volgende donderdag moeten we dus naar de fertiliteitsconsulente (versta psychologe).
Tis niet zo dat hij inderdaad het volledig naast hem laat passeren hoor maar er komt nooit eens een vraag of ik nergens last van heb of hoe ik me voel.
De enige vraag die ik ooit hoor is ca va en dat savonds als hij net thuis komt met de post in zijn handen. Dus niet het moment dak mijn gevoelens kan blootgeven.
Vorige icsi in maart had ik hem er eens heel direct over gesproken en hem mijn gevoelens en gemis uitgelegd en goed gezegd dat ik geen energie meer had om nog eens te proberen om onze relatie op peil te houden. Hij bekende schuld en beloofde me beterschap maar heb daarvan verder niets ondervonden. Dat waren nu echt eens loze woorden.
Vorige pogingen om erover te spreken omzeilde hij en 2 minuten later had hij het al over kompleet iets anders. Afstompers voor mij om nog veel moeite te doen.
Bij mij gaat hij enkel mee naar pu (aja dan moet ie wel voor zijn bijdrage) en naar terugplaatsingen. Alle andere onderzoeken moet ik alleen doen. Wat ik wel normaal vind want er zijn zoveel echo's. Maar zo beseft hij wel niet hoeveel tijd ik er moet insteken.
Dat hij mijn spuiten zou zetten is totaal uitgesloten. Hij zou al slecht komen mocht ik de spuit zelf zetten in dezelfde ruimte. En ook aan pillen slikken of opsteken helpt hij niet denken. Daarvoor heb ik gelukkig mijn gsm. Stop elke handeling erin zodat ik die niet vergeet. Al is het gewoon voor mijn gemoedsrust.
Heb vandaag weer een baaldag gehad. Beeke de weerbots van de mk denk ik. Heb voor niets geen goesting, lig ganse namiddag in de zetel en moet mij bedwingen om niet continu te huilen. Ook zonder ik mij echt af van de buitenwereld. Maarja das vooral omdat iedereen in mijn buitenwereld zwanger is of net bevallen is.
Soit het worden nog moeilijke maanden vrees ik met al die doopsels, babbyborrels (waar ik nu al van kan zeggen dat ik niet ga gaan... ook de doop zie ik niet zitten) en familiefeestjes. Op die feestjes gaat iedereen honderd uit vragen aan de zwangeren en de pas bevallenen en zal dit voor mij dubbel hard aankomen.
Life is zo unfair !
IVF op latere leeftijd
-
maritu
- Berichten: 166
- Lid geworden op: 19 april 2012, 19:47
Een zoveelste slaapeloze nacht op rij.
Ik kom hier in mijn laatste berichten misschien sterk over, maar zo voel ik me totaal niet.
Het lijkt wel alsof ik reeds met het rouwproces van het afsluiten van mijn kinderwens ben begonnen.
Een ev. 7de poging lijkt me meer en meer een wanhoopsdaad; uitstel van executie. Is dit wel een goed plan?
Is het niet beter om mijn droom te begraven?
Ik ben zo bang om opnieuw hoop te koesteren om dan weer opnieuw keihard tegen de vlakte te knallen.
Mijn partner heeft geen idee wat dit allemaal voor me betekend. Hij vindt dat we moeten doorgaan zolang we kansen hebben, maar laat de beslissing aan mij over. Hij heeft er vrede mee als er hoedanook geen kindje komt, want dat is dan 'Gods wil'. Hij is heel gelovig en vindt daar veel troost in. Ik ben daar eigenlijk wel jaloers op; ik vind die troost niet, want zelf ben ik niet gelovig. In het dagdagelijkse leven is dat geen probleem tussen ons, maar in deze kwestie wel moeilijk. Het maakt dat ik me onbegrepen voel door hem en mijn verdriet, angst en boosheid niet erkent worden.
En ja Flien, dan voel je je héél eenzaam in je relatie. Ik leef met je mee.
Sorry meiden voor dit ego bericht, maar de energie ontbreekt me even om persoonlijk te reageren. Hoedanook wens ik jullie veel geluk en liefde toe in welke fase dan ook van dit intense traject.
Liefs, Maritu
Ik kom hier in mijn laatste berichten misschien sterk over, maar zo voel ik me totaal niet.
Het lijkt wel alsof ik reeds met het rouwproces van het afsluiten van mijn kinderwens ben begonnen.
