was dat het ook maar mensen zijn. Niet iedereen kan hiermee om, niet iedereen is geschikt om steun te bieden of weet hoe je dat moet aanpakken. Zo zitten er ook tussen bij familie. Bij hen doet het extra pijn omdat je vooral van hen steun verwacht.
nog heel veel succes allemaal en de moed niet opgeven.
@Flien, luister op internet naar sonar van vorige week met prof devroey: 'alle onvruchtbaarheid bij mannen kunnen we oplossen.'
@flien
Ik dacht vroeger dat je als koppel er vooral voor mekaar moest zijn tijdens moeilijke periodes end at dit de barometer was voor al dan niet een goed koppel te zijn. Zelf heb ik nu, na 8 jaar ondervonden dat je een sterk koppel bent als je een juist in slaagt mekaar de ruimte te geven die je allebei nodig hebt om dit rouwproces door te komen. Daarmee bedoel ik niet dat je moet tevreden zijn met de situatie zoals ze nu is maar het is zoals vitamientje zegt: je man weet het zelf ook niet meer. Hij heeft zelf ook de energie niet meer om te doen wat hij zou willen. Zoals jij voelt hij zich volledig gefaald en totaal nutteloos. Probeer inderdaad wat aan je relatie te werken, doe leuke dingen samen. Maar probeer ook het gedrag van je man niet persoonlijk te nemen. Dat is erg moeilijk, dat weet ik. Je hebt het gevoel dat je je beste maatje kwijt bent. Vertrouw er maar op dat hij het gevoel heeft dat hij voor niets deugd en al zeker niet goed genoeg is om jouw te helpen. Mannen zitten op dat vlak raar in mekaar, het is een clicé maar het klopt wel.
@vitamientje,
de grootouders. Ik ken er alles van. ik heb mij ook superrot gevoel over onze familie en het gebrek aan steun en begrip. Bij ons was 60% van de familie te mijden. Bij mijn familie ging het over 100% onbegrip. Ik ben nog steeds niet in het reine met mijn zus en ik denk inderdaad dat die reatie nooit meer in orde zal komen. Maar met mijn ouders begint het een beetje te lukken. Ik heb mij ermee kunnen verzoenen dat zij helemaal geen idee hebben van wat ons overkomen is en dat zij bij gevolg ook helemaal geen idee hebben hoe ze dat als steunende partij moeten aanpakken. Ze denken wel dat ze het weten en dus ook dat ze het goed doen. Maar het klopt dat als je er niet hebt ingezeten je neit kan weten wat het is. Ik denk zelfs dat zij het bestaan van de emoties die wij allemaal voelen niet kennen. Het is beginnen beter gaan nadat ik de raad van mijn man heb opgevolgd: het zijn je ouders, ze zien je graag en willen het goed doen, ze weten van niet beter maar je bent hun dierbaarste bezit.
Mijn zus wil ik nog steeds niet bellen maar het lukt al om te sms'en. Ze zegt ook dat ze supergelukkig is voor ons dat het voorbij is en dat ze keiblij is dat het gelukt is. Ik geloof haar wel maar ik kan niet vergeten hoe ze ons gemakzuchtig in de steek heeft gelaten (ze is heel vaak bij mij raad komen vragen toen ze maar niet zwanger raakte van haar 2de, na 9m is het haar toch gelukt en heeft ze ons van dag op dag in de steek gelaten (wij waren toen 18m bezig). Ze negeerde ons volledig en ik moest alles over haar en haar zwangerschap horen van mijn moeder en mijn gyn (dezelfde).
Ik heb heel hard afgezien van de relatie met familie, dat voelde als een afwijzing: jij hoort er niet bij. Nu denk ik vooral dat ik even vergeten was dat het ook maar mensen zijn. Niet iedereen kan hiermee om, niet iedereen is geschikt om steun te bieden of weet hoe je dat moet aanpakken. Zo zitten er ook tussen bij familie. Bij hen doet het extra pijn omdat je vooral van hen steun verwacht.
nog heel veel succes allemaal en de moed niet opgeven.
@Flien, luister op internet naar sonar van vorige week met prof devroey: 'alle onvruchtbaarheid bij mannen kunnen we oplossen.'
