Het niet stilbaar verlangen naar kinderen

[Sterretje]

pff
op zich kan ik er wel mee om zenne.

maar tja, waarom zij wel en wij niet hé

[Bjorn en Kim]

Hey,

ik zag dit staan en dacht ah ik hoor hier thuis onder dit topicje en wat kan je raden ik starte het jaren geleden zelf op

Zalig!

[Mandy]

:(:(.

Ook ik hoor hier thuis. Al heb ik er nog maar 1. T begon al kort na de geboorte van onze trots te kriebelen en ik krijg het niet weg! Helaas bij mijn man nog niet en brengt t steeds meer spanningen met zich mee. Elke zwangerschapaankondiging, geboorte etc doet gewoon zo'n teleurstelling opwekken. Als ik babytjes en dikke buiken zie ben ik zo jaloers.
Ken mezelf van 5 jaar geleden niet meer terug...
We hebben het hier al over uit elkaar gaan en dat puur omwille van de kinderwens. Het is het niet waard, maar krijg mijn gevoelens niet op zijn plooi!

Sorry voor mijn gezaag

[Bjorn en Kim]

Mandy ik begrijp je gevoel, toen ventje eerste niet mee wou voor nr. 3 voelde ik me ook enorm machteloos. Niet in de zin van uit elkaar gaan maar ik weet niet of ik er genoegen mee kon nemen. We hadden in het begin van onze relatie besloten van 3 kinderen te krijgen. Ok het ging niet zo simpel maar het verlangen is er nog.

Sinds ik dit weekend groen licht kreeg voor nr. 3 ben ik terug tevreden en ik kan niet wachten. Alleen we starten maar ten vroegste jan-feb met een tp van onze cryo's

probeer het wat tijd te geven en er eens rustig over te praten, misschien komen jullie er wel samen uit. Misschien even alle voor en nadelen opsommen elk voor jezelf?

[Mandy]

Super dat jullie voor nummer 3 gaan!
Wij hebben ook altijd gezegt dat we (mocht het ons gegund zijn) 3 kindjes willen.

We hebben er al veel over gepraat. Alleen lijken we gewoon niet tot een compromie te kunnen komen. Ventje wil nog 2 (!) jaar wachten. Luca zal dan 3,5jr zijn en t idee dat ik weer pas na 3 jaar zwanger zou zijn maak mij erg gefrustreerd. Ik wil graag nu starten of eventueel maximaal over een half jaar. Groot verschil dus...

Jan-febr klinkt nog ver. Maar t is iets om naar uit te kijken he.

[Sterretje]

ik zou toch ook met mijn man goed overpraten wat hem precies tegenhoudt, zijn de argumenten redelijk, kunnen jullie een compromis vinden?
zo radicaal nee zeggen vind ik not done. er moet op z'n minst een deftige uitleg voor te doen zijn

en of je daarvoor zou uit elkaar gaan, mmmh, kan 't ergens wel begrijpen dat het tussen jullie inhangt.
maar persoonlijk zouden de nadelen van het uit elkaar gaan sterker opwegen tegen de voordelen van een brusje.
het uit elkaar gaan daarom zou ik mijn oudste kindje(s) niet willen aandoen, denk ik, maar ik zit niet in die situatie natuurlijk
knuf Mandy, hopelijk raken jullie er uit!

[Bjorn en Kim]

Probeer misschien een compromis te zoeken in de wachttijd, hij spreekt van 2 jaar, jij van nu. Probeer tot een jaar te komen? Vooral veel praten want vruchtbaarheidsproblemen wegen zo al zwaar door!

Ik wil nu ten vroegste een derde als Maxim al naar school gaat. Tussen Tibo en Maxim zit maar 2jaar en dat woog in het begin zwaar door. Nu dus proberen wat langer te wachten (Maxim is nu 1,5 )

Maar ik voel het mee hoor meid, ik wou er eerst absoluut geen meer door de vele problemen maar eens je het verlangen te pakken hebt lijkt zelf januari ver af

[Mandy]

Dankje voor jullie begrip! Alleen dat doet al zo'n deugd! Voelde me 1 of ander raar wezen omdat ik deze gevoelens zo ervaar. Vriendinnen gaan of voor een tweede binnen een jaar of moeten er nog niet aan denken. Dus heb niet echt t gevoel dat hun t begrijpen.

