Moppertopic voor mama's

[Sterretje]

denk dat de eerste twee jaar met kleine kindjes sowieso heel moeilijk zijn. en als je dan zelf nog een of ander probleem hebt, of daarenboven nog eens slechte slapers hebt, is er soms van genieten weinig sprake (met momenten)

tja, je moet er door, maar 't is altijd fijn als je af en toe wat hulp en / of een uitlaatklep hebt!

wij beginnen serieus te twijfelen of er ooit nog een ander brusje zou komen... kan ik dat nog wel aan

[nogeenkeer]

wij beginnen serieus te twijfelen of er ooit nog een ander brusje zou komen... kan ik dat nog wel aan

Zoals het nu bij ons gaat (hoogzwanger met een peuter/kleuter in huis) heb ik niet het idee dat drie ooit een optie zal zijn, maar ik kan nu ten eerste niet echt "neutraal" denken, dit zijn aparte omstandigheden. En ten tweede weiger ik hier het eerste anderhalf jaar mee in mijn hoofd te zitten. Ben al van 2008 constant met kindjes bezig. Ik heb behoefte aan mentale rust en me-time na deze bevalling! Maar jullie zitten al wat verder natuurlijk... Time will tell!

[Wappie]

'k Heb ooit een tweelingmama tegen een vriendin van mij (met ook een tweeling) weten zeggen: "'t Is heel erg afzien de eerste twee jaar, maar daarna wordt het écht plezant."

Kan ik alleen maar beamen hoor Vi! Het is echt verdomd zwaar de eerste 2jaar. Daarna wordt het alleen maar leuker
Zorg echt dat je voldoende rust, het is zo cruciaal.
Ik ben ook weer een beetje onder de levenden. Heb vrij veel last van de tanden. Ben daarstraks nog even bij de dokter geweest en ze heeft serieus moeten wringen en wroeten om ze er uit te krijgen. Het was niet evident. Gevolg: heel stijve kaken en pijn die soms tot in mijn kleine teen schiet Met ibuprofen lukt het redelijk en ik neem antibiotica om ontsteking tegen te gaan. Ik ben ook nog heel moe dus geniet dezer dagen van de rust en kalmte. Mijn SM is net de jongens komen halen en ik ga nu een dutje doen alvoor ze straks weer met hun grof geweld binnenkomen

[nathalie v]

Rust maar goed uit Wappie, ik hoop dat de pijn snel wegtrekt.

Vi, van't één in't ander bij jullie he. ik kan me voorstellen dat je er wat onderdoor zit zenne. Die evenwichtsstoornissen maken het dan nog eens extra moeilijk. Tis indd sowiezo al zwaar om voor kleine kindjes te zorgen, als de mama dan nog geen 100% is, des te meer.

Drie is bij ons geen optie, nooit geweest. Ik vind twee kindjes al heel fijn, maar ook heel zwaar. Ik wil slechte slapers nu niet de "schuld" hiervan geven, maar tzet toch een zware druk op je dagdagelijks leven (bij mij dan toch) en ook op het genieten van de kindjes. Ik geef eerlijk toe dat ik soms "uitkijk" naar volgende zomer, dan is L anderhalf en hopelijk is dan tzwaarste voorbij.

[Sterretje]

Wappie, heb aan je gedacht zenne; is geen makkelijke klus geweest precies.
Veel pijnstilling nemen en het rustig aandoen dan maar...
beterschap!

goh, dat is misschien een cliché zo oud als de straat hé en een dooddoener eersteklas, maar met kindjes moet je vaak ook geluk hebben. (uitspraak past nu niet zo goed op het forum, maar er zit wel een grond van waarheid in)

ik ken mensen die ik in de verste verte geen kind zou toewensen, maar die hebben dan een schat van een kind dat perfect slaapt, eet en gedraagt...
Andere schatten van mensen hebben dan weer vaak ettertjes van kinderen om het zo maar uit te drukken.
en dan heb ik het niet eens over opvoeding en zo, maar 'den tref' van hoe het je overkomt.