-
yoko
- Berichten: 121
- Lid geworden op: 27 december 2011, 14:58
dat had ik dus ook. Ze willen je niet kwetsen maar net dat kwetst. Maar ze begrijpen dat niet. Mijn ouders nemen het steeds voor mijn zus op omdat ze het toch zo goed bedoelde. en dan komt het argument 'jamaar zij kan dat toch niet weten dat dat jullie kwetst'.je zal zeker gelijk hebben. Toch verwacht je van je familie dat net die je zouden steunen. En net zij durven er niet naar te vragen of erover te spreken omdat ze denken dat je gekwetst zou zijn. En net dat kwetst.
Ooit hoop ik op een geboortekaartje of in een doopviering dit eens in een tekstje duidelijk te kunnen maken. Maar hoe meer pogingen er mislukken hoe meer ik vrees dat er een leegte in mijn leven zal blijven.
Ik ken anders niemand die blij is dat hij genegeerd wordt en die op zo'n moment denkt 'toch vriendelijk van hen dat ze zo aan mij denken. Wat moeten ze mij graag zien om zo weinig interesse te tonen'.
Maar dat vatten ze dus niet, zij vinden dat wij nogal streng zijn omdat we daar geen begrip voor hebben.
-
Syfke
- Berichten: 420
- Lid geworden op: 10 mei 2012, 19:23
Oei, wat is me dat hier allemaal. 
Mag ik lekker eens mee depressief doen ?
Flien, ik lig nu al 4 dagen te huilen voor mijn 2de poging (4de embryo). Dat is dus verdikke niets in vergelijking met de uwe.
Ik was gisteren nog bij mijn zus, zij is zwanger. Bevalt in augustus. Ik ben toch heel erg blij voor haar en ook heel blij dat ik voor het eerst tante word. Ik vraag of probeer ook steeds te vragen hoe het met haar is ook gisteren. Zij voelt zich daar dan wel een beetje ongemakkelijk bij, want ze gunt mij ook een zwangerschap. En als ze me gisteren vroeg hoe het verdict was, dan zei ik: ' tja, ik zit met 2 lijkjes in mijn buik, die er seffens zullen gaan uitkomen en ik gewoon even ga doorsjassen in de wc'. Ik kan er soms niet bij. We doen er zoveel moeite voor. We spuiten dagen aan een stuk, ondergaan die vreselijk punctie, de terugplaatsing bij mij is ook altijd een pijnlijk affaire en dan dat bloedverlies en het idee dat al die moeite gewoon voor niets is..
En mannen, dat is het probleem. Mannen verwerken alles anders dan vrouwen. Mannen (niet alle natuurlijk) hebben geen nood aan praten over wat er gebeurt. Zij gaan liever een pint gaan drinken om hun verdriet te verwerken.
Bij mij is het een beetje anders als bij jou, Flien. Ik voel de kloof ook groter worden, maar ik durf ook niet met mijn man erover praten. Want we weten beiden dat het aan hem ligt. Maar een kanker, daar kan je niets aan doen. Daar sta je onmachtig over en heb je nooit gewild. Het zou dan ook heel erg stout van me zijn om nu hem de vinger te wijzen en te zeggen: 'het is jouw schuld'. Het is niet zijn fout. Het is de schuld van de kanker en ook van de dokters, omdat zij ons niet tijdig hebben ingelicht over de mogelijkheid van het invriezen van sperma.
Ik was bijna mijn man verloren in de strijd tegen kanker. Die strijd duurt nog steeds voort, maar ook ons leven gaat weer verder en ik was/ben overgelukkig dat hij nog leeft. Maar op één of andere manier krijg je schrik om nog van iemand zo sterk te houden, als je weet dat je die zomaar ineens kan verliezen... Dat is onbewust al een kloof die je maakt om jezelf te beschermen.
Ik hoop toch voor jou Flien dat het dit keer wel prijs mag zijn. Het moet wel eens lukken! Je hebt toch steeds embryo's? Maar ik zou inderdaad ook voor jezelf eens uitmaken, wanneer die kloof er met je man is gekomen. Voor of tijdens de ivf? En kan een kindje de brug vormen om deze te dichten? In mijn geval ben ik er zeker zijn dat een baby de zalf op de wonde zou zijn. Wat bij jou?
Schenk je embryo's heel veel liefde in je buik, maar zend de liefde ook aan je man, want tenslotte is het de papa van wat in jouw buikje mogelijks al groeit.
Mag ik lekker eens mee depressief doen ?Flien, ik lig nu al 4 dagen te huilen voor mijn 2de poging (4de embryo). Dat is dus verdikke niets in vergelijking met de uwe.
