Altijd maar bezorgd

[Mette]

Wij zijn zo blij met een eerste zoontje I., van een maand en half. We hebben een serieuse lijdensweg achter de rug om hem te kunnen krijgen en nu hij er is, ben ik zo bang hem te verliezen!
Ik kocht een Respisense en hing die vandaag (omdat ik hem vergeten was) gauw nog aan zijn pamper opzij. Het alarm ging af, we konden hem meteen wekken, dus ik weet vanbinnen wel dat het wellicht een vals contact was. Maar toch. Nu ben ik nog meer ongerust. Hoest hij: ben ik ongerust. Eet hij een dag niet goed: ben ik ongerust. Slaapt hij te weinig (zoals meestal), dan wil ik dat hij meer slaapt omdat ik denk dat het beter voor hem is. Slaapt hij veel, zoals vandaag, zou ik hem het liefst wekken om te zien of hij niets voor heeft. Is het warm, dan weet ik niet goed hoe ik hem moet kleden. Is het koud, ben ik bang dat ik hem te warm kleed. Weer kans op wiegedood. Maar te fris, wordt hij misschien verkouden.
Zo loop ik de hele dag rond en vergeet ik te genieten. Ik wil hem niet verliezen. Hij wordt binnen 2 weken getest op wiegedood, gewoon omdat ik dat wil (hij is wel 2 weken te vroeg geboren en was een lichtgewihtje - nu niet meer). Ik worstel hier serieus mee en hoop dat ik niet helemaal alleen ben met die gevoelens...

[nathalie v]

Mette,

Ik had dat met mijn eerste kindje ook, zo bezorgd, amper genoten. Te warm, te koud, hoestje en niesje oeioei, te lang slapen ni goe, te kort ook ni...Langs de ene kant zo bezorgd omdat je er zo naar getracht hebt, langs de andere kant ook uit onwetendheid van hoe een babytje is, ermee moet omgaan... en dan ook van nature wat bezorgd type

Je kleintje is nog klein he, jullie moeten elkaar nog leren kennen. Maar onderschat jezelf niet, je mama-instinct weet wat het beste voor hem is, en stilletjes aan zal je beter op je kindje afgestemd worden. En zal je mss wat minder overbezorgd worden, tis nog zo fragiel he als ze klein zijn.

Hier zijn heel wat topicjes waar je kan schrijven of meelezen, bijna allemaal bezorgde mama's hier

[Sterretje]

klinkt idd heel herkenbaar. 'k ben nooit zo over overbezorgd geweest maar toch... wou ook altijd alles goed doen maar wist niet wat goed genoeg was. ook zo ongerust, overstromend van liefde, wou dat kleine hulpeloze wezentje constant beschermen...
maar zoals nathalie zegt, je leert daar wel mee omgaan, je leert je moeder instinct volgen. dat komt niet op 1-2-3. en verder kan ik enkel nog als tip meegeven: er is geen enkele aanleiding waarom je kindje iets zou overkomen. probeer niet altijd in 'wat als' te denken. neem de dag zoals hij komt, doe wat nodig is voor je kindje maar probeer jezelf niet gek te maken moet doem-scenario's en 'het zou maar eens moeten' verhalen. probeer toch te genieten van dat kleine mensje dat zich ontwikkelt . als je TE beschermend bent, dat gaat je kindje op lange termijn niet veel helpen.
maar je bent zeker niet alleen hoor, je moet het alleen wat leren loslaten zoals wij allemaal moe(s)ten...

[Mette]

Er is inderdaad niet echt een aanleiding. Maar zoals die Respisense die afging. Ook al weet ik dat het ging om het er maar snel aan te hangen. Ik kan het dan moeilijk van me afzetten. Vreemd voor mij, echt. Ik ben zelfstandige van beroep en kan mijn vrouwtje normaal wel staan en nu ben ik echt zo hulpeloos. Mijn vriend herkent me zo ook echt niet.

[nathalie v]

Mette,

Wees ook niet te streng voor jezelf, je hebt veel moeten doorstaan voor je kindje, een babytje zorgt voor een hele aanpassing, net als jij ineens mama bent geworden, jij en je partner opnieuw naar een evenwicht moeten zoeken...tis heel wat, maar, het komt goed, als je probeert om het wat los te laten. Het zal lukken hoor, echt waar. Maar zoals je zelf al aangaf, voor je het weet is deze periode voorbij en heb je niet genoten (net als ik bij mijn eerste) en heb je toch wat spijt.

Hier kan je ook terecht voor een babbel of wat raad van andere mama's.