drie jaar geleden had ik dit ook nooit kunnen voorspellen, me nog geen fractie kunnen inbeelden van hoe het zou zijn. En ik kan nu alleen maar dankbaar zijn. Zoals iedereen blik ik wel eens terug op moeilijkere periodes, maar de blijdschap en het gelukt neemt zwaar de overhand.
kan me inbeelden dat je met zieke kindjes of zieke mama's, slechte slapers, probleem-eters, premature kindjes, complicatie zwangerschappen, ... toch een beetje een zwaardere rugzak meeneemt. Maar daar vind ik, biedt de maatschappij vaak een heel slecht vangnet.
maar soit, da's voor een ander topicje

[nathalie v]

Och, mijn kindjes zijn gezond, en dat is het belangrijkste. Vrienden hebben een kindje met kanker, weliswaar niet levensbedreigend, maar ja, kmoet er geen tekening bij maken he ...

[Sterretje]

relativeren, dat hebben we alvast geleerd.

nathalie, hoe slaapt L tegenwoordig? is het krijsen definitief voorbij?

[nathalie v]

Sterretje,

Ik heb sinds een paar dagen het "papa" syndroom, zo moe dat ik soms niet meer wakker wordt van zijn gehuil...en dat papa dus opstaat. Maar tis veel beter, zeker wel, we moeten nog gemiddeld een keer of vier opstaan, voor tutje, of echt om hem op te pakken en te troosten als hij "erover" gaat. Ik moet er wel bijzeggen dat hij sinds kort rond 19 u gaat slapen, tot 6u, dus eigenlijk gaat het ondertussen goed voor zo'n lange nacht he. Hij slaapt overdag amper een uur of twee in totaal denk ik.

Ik probeer me gewoon op te trekken aan het feit dat hij best wel goed kan slapen, maar dat het nooit van lange duur is (qua aantal dagen bedoel ik dan) en dat hij er mss zal moeten uitgroeien?

[Vi]

Vandaag dan toch nog 2 uurtjes een poetsvrouw gehad. Huisje is dus weer zichtbaar.

Dokter is langsgeweest. De evenwichtsstoornissen zijn een gevolg van vermoeidheid, lage bloeddruk en virale infectie op de oren. Ik probeer nu zo veel mogelijk te rusten terwijl de kindjes bij mijn schoonouders zijn.

Wat de kindjes betreft, besef ik wel dat ik nog wat zal afzien tot ze wat ouder zijn en probeer echt alle rust die ik kan krijgen mee te pikken. Maar blijkbaar is dat nog niet voldoende.
Ze af en toe eens uit slapen doen is hier jammer genoeg niet van toepassing. Mijn vader en zijn vriendin (mijn mama is gestorven) hebben er nooit een geheim van gemaakt dat ze geen oppas spelen zelfs niet in noodsituaties. En bij mijn schoonouders mogen ze ook maar enkel blijven slapen in die noodsituaties zoals nu. En voor de rest staat er niemand te springen om onze zoontjes eens bij hen te laten slapen.
Nu ja, ik geniet er ook wel van al ze thuis zijn zunne. Ik loop zelfs een beetje verloren nu ze weg zijn.

Ik heb het vooral moeilijk met het feit dat ik mijn werk niet naar behoren kan doen. Ik doe de administratie en boekhouding van mijn man zijn zaak en er blijft heel veel liggen voor de moment. Daarnaast doe ik iets in bijberoep maar door een brand, operatie, de tweelingzwangerschap en mijn gezondheidsproblemen sedert de bevalling raakt dit niet meer op gang. Dus is het ook maar de vraag of het nog zin heeft dat ik er probeer nieuw leven in te blazen of niet.
Ook financieel is het best wel zwaar nu met 2 kindjes en is het soms echt puzzelen en kijken wat wel en niet kan in een maand.
En ja, dan nog eens die gezondheid die niet mee wil.

Ik probeer het allemaal wel wat te relativeren en ik ben er me heel goed van bewust dat er mensen in ergere situaties zitten dan wij. En de ene dag lukt dat al wat beter dan de andere. Maar nu en dan mogen we ons ook eens gewoon rot voelen hé.