Ik was gisteren nog bij mijn zus, zij is zwanger. Bevalt in augustus. Ik ben toch heel erg blij voor haar en ook heel blij dat ik voor het eerst tante word. Ik vraag of probeer ook steeds te vragen hoe het met haar is ook gisteren. Zij voelt zich daar dan wel een beetje ongemakkelijk bij, want ze gunt mij ook een zwangerschap. En als ze me gisteren vroeg hoe het verdict was, dan zei ik: ' tja, ik zit met 2 lijkjes in mijn buik, die er seffens zullen gaan uitkomen en ik gewoon even ga doorsjassen in de wc'. Ik kan er soms niet bij. We doen er zoveel moeite voor. We spuiten dagen aan een stuk, ondergaan die vreselijk punctie, de terugplaatsing bij mij is ook altijd een pijnlijk affaire en dan dat bloedverlies en het idee dat al die moeite gewoon voor niets is..
En mannen, dat is het probleem. Mannen verwerken alles anders dan vrouwen. Mannen (niet alle natuurlijk) hebben geen nood aan praten over wat er gebeurt. Zij gaan liever een pint gaan drinken om hun verdriet te verwerken.
Bij mij is het een beetje anders als bij jou, Flien. Ik voel de kloof ook groter worden, maar ik durf ook niet met mijn man erover praten. Want we weten beiden dat het aan hem ligt. Maar een kanker, daar kan je niets aan doen. Daar sta je onmachtig over en heb je nooit gewild. Het zou dan ook heel erg stout van me zijn om nu hem de vinger te wijzen en te zeggen: 'het is jouw schuld'. Het is niet zijn fout. Het is de schuld van de kanker en ook van de dokters, omdat zij ons niet tijdig hebben ingelicht over de mogelijkheid van het invriezen van sperma.
Ik was bijna mijn man verloren in de strijd tegen kanker. Die strijd duurt nog steeds voort, maar ook ons leven gaat weer verder en ik was/ben overgelukkig dat hij nog leeft. Maar op één of andere manier krijg je schrik om nog van iemand zo sterk te houden, als je weet dat je die zomaar ineens kan verliezen... Dat is onbewust al een kloof die je maakt om jezelf te beschermen.
Ik hoop toch voor jou Flien dat het dit keer wel prijs mag zijn. Het moet wel eens lukken! Je hebt toch steeds embryo's? Maar ik zou inderdaad ook voor jezelf eens uitmaken, wanneer die kloof er met je man is gekomen. Voor of tijdens de ivf? En kan een kindje de brug vormen om deze te dichten? In mijn geval ben ik er zeker zijn dat een baby de zalf op de wonde zou zijn. Wat bij jou?
Schenk je embryo's heel veel liefde in je buik, maar zend de liefde ook aan je man, want tenslotte is het de papa van wat in jouw buikje mogelijks al groeit.
-
yoko
- Berichten: 121
- Lid geworden op: 27 december 2011, 14:58
een boek dat ik iedereen kan aanraden is: 'vingerafdruk van verdriet' van Manu Keirse
Het gaat over rouw en verlies. Voor Manu Keirze horen mensen met een onvervulde kinderwens daar ook bij. Alleen al dat maakt het de moeite want als er nu iets is dan wel dat de 'buitenwereld' onderschat hoe zwaar dit is en er dus ook geen aandacht voor heeft.
Door dat boek ben ik mezelf en mijn gedrag beter gaan begrijpen en lukt het me ook beter om het aan anderen uit te leggen.
en sonar is een radioprogramma op radio1
Het gaat over rouw en verlies. Voor Manu Keirze horen mensen met een onvervulde kinderwens daar ook bij. Alleen al dat maakt het de moeite want als er nu iets is dan wel dat de 'buitenwereld' onderschat hoe zwaar dit is en er dus ook geen aandacht voor heeft.
Door dat boek ben ik mezelf en mijn gedrag beter gaan begrijpen en lukt het me ook beter om het aan anderen uit te leggen.
en sonar is een radioprogramma op radio1
-
flien
- Berichten: 1187
- Lid geworden op: 3 januari 2012, 8:55
tis niet dat ik mijn man verwijt, dat niet. Wat ik hem wel kwalijk neem is het feit dat hij niets doet. Het eerste jaar had ik boxershorts gekocht voor zijn kerst. Dit zou beter zijn voor de zaadkwaliteit. Maar je moet niet denken dat hij die aandoet zu. En toen ik halverwege al de behandelingen er eens over wilde klappen kreeg ik als antwoord dat hij niet onvruchtbaar was zu want er waren telkens embryo's.