Een ev. 7de poging lijkt me meer en meer een wanhoopsdaad; uitstel van executie. Is dit wel een goed plan?
Is het niet beter om mijn droom te begraven?
Ik ben zo bang om opnieuw hoop te koesteren om dan weer opnieuw keihard tegen de vlakte te knallen.
Mijn partner heeft geen idee wat dit allemaal voor me betekend. Hij vindt dat we moeten doorgaan zolang we kansen hebben, maar laat de beslissing aan mij over. Hij heeft er vrede mee als er hoedanook geen kindje komt, want dat is dan 'Gods wil'. Hij is heel gelovig en vindt daar veel troost in. Ik ben daar eigenlijk wel jaloers op; ik vind die troost niet, want zelf ben ik niet gelovig. In het dagdagelijkse leven is dat geen probleem tussen ons, maar in deze kwestie wel moeilijk. Het maakt dat ik me onbegrepen voel door hem en mijn verdriet, angst en boosheid niet erkent worden.
En ja Flien, dan voel je je héél eenzaam in je relatie. Ik leef met je mee.
Sorry meiden voor dit ego bericht, maar de energie ontbreekt me even om persoonlijk te reageren. Hoedanook wens ik jullie veel geluk en liefde toe in welke fase dan ook van dit intense traject.
Liefs, Maritu
-
LaBatsa
- Berichten: 784
- Lid geworden op: 1 september 2009, 14:49
Wij hadden ook altijd bevruchtingen (met ICSI) maar de embryootjes stopten telkens snel met delen. De oorzaak hiervan was waarschijnlijk idd fragmentatie van het DNA van het sperma, dat ontstaat door de verhoogde temperatuur in de testikels door die spataders. Aan het sperma zie je niks, mijn man had op het zicht normaal sperma (onder de microscoop hémaritu schreef: LaBatsa, van die spataders ga ik 'ns navragen. Is je man hiervoor behandeld en had dat dan pos. effect op de kwaliteit van je embryo's? We hebben wèl altijd veel bevruchtingen, maar ze geven te snel op. Heb wel 'ns gelezen dat dit kan komen door fragmentatie op het DNA van het sperma (DFI) ofzoiets.
Zegt dat jou iets?
)Mijn man is hiervoor behandeld (spataders werden verwijderd, is maar een kleine ingreep) en bij de volgende poging hadden we plots veel meer goede embryo's waarvan er een heel deel konden ingevroren worden. Uit deze poging is ons dochtertje geboren.
-
flien
- Berichten: 1187
- Lid geworden op: 3 januari 2012, 8:55
@maritu: voor mij bestaat dienen god ook niet meer. Al heeft hij wel mijn eerste zoontje blijkbaar gebracht (op natuurlijke wijze). Toch geloof ik dat mijn zoontje er gekomen is omdat ik op de juiste moment keihard van mijn paard geknald ben en dat er zo een spermacel in de eicel is verankerd. Dus voor mij is die God mijn paard.
Als God echt bestond dan liet hij ons zo niet afzien. Troost in het geloof vind ik ook absoluut niet.
En ja eenzaamheid in een relatie is mij ook niet onbekend.
En ook de vrees dat een 7e poging jezelf maar iets wijsmaken is en terug die lijdensweg instappen met toch iedere keer die hoop en daarna die enorme teleurstellingen. We begrijpen hier echt hoe je je voelt.
Maar wat je man zegt om elke poging die er nog is te benutten, daar kan ik me ook wel in vinden. Maar dan reist direct de vraag wanneer moet het dan wel stoppen ?
Ik denk al de leeftijd het nog enigszins toelaat en het gaat financieel dat ik toch nog even zou proberen. Al is het om later nooit het gevoel te hebben dat ik niet meer verder wou.
Ik denk dat de beslissing om te stoppen voor mij genomen zal moeten worden. Hoe hard iedere teleurstelling ook is en hoe diep je iedere keer weer valt.
Ik sta nog niet aan poging 6 maar de pogingen gaan snel vooruit en het spookt zeker al in mijn achterhoofd.
Waarom is dit toch zo fucking moeilijk en oneerlijk hee.
Wat je ook beslist Maritu, we blijven je steunen en het zal jaren duren vrees ik eer je er een beetje vrede zal mee krijgen.
Iemand bij mij op het werk is nu 50 en heeft nooit kinderen kunnen krijgen al hebben ze alles gedaan wat toen in die tijd mogelijk was. Het knaagt nog altijd en ze blijft hopen op een vondelingske voor haar deur.
