IVF op latere leeftijd

[maxari]

Ik dacht dat ik zou stoppen na de 6de poging, maar ik kan niet. Ik moet blijven proberen.
Maritu - heb je altijd dezelfde behandeling gehad?
Mss naar iets anders vragen - ik heb altijd gevolgd wat de dokter zei (altijd dezelfde) en spijtig genoeg ben ik maar na de 6de ICSI poging naar een andere dokter/ZH gestapt. Ik hoop dat ik in Gent vind wat ik al zo lang wil.
Veel sterkte!
xxx

[maritu]

Ik heb al 3 verschillende schema's gehad in 2 ziekenhuizen (GHB-Leuven en Jette).
Uitgebreide testen op bloedstolling, genetica enz. Laperoscopie, geen afwijkinggen.
Bioptie, geen afwijkingen.
Vanaf poging 2 AH toegepast.
Steeds veel bevruchtingen, maar de meesten geven op op dag 3 of 4 of gaan er heel raar uitzien dan. Dus nooit TP op dag 5 gehaald en dus nooit cryo's. Emmies vertonen meestal (niet altijd) vrij veel fragmentatie, maar eicellen en zaadcellen zien er normaal uit.
Ik heb ook acupunctuur gedaan. Cardioaspirine, dubbele dosis foliumzuur, hoge dosis vit.D, tarwekiemolie, granaatappelsap genomen.
Deze laatste poging een 5-dagenkuur Medrol (cortisone) rond de TP. Hier had ik het meeste op gehoopt, maar ben er volgens mij ziek door geworden.
Na TP utrogestan, progynova EN extra Pregnyl. Laatste Pregnyl niet meer gespoten, want voelde me slecht en mijn waarden stonden al vrij hoog.

Weet niet wat we nog meer kunnen doen.
En dit voelt héél hopeloos!!!

[maxari]

Weet niet echt wat te zeggen!
Ik hoop dat het goed komt voor jou, voor mij en voor iedereen met dezelfde droom als wij - zwanger/moeder worden.
Ik zal je op de hoogte houden van mijn ervaring in Gent - wij hebben altijd slechte embryo's gehad (met dubbele kern en beetje fragmentatie) - hopelijk komt er nu verandering in
Dikke knuffel!
xxx

[D&M]

Ik weet echt niet wat zeggen. Zit hier al 20 min maar het scherm te staren. Wat kan het leven oneerlijk zijn.
Wij willen hier allemaal zo graag een kleintje, waar we door het vuur zouden voor gaan en dan lees je zulke verschrikkelijke dingen. Ni te doen.

Waarom komen onze dromen wensen niet uit?


Maritu, ik weet echt niet wat zeggen. En versta heel goed dat je je héél hopeloos voelt.
Niet dat het je direct gaat helpen maar wat zeggen ze in het ziekenhuis? Misschien moet je daar ook eens goed doorvragen.
Ik wens je echt heel veel sterkte.

Groetjes

[LaBatsa]

Maritu, is je man al grondig onderzocht? Ik had bij mijn 3 eerste pogingen ook altijd embryo's die het na een paar dagen opgaven, dus ook nooit cryo's. Uit grondiger onderzoek van mijn man is toen gebleken dat hij een varicocoele had (spataders in de teelballen) Zijn zaad zag er nochtans normaal uit, maar door die varicocoele waren ze toch abnormaal, maar dat is op het zicht niet te zien. Nadien zwanger geworden van een cryootje uit poging 4.

[flien]

hi girls,
tis pas nu dak jullie hier ontdek... en ik die nochtans ganse dagen de ivf/icsi-forums afschuim.
Met mijn 38 lentes kan ik mij bij jullie aansluiten wat betreft de vrees dat ik zowat te oud aan het worden ben.
Net een curetage achter de rug want eindelijk was na 9 teruggeplaatste emmykes er eindelijk eentje blijven hangen maar het mocht niet zijn.
3 icsi's heb ik al achter de rug en nog 1 cryo'tje maar daar durf ik niet teveel op hopen want die van mij hebben nie graag koud en geven er na de dooi nog rap de brui aan.
AH werd bij deze laatste terugplaatsing ook toegepast. Maar UZ Gent heeft geweigerd om er 3 terug te plaatsen, hoewel het wettelijk mag op mijn leeftijd en gezien het de derde poging was.
Oh mevrouw maar u hebt nog heel veel kans dat het zal lukken hoor, ik hoor het haar nog zeggen.
Soit, veel hebben we in de pap niet te brokken, enkel spuiten, slikken en opsteken. En hopen, in de put zakken en er weer uit klimmen.