En al bij al zijn het mijn zoontjes die het allemaal wel draaglijk houden. Want ik zie ze ontzettend graag, kan nog altijd enorm genieten van hen bezig te zien (ook al beginnen ze nu al op elkaar te motten ) en ik zou ze voor geen geld ter wereld meer kunnen missen.

[lyse]

dikke knuf vi! ik hoop dat je je in ieder geval fysiek snel terug wat beter voelt! ik wil nog altijd antwoorden op je pb maar vind de tijd voorlopg even niet maar ik volg je verhaal hier en leef met je mee! een laaaaaange zachte nacht gewenst!

[Wappie]

Pfff effe mopperen...
Ik ben opnieuw aan het werk. Had ik mijn tandarts laten doen zat ik nog tem vrijdag thuis maar ik heb er anders over beslist
Ik heb nog wel last en kan vooral nog heel moeilijk eten. Kauwen gaat echt nog niet en vraag me af hoelang dit nog zal duren. De pijn is 'çava' het gaat echt op en af. Ik neem nog wel af en toe pijnstilling als het niet gaat.
Ok, ik had niet meer moeten thuisblijven, nutteloos thuiszitten vind ik ook maar niets. Maar soms hé, soms zou ik willen dat ik me niet zo verdomd schuldig zou voelen als ik eens in ziekteverlof ben. Ik heb echt moeilijk gedaan tov dokter en kreeg uiteindelijk een briefje tem vandaag, maar vandaag ben ik dus al aan het werk
Ik heb eigenlijk maandag en dinsdag (toen was het al een stuk beter en met pijnstilling kon ik redelijk wat verzetten) een heel leuke dag gehad met de jongens! Ik mis ze nu al en het is nog maar 08.30u!! Nu denk ik alleen maar dat het mijn eigen stomme schuld is dat ik ben komen werken. Ik had immers een briefje maar neen, mijn geweten speelt dan op
Enfin, om een lang (zaag)verhaal kort te maken: ik ben ook wel blij dat ik nog altijd geëngageerd ben op het werk en dat ik laat zien dat ik toch van goeie wil ben

[cimoca]

Wappie,da's iets wat k afgeleerd heb. Als de dr mij thuisschrijft, blijf ik die periode thuis, ook l voel ik me beter. Ik redeneer dan altijd da's voor alle keren da'k ziek komen werken ben

Ik heb hier trouwens al ondervonden dat je als je eerder komt werken 't etiket krijgt dat je een dokter hebt die makkelijk schrijft. dus blijf ik thuis en rommel ik daar wat op.

Cinne

[nogeenkeer]

Ik ken dat wel hoor Wappie, dat "schuldig voelen". Je schiet precies altijd ergens te kort hé. Allé, zo ervaar ik het dan soms toch. Ofwel doe je jezelf te kort met te weinig rust, ofwel je kindjes door te gaan werken ofwel je collega's door thuis te zitten...

Boodschap is het goede evenwicht te vinden! Hopelijk valt het vandaag een beetje mee, doe het maar rustig aan!!

[nathalie v]

Wappie,

Sorry ja, tis je eigen schuld Nee, ik begrijp je wel, kheb net ook twee weken thuis geweest, kwilde nog ingaan tegen de dokter, maar had de fut ni... En achteraf heel blij dat ik op m'n plooi ben kunnen komen.

Ik sluit me aan bij wat Cinne zegt, en vroeger terugkomen dan wat het briefje voorschrijft wordt hier niet in dank afgenomen, ivm verzekering en mogelijk herval...

[Wappie]

Ik heb hier net even met een collega gebabbeld en ze snapte me wel hoor. Ook heb ik niet het gevoel dat het nog echt nodig was om thuis te zijn dus denk dat dit mijn gevoel gewoon versterkt!
Jullie hebben idd gelijk en ik zal het allemaal nog wel leren maar tja, soms werkt mijne mayonaise te hard in de kopke hé
Nathalie, de twee weken die jij hebt gehad waren natuurlijk ook wel om een andere reden dus ik vind het niet meer dan terecht dat je er niet bent tegenin gegaan.
Over vroeger komen werken is hier nooit een probleem gemaakt. Het wordt gewoon op het briefje vermeld door de baas de dag dat we zijn teruggekomen. Dit is blijkbaar voldoende voor verzekering.