We denken aan je !
Als God echt bestond dan liet hij ons zo niet afzien. Troost in het geloof vind ik ook absoluut niet.
En ja eenzaamheid in een relatie is mij ook niet onbekend.
En ook de vrees dat een 7e poging jezelf maar iets wijsmaken is en terug die lijdensweg instappen met toch iedere keer die hoop en daarna die enorme teleurstellingen. We begrijpen hier echt hoe je je voelt.
Maar wat je man zegt om elke poging die er nog is te benutten, daar kan ik me ook wel in vinden. Maar dan reist direct de vraag wanneer moet het dan wel stoppen ?
Ik denk al de leeftijd het nog enigszins toelaat en het gaat financieel dat ik toch nog even zou proberen. Al is het om later nooit het gevoel te hebben dat ik niet meer verder wou.
Ik denk dat de beslissing om te stoppen voor mij genomen zal moeten worden. Hoe hard iedere teleurstelling ook is en hoe diep je iedere keer weer valt.
Ik sta nog niet aan poging 6 maar de pogingen gaan snel vooruit en het spookt zeker al in mijn achterhoofd.
Waarom is dit toch zo fucking moeilijk en oneerlijk hee.
Wat je ook beslist Maritu, we blijven je steunen en het zal jaren duren vrees ik eer je er een beetje vrede zal mee krijgen.
Iemand bij mij op het werk is nu 50 en heeft nooit kinderen kunnen krijgen al hebben ze alles gedaan wat toen in die tijd mogelijk was. Het knaagt nog altijd en ze blijft hopen op een vondelingske voor haar deur.
We denken aan je !
-
D&M
- Berichten: 67
- Lid geworden op: 2 augustus 2012, 11:52
Hallo iedereen,
Er is hier de laatste dagen veel geschreven. En ook ik herken hier veel dingen in. Het is als vrouw toch anders he. Je maakt het niet enkel emotioneel mee maar ook nog eens lichamelijk. Maar dat weet iedereen hier he.
Voor de nieuwkomer hartelijk welkom.
@ Maritu: als je je hart eens wil luchten of alles van je af wil schrijven doe dat maar gerust. We hebben hier allemaal veel begrip voor hoor. En we beseffen ook wel wat voor moeilijke tijd je doormaakt en voor welke moeilijke beslissingen je staat.
Ik wens iedereen hier heel veel moed en sterkte.
Groetjes
Er is hier de laatste dagen veel geschreven. En ook ik herken hier veel dingen in. Het is als vrouw toch anders he. Je maakt het niet enkel emotioneel mee maar ook nog eens lichamelijk. Maar dat weet iedereen hier he.
Voor de nieuwkomer hartelijk welkom.
@ Maritu: als je je hart eens wil luchten of alles van je af wil schrijven doe dat maar gerust. We hebben hier allemaal veel begrip voor hoor. En we beseffen ook wel wat voor moeilijke tijd je doormaakt en voor welke moeilijke beslissingen je staat.
Ik wens iedereen hier heel veel moed en sterkte.
Groetjes
-
Tari
- Berichten: 3
- Lid geworden op: 23 februari 2010, 12:51
Ik lees hier toevallig even mee, wil toch graag hart onder de riem van de 'oudere' dames steken - ik ben vorig jaar op mijn veertigste bevallen van een prachtige dochter, na drie terugplaatsingen, de allerlaatste cryo was raak (in UZA, Antwerpen). En een goede vriendin van me is net bevallen, op haar 42ste, na een aantal IVF-pogingen die er eigenlijk niet zo goed uitzagen (nauwelijks eicellen). Dus ook op oudere leeftijd kan het best wel, ook als het er aanvankelijk niet zo goed uitziet! De moed niet opgeven, al is dat gemakkelijker gezegd dan gedaan. Ik heb ook veel tranen gelaten in het hele proces, me heel alleen en heel slecht gevoeld, en gedacht dat het nooit meer zou lukken. Maar het kan echt!
-
flien
- Berichten: 1187
- Lid geworden op: 3 januari 2012, 8:55
Ware het niet van de positieve verhalen die we af en toe lazen, we zouden het niet vol houden hoor !