@Maritu: vandaag had je bn niet ? Ik hoop zo hard voor je mee dat deze eindelijk eens oke zal zijn...
Na al die pogingen, zou dit wel eens mogen hee !

@hoopvol72: ik duim hard voor je mee dat alles oke blijft gaan. En dat er een enorme angst in je rondspookt kan ik heel goed geloven.
Ik heb gisteren curetage gehad want mijn grootste angst is werkelijkheid geworden. Op de echo van 8 weken was er geen hartslag meer te zien... klote, echt klote. Je hoopt 3 jaar op een positieve bn. Gans je omgeving is zwanger of net bevallen en eindelijk kan je mee blij zijn. Maar dan lig je daar en kijk je naar da scherm en stuikt je wereld in elkaar.
Maar laat mijn hartluchting uw niet ontmoedigen. Der zijn ook nog happy endings hier hee. Mochten die er nooit zijn dan zouden we niet voortdoen.
We gaan er in ieder geval alles aan gedaan hebben en we zullen onszelf eigenlijk niets kunnen verwijten. Al zullen we het nooit uit ons hoofd kunnen zetten als het niet lukt.

Wij hebben int begin gezegd dat het na de 6 terugbetaalde pogingen ging stoppen. Er zijn er ondertussen al 3 gepasseerd en ik durf het nog niet met mijn man erover te hebben maar zelf wil ik voortdoen tot mijn 40ste. Maarja hee. We zouden allemaal wel een glazen bol kunnen gebruiken en een hele hele grote dosis geluk.
Want bij ons hangt die tijdsdruk nog eens extra boven ons hoofd.
Veel succes allemaal.

[hoopvol72]

Hey Maritu,
Wat een ongelooflijk klotenieuws weer...Ik hoopte al stilletjes dat je pijnlijke borsten en de misselijkheid op een positief resultaat wezen maar blijkbaar heeft het weer niet mogen zijn. Dju toch.

Ik wou dat ik je kon zeggen dat alles uiteindelijk goed komt maar vind dat eigenlijk een beetje misplaatst. Want is dat wel zo? En wat is "goedkomen" dan?

Flien, ik leef ook heel erg met jou mee. Ik snap dat moeder natuur op dit moment niet meteen je beste vriendin is...

Het is ook mijn grootste schrik om op de eerstvolgende echo te moeten zien dat het hartje niet meer klopt. Ik heb pas op 26 september opnieuw een echo, ben dan normaal gezien 13 weken ver maar ik kan op dit moment helemaal niet van mijn zwangerschap genieten. En als ik lees van jullie tegenslagen, keer op keer, durf ik ook niet te geloven dat mijn zwangerschap goed zal aflopen. Alsof ik het niet verdien...

Ik heb om 11u een afsluitend gesprek in Jette. Nadien word ik door mijn gewone gynaecoloog opgevolgd. En dat voelt eigenlijk wel heel raar aan : na 4 jaar behandelen ben ik eigenlijk wel wat bang om het "alleen" te moeten doen, als een "gewone zwangere". Gek hé...

Lieve meiden, ik wens jullie allebei - en iedereen die meeleest en ook opnieuw een opdoffer heeft gekregen - alvast heel veel sterkte en heel veel moed!

[maritu]

Goeiemorgen girls,

Flien, potv... hoe wreed kan het leven soms toch zijn! Dan mag je eindelijk juichen en dan loopt het nog fout. Ik lees ook dat je je zo alleen met je verdriet voelt en dat maakt het nog allemaal zoveel moeilijker. Mijn partner kan ook heel moeilijk met mijn pijn en verdriet om en gaat dan liever lopen. Maar ik begrijp dat dat vaak uit onmacht is en zeker niet omdat het hun niet raakt. Soms moet je hen letterlijk om die knuffel vragen die je zo nodig hebt. Hier alvast een digitale knuffel voor jou...