[Sterretje]

goh, je wil je kindje niet kwijt hé, die angst is echt normaal
een vriendin van me had wiegedood in de familie en beide kindjes sliepen met zo een professionel 'bakje' voor alarm op wiegedood. dit alarm is zo vele keren voor niets afgegaan, toch was ze blij dat t er was, je weet maar nooit.
ik kan die angsten nu zo veel beter relativeren, omdat ik gezonde kindjes heb, meestal nog mijn gezond verstand bewaar
en toch loop ik 2x per avond naar boven om in hun bedjes te kijken, ik ben zo blij om hen 's morgens gezond te zien ontwaken. als ik op het nieuws of elders een verhaal hoor waarbij kindjes iets erg overkwam, ben ik ook een paar dagen van m'n melk en krijgen m'n kindjes extra aandacht. het is gewoon het middelpunt van je bestaan. maar je mag niet vergeten af en toe dat middelpunt te vergroten en ook eens buiten de cirkel te kijken.
komt wel goed hoor, je leert dat wel!

[Kiya]

Ook ik herken het maar al te goed!
Ik denk dat het zeker voor een groot stuk te maken heeft met onze lijdensweg... Je weet hoe fragiel jouw geluk is, je weet wat er allemaal kan mislopen. En natuurlijk de angst dat het jou alsnog zou 'afgepakt' worden.
Langs de andere kant ligt het soms ook in iemands karakter om overbezorgd te zijn (zoals bij mij).

Hoeveel keer ik niet over het wiegje of bedje van mijn zoontje gehangen heb, om zeker te zijn dat hij nog ademde! Uiteindelijk heb ik die sensormatjes in huis gehaald en bij mij helpt het. Alleen: de monitor piept ook als de batterij bijna plat is en dan krijg ik ver een hartstilstand!

Soms redeneer ik ook: "we hebben nu al zoveel miserie gehad, nu gaat alles eens gewoon goed lopen". Ik weet wel dat dat geen correcte redenering is, maar het sust mij een beetje.

Onze kleine man is nu 4 maand oud en ik kan oprecht zeggen dat ik mij al veel minder zorgen maak. Uiteindelijk moet je als mama op je gevoel afgaan en meestal doe je het wel goed. Maar het is een leerproces en soms zal je hem bijvoorbeeld eens te warm kleden, maar dat is geen ramp.
Uiteindelijk leer je vanzelf meer en meer te genieten. Ik vond die eerste maand ook niet makkelijk, ik voelde mij overweldigd en incompetent. Maar nu straal ik en geniet ik met volle teugen.

[nogeenkeer]

Hoi Mette,

toen mijn kaboutertje (intussen al 2,5) net uit het ziekenhuis was, stond ik 's nachts constant op om te gaan horen of hij nog ademde of ik voelde hiervoor aan zijn buikje.. Ik was ook doodsbang om hem voor het eerst naar mijn (schoon)ouders te doen om te gaan slapen en net hetzelfde bij eerste keer crèche, maar het was allemaal geen probleem. Intussen moet ik binnen drie weken bevallen van ons tweede en ik vermoed dat het nu nét iets gemakkelijker word omdat je uit je ervaring als mama kan putten. Dat groeit en het wordt gemakkelijker! Ff volhouden!

Knuf,
nogeenkeer.

[trinity]

allemaal zeer herkenbaar
zoals hier al geschreven, geef het een beetje tijd
we leren elke dag bij als mama
maar het bezorgd zijn dat verdwijnt nooit
ik ga ook nog s'avonds extra gaan kijken of hij wel goed ligt te slapen, voel desnoods nog eens aan zijn buik of hij nog ademt (soms is het zo stil als hij heel diep slaapt), voel ook meestal eens in zijn nek of hij niet te warm of te koud heeft
aankleden vind ik nog steeds super moeilijk
zelfs afzetten bij de onthaalmoeder vind ik nog steeds lastig, na 14 maanden dacht ik wel dat dat iets beter zou gaan maar neen hoor, afscheid nemen brrr, kon ik hem maar altijd thuis dicht bij mij houden
maar dan denk ik weer,... hij amuseert zich zo goed bij die kindjes en hij leert veel bij... ik zou hem te kort schieten mocht ik hem thuis houden

ik zou zeggen.... geniet er van
ze blijven niet lang mini mini
maar elke leeftijd heeft zijn charmes en we groeien mee met de leeftijd

[jette]

Hallo Mette, ik denk ook zoals alle bezorgde mama's hier zeggen.
Mijn zoontje is 4 maanden en ben ook steeds zo bezorgd.
Wat natuurlijk ook vermoeiend en het lijkt da je minder kan genieten hé.
Denk ook dat het altijd wel zo gaat blijven, maar je mama instinct doet het heus wel prima.
En je moet mee groeien met elke leeftijd zoals trinity al zei.
Elke keer weer iets anders om u zorgen over te maken.

En denk ook leren wat loslaten...

Ik wou ons zoontje naar geen kribbe of onthaalmoeder brengen dus de grootouders.
Ik dacht daar heeft hij niks te kort.
Maar nu ben ik al aan het denken, ocharme ons manneke nooit is met kindjes kunnen spelen enzoveelmeer...
Mss toch beginnen met 1 dag in de week.
Super moeilijk voor mij !!!