Na 27 bewuste cyclussen waar we tevergeefs proberen, icsi na icsi na icsi, cryo na cryo en dan nu recent een mk, we zouden de moed bijna laten varen... ware het niet dat die ene droom maar niet uit ons hoofd gezet kan worden en we er echt alles voor doen om ook maar dat voor anderen ozo normale geluk te mogen proeven.
Na 27 bewuste cyclussen waar we tevergeefs proberen, icsi na icsi na icsi, cryo na cryo en dan nu recent een mk, we zouden de moed bijna laten varen... ware het niet dat die ene droom maar niet uit ons hoofd gezet kan worden en we er echt alles voor doen om ook maar dat voor anderen ozo normale geluk te mogen proeven.
-
maritu
- Berichten: 166
- Lid geworden op: 19 april 2012, 19:47
Zonet vielen er 2 brieven in de brievenbus.
2 brieven van UZ-Brussel. Zucht... weer 2 stevige facturen, dacht ik.
Niet dus.
Brief 1 bevatte het document van CM waarop de 6 vergoede pogingen op ingevuld stonden.
Brief 2 deelde on mee dat we weederom geen cryo's meer hebben.
Niks nieuws onder zon, dat wisten we reeds, maar het lijkt ernu wel op dat dit het einde van ons kinderwensverhaal inluid en dat is zo verdomd moeilijk te aanvaarden.
2 brieven van UZ-Brussel. Zucht... weer 2 stevige facturen, dacht ik.
Niet dus.
Brief 1 bevatte het document van CM waarop de 6 vergoede pogingen op ingevuld stonden.
Brief 2 deelde on mee dat we weederom geen cryo's meer hebben.
Niks nieuws onder zon, dat wisten we reeds, maar het lijkt ernu wel op dat dit het einde van ons kinderwensverhaal inluid en dat is zo verdomd moeilijk te aanvaarden.
-
hoopvol72
- Berichten: 62
- Lid geworden op: 2 augustus 2012, 9:42
Hey Maritu,
Wat een domper...Ik vond die brieven en de facturen na een mislukte poging ook altijd bijzonder pijnlijk.
Ik dacht dat je een tijdje geleden sprak over een 7e, zelfbetaalde poging. Hebben jullie dat idee opgegeven dan? Ik kan natuurlijk niet voor jullie spreken maar misschien loont het de moeite om nog eens een gesprek te vragen met een van de artsen in Jette en te vragen of zij zo'n zevende poging realistisch vinden? Mijn ervaring met Jette is alleszins dat ze heel open/eerlijk zijn en je geen blaasjes wijsmaken.
Intussen wens ik jou - en alle anderen die (opnieuw) slecht nieuws te verwerken hebben gekregen - heel veel moed en sterkte!
Wat een domper...Ik vond die brieven en de facturen na een mislukte poging ook altijd bijzonder pijnlijk.
Ik dacht dat je een tijdje geleden sprak over een 7e, zelfbetaalde poging. Hebben jullie dat idee opgegeven dan? Ik kan natuurlijk niet voor jullie spreken maar misschien loont het de moeite om nog eens een gesprek te vragen met een van de artsen in Jette en te vragen of zij zo'n zevende poging realistisch vinden? Mijn ervaring met Jette is alleszins dat ze heel open/eerlijk zijn en je geen blaasjes wijsmaken.
Intussen wens ik jou - en alle anderen die (opnieuw) slecht nieuws te verwerken hebben gekregen - heel veel moed en sterkte!
-
maritu
- Berichten: 166
- Lid geworden op: 19 april 2012, 19:47
Hoopvol72,
Toch een beetje aan het genieten van je mirakeltje in je buik? Ik hoop dat alles naar wens gaat voor jullie!
Tja, die ev. 7de poging... Ik ben er echt bang voor. Ik heb er weinig vertrouwen in en wil geen valse hoop. Waarom zou een 7de poging plots wel een positieve afloop kunnen brengen als we al 6 keer hetzelfde scenario hebben afgespeeld???? We hebben al zoveel schema's en toestanden uitgeprobeerd en toch is het verloop telkens hetzelfde : goeie stimulatie, goed BMS, veel bevruchtingen, maar matige emmies (met Menopur wèl goeie, toeval?) en geen innestelling.
Ik ben nu de theorie van fragmentatie op het DNA van het sperma aan 't onderzoeken en ga dat over 3 weken aan mijn FA voorleggen. Ik verwacht van haar idd. een eerlijke kijk op onze kansen. En dan zal de beslissing bij ons liggen of we voor een 7de poging gaan of niet.