Hoopvol72, ik begrijp je ongerustheid. Je hebt ook zoveel te verliezen, hè. Natuurlijk is de kans dat het wèl goed gaat vele malen groter dan dat het slecht gaat, maar soms, na al de tegenslagen, is het moeilijk om nog vertrouwen te houden. Kan je geen tussentijdse echo vragen bij een plaatselijke gyn ofzo? Eneuh...je verdient het dubbel en dik, hoor!!

LaBatsa, van die spataders ga ik 'ns navragen. Is je man hiervoor behandeld en had dat dan pos. effect op de kwaliteit van je embryo's? We hebben wèl altijd veel bevruchtingen, maar ze geven te snel op. Heb wel 'ns gelezen dat dit kan komen door fragmentatie op het DNA van het sperma (DFI) ofzoiets.
Zegt dat jou iets?

[D&M]

Hoi Maritu,

Je bent een heel straffe madam. Zoveel verdriet en 't nog kunnen begrijpen dat je partner gaat lopen. Echt straf. En dan ook ook nog met anderen meeleven.
Er kunnen velen van jou leren om toch nog positief te blijven.
Van mij een dikke digitale knuffel en heel veel sterkte


Hoopvol72 Je ongerustheid is zeker te verstaan maar probeer er toch wat van te genieten.
Als je de opening van da venstertje vindt hier zeker delen he. Ik denk dat iedereen zo'n opening wil na een TP en natuurlijk als je zwanger bent.


Flien en Zeester welkom Bij dit clubje. Alhoewel we waarschijnlijk biologisch allemaal 10 jaar jonger zouden willen zijn.

[maritu]

Zeester, sorry, had je nog geen welkom geheten. Bij deze! Spannende dagen voor je. Wanneer mag je testen?
Ik duim alvast!

Dankjewel D&M,
Tja, ik ben een gevalletje 'what doesn't kills you, makes you stronger', denk ik.
Hoe dat precies komt zou ons te ver afleiden, maar laat me zeggen dat ik de afgelopen 6-7 jaar niet bepaald verwend ben geweest in mijn leven.
Naast mijn gevecht met m'n onvervulde kinderwens zijn er nog een aantal issues waar ik hoofdzakelijk alleen moet mee dealen. Heel erg heftig allemaal, maar het heeft me wel geleerd om mededogen met mijn medemens (in eerste plaats partner) te hebben, maar toch ook trouw aan mezelf te blijven.
En ja, dat is nu het voordeel aan wat ouder te zijn hè; vaak heb je dan al wat levenswijsheid opgedaan. Zo heeft elk nadeel ook zijn voordeel, toch!?

[maritu]

Bon, tot zover 'wijze raad van tante Maritu'

Ik heb er weer maar eens een slaaploze nacht opzitten; de vraag blijft natuurlijk nog altijd : hoe nu verder?
17 sept. evaluatie met de ferti-arts. De hoofdvraag zal dan zijn : wat zijn onze reëele kansen nog na 6 mislukte pogingen?? Als de arts nog mogelijkheden ziet gaan we voor een ALLERLAATSTE 7de poging. We hebben onze grens al meerdere keren verlegd in dit traject, maar ooit zal het ophouden; liefst met een kindje, dat spreekt voorzich!
Zoniet...dan zal mijn hart breken en langzaam weer moeten helen. Ik moet erin vertrouwen dat ik mijn leven ook op een andere manier kan invullen. Hoe? Dat zal de tijd uitwijzen, maar hoop niet verbitterd te worden.