Dat uit elkaar gaan zie ik ook niet 1,2,3 zitten. Vooral omwille van Luca. Ik wil hem zo graag die stabiele thuisbasis geven waar we voor gingen. Ik wil hem zijn papa niet ontnemen, dus zou t co-ouderschap worden. Maar dan te bedenken dat ik mijn kleintje een hele week moet missen . Ik zou dat niet trekken.
Ook kan ik mijn man en mij niet apart van elkaar voorstellen. We hebben al zoveel samen overwonnen. Maar t begint gewoon te erg door te wegen. De verwijten vliegen rond elkaars oren. En dan te horen dat ik ook niet aan zijn wens mee werk (hij wil graag een motor, ik vind dat verschrikkelijk eng en ik weet dat hij niet normaal zal rijden. En wil hem niet verliezen) en hij wel aan de mijne begonnen is (ik heb de wens van een groot gezin met 3 kindjes). En dat als ik uit elkaar wil hij mij niet wil tegenhouden. Ik weet t niet meer zo goed...

T doet veel verdriet en ik moet bekennen dat ik een erg moeilijke tijd heb. Maar goed, we moeten verder.

Ik hoop nog steeds dat mijn man wat wil compenseren qua tijd tussen de kindjes en dat we hier echt samen uit komen. Mijn liefde voor hem is niet veranderderd. Ik zie hem nog steeds heel graag. Maar deze spanning (die grotendeels door mijn eigen gevoel komt) is gewoon ondragelijk.

Jullie kindjes gaan op 2,5 jaar naar school niet waar?

[Bjorn en Kim]

Hey Mandy,

Ik en mijn man hebben al twee verschrikkelijke huwelijkscrisissen gehad, twee keer nadat ons kind was geboren maar we houden van elkaar en komen daar perfect door. Het houdt ons ook niet tegen om aan nog een kindje te beginnen.

Tibo is van december dus was 2j8m in september toen hij naar school ging maar hij was er meer dan klaar voor, hij was ons onthaalouders wat beu tegen die tijd.

Maxim is exact 2,5 in september dus die gaat naar de peuterklas.

[Sterretje]

we hebben de beslissing genomen om volgend jaar nog te gaan proberen voor een brusje...
nog twee maanden pil nemen en dan stop ik met de handel. ik verwacht niets van moeder natuur, maar wil gewoon zo graag eens een tijdje hormonenvrij zijn...

ik heb al naar UZ G gemaild met de vraag hoe het zit met de wachttijden en voor meer info over onze cyro's. ben benieuwd of ik antwoord ga krijgen.

binnenkort zal ik dan eens bellen voor een 'intake' gesprek en we hopen er rond maart / april terug aan te beginnen (weliswaar met lood in de schoenen).

ben blij dat we er uit zijn nu

[Bjorn en Kim]

Woehoe ik wist het

Gek he hoe we hier al jaren ongeveer dezelfde lijn volgen?

Wij duimen alvast mee! maar khoop stiekem wel dat ik je voor ben

[Sterretje]

oh, absoluut!
er is geen haast bij bij ons, integendeel!

maar mentaal is het alweer een grote stap voor ons

[NatSar]

Ik had ook al zo'n vermoeden, Sterretje! Echt grappig hoe we hier allemaal (jullie voor een derde, wij voor een tweede) weer in dezelfde periode starten!

Ik heb trouwens ook al plannen voor beebje nr 3 en ik ben nog niet eens zwanger van nr 2 Ergens zou ik ook wel heel blij zijn met een tweeling nu Maar waarschijnlijk zou ik me dan dood ongerust maken over de mogelijke complicaties dus misschien dat moeder natuur het toch best houdt bij eentje per keer

[Bjorn en Kim]

Natstar wij wouden bij nr. 2 ook graag een tweeling, waarden stegen eerst ook zoals bij een tweeling. Beebje werd nooit gevonden en op 11weken 1e bloeding gehad... Hadden er twee blijven plakken dan was Maxim er zelf misschien niet geweest door die placenta previa dus het is gelopen zoals het moest...

Raar maar waar maar zelf nu heb ik geen schrik voor een tweeling, teken dat het zo moet zijn

[Mandy]

Wat een goed en spannend nieuws sterretje! Duim voor jullie mee voor en wonder!

Hier is een tweede (voorlopig toch) definitief van de baan. Manlief heeft een week of 8 geleden meegedeeld dat hij niet meer verder wil met zijn 3tjes . Ik heb hem gesmeekt om bij ons te blijven. Hij weet t niet en wil nadenken. Na 4 weken nogmaals gevraagt of hij verder wil met me. Maar schouder ophalend een ik weet t niet was zijn reactie. Afgelopen weekend weer de vraag gesteld. Weer dezelfde reactie. Lichamelijk en geestelijk ben ik helemaal op. Ik wil dit absoluut niet, maar heb t gevoel te moeten dealen met hoe t is...

Sorry voor mijn emotioneel gezaag. Weet dat t niet de plek er voor is, maar zit er gewoon doorheen. Wil t niet tegen mijn/zijn ouders zeggen, omdat t dan waarschijnlijk echt definitief is. Maar dit alleen verwerken is loodzwaar!