Dus had ik het gevoel dat ik dan maar de oorzaak moest zijn in zijn ogen. En eigenlijk gaat het mij er niet om om een schuldige aan te duiden zu maar tis nen schreeuw om steun te vinden. Alleen komt die schreeuw duidelijk niet aan. En energie over om nog in mijn relatie te steken heb ik niet meer. Van zijne kant komt er ook genen energie. Tenzij je vluchten energetisch noemt.
Die kloof is er bij ons zeker gekomen tijdens de ivf. Ervoor was alles prima, zelfs tijdens de iui's. En ook nog bij de eerste behandeling. Maar mijnen vent kan nie tegen bleiten zekers. Nen arm over mijn schouder leggen is blijkbaar vree moeilijk.
Bij mij zijn mijn twee schoonzussen ondertussen zwanger van hun tweede. Augustus is er bevalling. En natuurlijk gun je het hen al maakt het je eigen gemis alleen nog groter.
eerst hoop je als eerste zwanger te worden, dan hoop je toch zeker zwanger te zijn voor haar bevalling. Dan hoop je toch niet als laatste zwanger te geraken en nu is het zover hee... en hoop ik ooit eens zwanger te geraken.
Dus had ik het gevoel dat ik dan maar de oorzaak moest zijn in zijn ogen. En eigenlijk gaat het mij er niet om om een schuldige aan te duiden zu maar tis nen schreeuw om steun te vinden. Alleen komt die schreeuw duidelijk niet aan. En energie over om nog in mijn relatie te steken heb ik niet meer. Van zijne kant komt er ook genen energie. Tenzij je vluchten energetisch noemt.
Die kloof is er bij ons zeker gekomen tijdens de ivf. Ervoor was alles prima, zelfs tijdens de iui's. En ook nog bij de eerste behandeling. Maar mijnen vent kan nie tegen bleiten zekers. Nen arm over mijn schouder leggen is blijkbaar vree moeilijk.
Bij mij zijn mijn twee schoonzussen ondertussen zwanger van hun tweede. Augustus is er bevalling. En natuurlijk gun je het hen al maakt het je eigen gemis alleen nog groter.
eerst hoop je als eerste zwanger te worden, dan hoop je toch zeker zwanger te zijn voor haar bevalling. Dan hoop je toch niet als laatste zwanger te geraken en nu is het zover hee... en hoop ik ooit eens zwanger te geraken.
-
vitamientje
- Berichten: 473
- Lid geworden op: 30 september 2010, 10:35
-
An23
- Berichten: 278
- Lid geworden op: 11 april 2012, 16:48
bij ons is het eigenlijk wat omgekeerd: ik was degene die er niet over wou praten. ik vind ook persoonlijk dat mijn vriend veel te veel zijn emoties laat zien. niet dat er iets mis is met het tonen van emoties maar gewoon op de zetel zitten te wenen om het minste, zonder er iets aan te doen (ik heb het niet over ivf, daar hebben we allebei tranen om gelaten), daar kan ik niet tegen. eigenlijk geeft dat mij niet de ruimte ook verdriet te tonen want er moet toch iemand sterk zijn. dat is eigenlijk lange tijd een hekel punt in onze relatie geweest: ik ben wel blij met een man die zijn gevoelens kan tonen maar het was te. soit, daar hebben we een middenweg in gevonden.
voor ivf, tja dat lag zoooo gevoelig en pijnlijk bij mij dat ik daar eigenlijk niet over kon en wou praten. moeilijk voor hem, dat snap ik, maar ik ben daar eerlijk in geweest en hij snapte dat ik het wel heel erg vond en er constant aan dacht maar dat ik het intern moest verwerken. wat ik wel deed, is als het echt niet ging dan emailde ik hem - dat ging mij precies makkelijker af. dus dat was eigenlijk onze afspraak: hij aanvaardde dat ik niet wou praten op voorwaarde dat als er echt iets was, ik het hem emailde. mss niet perfect maar het werkte goed. en zo moet iedereen vinden wat het beste voor de twee partijen werkt denk ik.
voor ivf, tja dat lag zoooo gevoelig en pijnlijk bij mij dat ik daar eigenlijk niet over kon en wou praten. moeilijk voor hem, dat snap ik, maar ik ben daar eerlijk in geweest en hij snapte dat ik het wel heel erg vond en er constant aan dacht maar dat ik het intern moest verwerken. wat ik wel deed, is als het echt niet ging dan emailde ik hem - dat ging mij precies makkelijker af. dus dat was eigenlijk onze afspraak: hij aanvaardde dat ik niet wou praten op voorwaarde dat als er echt iets was, ik het hem emailde. mss niet perfect maar het werkte goed. en zo moet iedereen vinden wat het beste voor de twee partijen werkt denk ik.