[flien]

@hoopvol72: ik hoop zo voor jou dat het nu wel eens de goeie keer is. En ja het meelezen hier en telkens de negatieve verhalen lezen maken je enkel banger en onzekerder niet ?
Maar kdenk ook dat er veel goeie verhalen zijn maar die hier dan niet neergepend worden. Lezen dat iemand zwanger is op dit forum blijft voor mij persoonlijk nog altijd pijnlijk omdat je zelf jaar na jaar negatief nieuws krijgt.
Der zijn wel een paar forums waar jonge mama's honderd uit vertellen over hoe happy ze zijn maar die kan ik niet lezen. Mijn eigen gemis wordt erdoo enkel geaccentueerd.
Maar ik gun het de meisjes (dames in ons geval) hier wel meer dan van harte hoor.
Gisteren is mijn man erin geslaagd mij nog wa dieper de dieperik in te duwen. Onbewust welliswaar (da zou er nog aan ontbreken).
Twas drink van zijn petekindje (ja iedereen in mijn directe omgeving is zwanger of net bevallen). Enja ik begreep wel datie moest gaan maar datie tot een gat in de ochtend moest gaan dat was voor mij echt wel de druppel die mijn kraan weer openzette.
Hij lekker 6u gaan vieren dat er een geboorte was en ik in mijnen alleen een mk proberen te verwerken.
Hij had niet door dat dit voor mij erg kwetsend was.
Maarja hij heeft al zo weinig door, hij is ook van het type : als je er nie achter vraagt dan is er ook geen probleem.
Kben teleurgesteld in hem maar we gaan hierdoor nu wel samen eens met de psychologe van het ferti-centrum praten. Hopelijk zal hij dan eens wat meer beseffen dat ik spontaan een knuffel kan gebruiken.
Ik werd enkel bij de eerste mislukte verse icsi getroost door hem, alle andere teleurstellingen heeft ie genegeerd en heb ik in mijn eentje moeten bleiten.
Sorry voor dit downe berichtje maar voel mij vandaag niet echt happy.

[maritu]

Lieve lieve Flien. Meid, het is nu misschien niet de moment, maar als je het boek nog niet gelezen hebt dan moet je dat zeker 'ns doen : Mannen komen van Mars, vrouwen van Venus.
Het is een klassieker, maar je kunt er zoveel uit leren. Wij, vrouwen dus, en mannen communiceren op een totaal verschillende manier en daarom begrijpen we mekaar soms helemaal niet. Zo vragen mannen duidelijke, rechtstreekse communicatie en maken we als vrouwen vaak de fout te veronderstellen dat ze wéten wat we nodig hebben.
Mannen gaan ook héél anders om met verdriet en frustratie; ze moeten 'iets' DOEN. Wij willen PRATEN en dat er naar ons geluisterd word. Vaak is dat al genoeg voor ons. Maar mannen geraken helemaal in de knoop als er zich een probleem voordoet waarvoor ze geen oplossing af antwoord hebben. Ze beseffen niet dat we van hen geen oplossing of antwoord verwachten, maar wel een dikke knuffel, of gewoon hun nabijheid.
Enfin, goed dat jullie hulp zoeken. Het feit dat hij daarvoor open staat betekend dat hij er wel mee begaan is, toch?!

Dikke knuf!

[nathaliebrussel]

Liefste dames,

Ik zou me hier graag aansluiten. Zit voorlopig alleen maar op IVF/ICSI-topic mee te praten. Ik voel me bij jullie precies wat meer "thuiskomen", en hoe meer ik jullie volg hoe meer ik meevoel en toch tot een zeker punt begrijp. Er zit een zekere zuivere oprechtheid in onze emoties, omdat we niets meer en tegelijkertijd alles te verliezen hebben, omdat ze maar we ook onszelf niet te veel meer (kunnen) wijsmaken.

Maritu: heb er ook even geen woorden voor, alleen misschien een domme "wow" over hoe jeermee omgaat en de kracht die daar van uitgaat.

Flien: ik zou daar ook absoluut niet mee kunnen lachen, het blijft gewoon zo dat mannen er minder in betrokken zijn, normaal ergens, maar dat is wel het laatste wat je nodig hebt op zo'n moment. Las ergens dat het helpt indien hij je spuitjes zet, dan voelt hij zich meer betrokken en verantwoordelijk (zoals voor de BBQ, haha). Ik zet alles zelf maar als er een volgende keer komt laat ik het hem doen. Met alle frustraties vandien als hij het vergeet of te laat komt...

Hoopvol: je verhaal is inderdaad hoopvol, ondanks de angst die je nu voelt, wat zeer begrijpelijk is. Denk dat je pas écht opgelucht gaat zijn wanneer je je kindje in je armen houdt.