[Emmake]

Amai, zo herkenbaar allemaal Ik zet ze zelfs niet graag bij de grootouders af
Het liefst van al altijd bij mij. Zodat ik 'controle' heb haha.

[NatSar]

Héél herkenbaar hoor. Ik heb van die eerste maanden bijna niet kunnen genieten. Ik was constant bang dat hij het niet naar z'n zin zou hebben en ik daar niet zou op kunnen anticiperen. Hier is het over gegaan. Het overbezorgde is weg. Ik denk dat het komt omdat hij nu niet meer dat fragiele babytje is maar een uit de kluiten gewassen peuter...

[Mette]

Thanks!!! Zo voel ik me al een beetje minder abnormaal. Maar toch.
Vandaag een dagje naar zee geweest: kleedjes uit, kleedjes aan. Ik vond mijn draai echt niet. Want ik was altijd bang van de wind. Teveel wind? Of doet de lucht net goed? Pff! Om gek te worden. Resultaat: we zijn na amper een uurtje al terug gekeerd, en eerlijk gezegd, vond ik dat geen erg. Mijn vriend was op van de zenuwen van mijn onzekerheid!
Maar hij hoest al een paar dagen en ik wil het niet nog erger maken.
Soms wou ik echt dat we al een paar dagen verder waren.
Maar dit is zeker mijn laatste zwangerschap en ben zo bang dat ik dat 'baby'tje hebben' op deze manier zal missen.

[nathalie v]

Mette,

Ik had dat ook, ik werd zo zenuwachtig van mijn eigen manier van doen, dat ik liefst van al gewoon thuis bleef. Maar, wel als resultaat dat ik van mijn oudste zoontje als baby niet echt heb genoten. En achteraf bekeken zonde, want ik zal het wel niet zo slecht gedaan hebben, net als jij nu, want tis ondertussen een flinke peuter. Probeer het toch wat los te laten, echt hoor, er kan weinig verkeerd gaan. Je babytje heeft zorg, eten, slaap (maar dat zat wel goed las ik elders he )en regelmaat nodig. Kben ervan overtuigd dat je dat geeft met veel liefde. Zo zal hij groot worden, net als alle andere kindjes.

[sunshine]

Oh wat herken ik me in je verhaal! Wij hebben ook heel lang op ons eerste kindje gewacht! Ik was net als jij ook steeds ongerust. Wilde niet dat er te veel volk in huis kwam omdat ik zelfs bang was voor bacteriën! Onzeker over wat ik hem moest aandoen, idd niet te koud of te warm! Muts op of niet? En owee als ie 20 ml van zijn pap liet staan, dan was ik al meteen ongerust dat ie te weinig vocht en eten binnenkreeg. Ik telde alle mililiters. ELKE ochtend en avond nam ik zijn temperatuur om zeker te zijn dat alles ok was. Hij is nu 1 jaar en 2 weken oud en ik ben 15 dagen geleden bevallen van nummer 2!!! Een heel groot wondertje want wij konden op de natuurlijke manier geen kindjes krijgen! En vrijwel meteen na mijn bevalling werd ik zwanger. Soit...nu komt er dus weer een vroedvrouw aan huis. En gister zag ze dat ik mijn zoontje temperatuurde. En ze vroeg waarom ik dat deed!! Ik zei dat ik dat al een jaar elke ochtend en avond doe. En ze zei dat ik daarmee moest stoppen! Dat dat niet goed is voor hun poepke en dat ik dat bij mijn dochter nu niet mag doen. Enkel als ik merk dat er iets scheelt mag ik temperaturen.

Maar ik worstel nog met iets anders. De meter van mijn zoontje heeft al enkele keren gevraagd of ze hem eens mag komen halen om er mee te spelen en te wandelen enzo. Maar ik wil dat dus echt niet... Ik vertrouw mijn kindjes enkel aan mijn mama toe. Ik weet dat zij er heel voorzichtig mee is en ik vertrouw haar er echt mee. Maar iemand anders vertrouw ik niet met hen. ben bang dat ze niet opletten. hij is soms zo hevig... Ze komt niet vaak hier en ze kent dus in mijn ogen mijn zoon niet echt goed, zijn reacties, zijn vinnigheid... Ze heeft daarenboven een groot open zwembad wat ik gevaarlijk vind en katten die gewoon op hem durven springen. Ik weet gewoon dat ik geen moment rust heb als ik hem met iemand meegeef... Hebben jullie dat ook? Ik durf dat ook niet tegen haar te zeggen... Ik verzin elke keer een excuus om hem niet mee te moeten geven... Mss als hij n jaar of 3 of 4 is dat ik dat wel doe, hij is nu nog zo klein he.