-
flien
- Berichten: 1187
- Lid geworden op: 3 januari 2012, 8:55
ja schrijven gaat mij ook altijd beter af maar dit heb ik al geprobeerd met valentijn. Respons was ook niet bemoedigend.
Ik denk dak het mij te hard aantrek. Denk dak de 'uit'-knop emoties echt wel eens moet gaan zoeken.
thanks voor jullie luisterend oor, jullie raad en goeie bedoelingen. Tis jammer te horen dat velen onder jullie dit ook wel ervaren. Ik put er wat troost uit. Het gewicht op mijn schouders neemt door jullie een stukje af.
Tomorrow is another day zullen we maar weer zeggen hee !
Ik denk dak het mij te hard aantrek. Denk dak de 'uit'-knop emoties echt wel eens moet gaan zoeken.
thanks voor jullie luisterend oor, jullie raad en goeie bedoelingen. Tis jammer te horen dat velen onder jullie dit ook wel ervaren. Ik put er wat troost uit. Het gewicht op mijn schouders neemt door jullie een stukje af.
Tomorrow is another day zullen we maar weer zeggen hee !
-
vitamientje
- Berichten: 473
- Lid geworden op: 30 september 2010, 10:35
-
Snoopy5
- Berichten: 752
- Lid geworden op: 12 februari 2012, 18:54
Hey!
We zijn net terug van het UZ Gent bij prof De Sutter.
Door onze lange en gecompliceerde voorgeschiedenis zijn er een hele boel extra onderzoeken opgestart die we nog niet gehad hebben.
Allemaal in het bloed.
Bij beide: genetica, onderzoek naar DNA ( kan 7 a 8 weken duren)
Enkel bij mij: om te bekijken of een innesteling wel kan plaatsvinden
- alles ivm immuunsysteem (vooral door mijn reuma)
- schildklierwerking
- stolling
- en andere algemenere zaken
Al 2 belangrijke zaken voor een volgende poging:
- andere, zwaardere pil om die cystevorming te vermijden, heb iedere keer cyste gekregen tijdens de pil
- Menopur ipv puregon als stimulatiemedicatie in de hoop meer rijpe eicellen te hebben bij de punctie
De rest is te bekijken adhv de bloedresultaten en de echo op 20/08.
Normaal zou dit al binnen 3 weken mogen maar Prof de Sutter is in verlof en ze wil het zelf bekijken omdat we een speciaal geval zijn.
20/08 is haar eerste werkdag en we mogen om 19u nog gaan na haar andere afspraken.
We zijn met een positief gevoel buiten gekomen. En dat is het voornaamste. Ben zeer blij dat we de overstap maken
We zijn net terug van het UZ Gent bij prof De Sutter.
Door onze lange en gecompliceerde voorgeschiedenis zijn er een hele boel extra onderzoeken opgestart die we nog niet gehad hebben.
Allemaal in het bloed.
Bij beide: genetica, onderzoek naar DNA ( kan 7 a 8 weken duren)
Enkel bij mij: om te bekijken of een innesteling wel kan plaatsvinden
- alles ivm immuunsysteem (vooral door mijn reuma)
- schildklierwerking
- stolling
- en andere algemenere zaken
Al 2 belangrijke zaken voor een volgende poging:
- andere, zwaardere pil om die cystevorming te vermijden, heb iedere keer cyste gekregen tijdens de pil
- Menopur ipv puregon als stimulatiemedicatie in de hoop meer rijpe eicellen te hebben bij de punctie
De rest is te bekijken adhv de bloedresultaten en de echo op 20/08.
Normaal zou dit al binnen 3 weken mogen maar Prof de Sutter is in verlof en ze wil het zelf bekijken omdat we een speciaal geval zijn.
20/08 is haar eerste werkdag en we mogen om 19u nog gaan na haar andere afspraken.
We zijn met een positief gevoel buiten gekomen. En dat is het voornaamste. Ben zeer blij dat we de overstap maken
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Bing [Bot] en 6 gasten