Eind september word ik 36 jaar, we zijn nu al meer dan drie jaar bezig, sinds 1,5 in de mmm (in Jette), 3 IUI's en nu (nog maar) eerste poging IVF. Daarnet tweede FM gehad, ze zijn goed aan het groeien, wellicht zondag PU, zal het straks horen van de monitoring. So far so good dus.

Ben wel ongelooflijk opgedraaid tijdens de stimulatie. Ben bang om een verkeerde spuit te zetten, of om ze te vergeten en daar maak ik mezelf soms zo gek mee dat ik niet kan slapen. En dan ben ik doodmoe en word ik natuurlijk nog opgefokter. Vicieuze cirkel dus... .

Of misschien zorgen die hormonen wel voor die stress? Hoedanook, niet bevorderlijk voor de gemoedsrust en ik vind dat m'n vriend ook niet genoeg betrokken is in het geheel, onder andere ook omdat hij in een megadrukke en belangrijke periode zit qua werk, en ik doe m'n best begripvol te zijn, en hij doet ook z'n best maar ik merk goed dat z'n hoofd niet bij mij/ons is en dat steekt soms.

Ok, nu ga ik stoppen met zagen, sorry dames! En dit voor m'n eerste post . Maar het doet goed dit eventjes te ventileren.

Uiteindelijk gaat het wel vlot met de folikkels enzo dus ik mag eigenlijk niet klagen.

[hoopvol72]

Bedankt voor alle bemoedigende woorden dames!
We hebben gisteren een heel goed gesprek gehad in Jette (Dr. Blockeel) : de dokter zag zélf de noodzaak van een extra echo niet in - volgens hem zijn alle waarden zodanig goed dat de kans dat het alsnog misgaat héél klein is - maar begreep dat ik er nog altijd niet helemaal gerust in was en stelde zélf voor om volgende week donderdag een extra echo te doen.

Ik denk dan ook dat ik het aan de dokter en aan jullie "verplicht" ben om wat minder te piekeren en wat positiever te denken!

En ja, onze mannen... Ik heb een ongelooflijk lieve man maar in dit hele fertiliteitstraject heb ik toch ook vaak het gevoel gehad alleen te staan. Mijn man is - voor zover hij dat kon - altijd meegegaan naar de onderzoeken, heeft ook bijna altijd de (vele) verplaatsingen naar Jette meegedaan, stemde ermee in om van fertiliteitscentrum te veranderen terwijl hij denk ik liever met het hele traject had willen stoppen, wil nu absoluut bij elke echo zijn...Over zijn betrokkenheid mag en kan ik dus absoluut niet klagen. Maar op de momenten dat het misging, dat we weer eens slecht nieuws kregen had ik vaak het gevoel dat hij me niet begreep. Dat hij niet aanvoelde hoe groot de impact van zo'n onvervulde kinderwens op ons vrouwen is. En hoezeer het aan je zelfvertrouwen begint te knagen als iedereen in je omgeving probleemloos zwanger lijkt te worden en jij van de ene naar de andere mislukte poging sukkelt... En dat heeft voor de nodige spanningen gezorgd. We zijn er ook nooit echt in geslaagd om dat uit te praten - ik werd elke keer weer ontzettend emotioneel en ons gesprek is meer dan eens in ruzie geëindigd.

Ik heb er mij uiteindelijk bij neergelegd dat we elk op een andere manier met die kinderwens en de verschillende tegenslagen omgingen.

En ik heb daar nu ook vrede mee - zeker als ik zie hoe blij mijn man met de zwangerschap is!

Dus Flien, ik zou er mij niet té veel zorgen over maken. Het is natuurlijk niet leuk dat je op zo'n moeilijk moment niet bij je partner terecht kunt maar blijf het alleszins proberen - probeer een manier te vinden om je partner duidelijk te maken hoe jij je voelt, zonder hem af te schrikken. Misschien is dat urenlang wegblijven/feesten op de geboorte van een andere baby zijn onhandige manier om met zijn verdriet om jouw miskraam om te gaan?

En het feit dat hij er mee instemt om eens met een psycholoog te gaan babbelen is volgens mij ook een belangrijke aanwijzing dat hij zich wel betrokken voelt. Hou er dus de moed in, hoe moeilijk dat op dit moment lijkt!