Maar die brieven vanmorgen leken een officieel eindsignaal. De grootste angst voor ieder die start met vruchtbaarheidsbehandelingen en in die nachtmerrie zitten we nu in. Nooit verwacht, wèl gevreesd...
Toch een beetje aan het genieten van je mirakeltje in je buik? Ik hoop dat alles naar wens gaat voor jullie!
Tja, die ev. 7de poging... Ik ben er echt bang voor. Ik heb er weinig vertrouwen in en wil geen valse hoop. Waarom zou een 7de poging plots wel een positieve afloop kunnen brengen als we al 6 keer hetzelfde scenario hebben afgespeeld???? We hebben al zoveel schema's en toestanden uitgeprobeerd en toch is het verloop telkens hetzelfde : goeie stimulatie, goed BMS, veel bevruchtingen, maar matige emmies (met Menopur wèl goeie, toeval?) en geen innestelling.
Ik ben nu de theorie van fragmentatie op het DNA van het sperma aan 't onderzoeken en ga dat over 3 weken aan mijn FA voorleggen. Ik verwacht van haar idd. een eerlijke kijk op onze kansen. En dan zal de beslissing bij ons liggen of we voor een 7de poging gaan of niet.
Maar die brieven vanmorgen leken een officieel eindsignaal. De grootste angst voor ieder die start met vruchtbaarheidsbehandelingen en in die nachtmerrie zitten we nu in. Nooit verwacht, wèl gevreesd...
-
hoopvol72
- Berichten: 62
- Lid geworden op: 2 augustus 2012, 9:42
Hey Maritu,
Ik begrijp je twijfels over die 7e poging maar al te goed hoor. Ik weet absoluut niet wat ik in jouw geval zou doen. Ik had het al bijzonder moeilijk om na de eerste verse ivf poging verder te gaan - vond het emotioneel allemaal véél te belastend.
Met ons gaat het goed. Ik heb gisteren opnieuw een echo gehad. Ik was toen op de kop af 9 weken ver en ons bubbeltje doet het nog steeds prima. We hebben opnieuw het hartje gehoord ook - zalig! Volgens de gynae is het een hele mooie zwangerschap en ik begin er dan ook stilaan wat geruster in te worden. Ik besef nu ook hoe langer hoe meer wat een fantastisch mirakeltje dit is en ben dan ook ontzèttend dankbaar.
Anyway, ik wens je heel veel moed, kracht en liefde in de komende weken. Hou je taai hé!
Ik begrijp je twijfels over die 7e poging maar al te goed hoor. Ik weet absoluut niet wat ik in jouw geval zou doen. Ik had het al bijzonder moeilijk om na de eerste verse ivf poging verder te gaan - vond het emotioneel allemaal véél te belastend.
Met ons gaat het goed. Ik heb gisteren opnieuw een echo gehad. Ik was toen op de kop af 9 weken ver en ons bubbeltje doet het nog steeds prima. We hebben opnieuw het hartje gehoord ook - zalig! Volgens de gynae is het een hele mooie zwangerschap en ik begin er dan ook stilaan wat geruster in te worden. Ik besef nu ook hoe langer hoe meer wat een fantastisch mirakeltje dit is en ben dan ook ontzèttend dankbaar.
Anyway, ik wens je heel veel moed, kracht en liefde in de komende weken. Hou je taai hé!
-
zeester
- Berichten: 13
- Lid geworden op: 9 maart 2012, 12:18
Hallo allemaal,
dank je wel om me welkom te heten bij deze groepje.
@maritu wens je veel sterkte, je hebt een ongelooflijk zwaar traject achter de rug. Respect
@flien spijtig voor je mk, wens je veel moed en niet opgeven meid
@hoopvol 72: proficiat met geniet ervan
Hier even een update van mezelf, mijn eerst icsi is mislukt. Terugplaatsing van twee embryo's
Voel me down, maar maandag terug gesprek met dr
groetjes
dank je wel om me welkom te heten bij deze groepje.
@maritu wens je veel sterkte, je hebt een ongelooflijk zwaar traject achter de rug. Respect
@flien spijtig voor je mk, wens je veel moed en niet opgeven meid
@hoopvol 72: proficiat met geniet ervan
Hier even een update van mezelf, mijn eerst icsi is mislukt. Terugplaatsing van twee embryo's
Voel me down, maar maandag terug gesprek met dr
groetjes
-
maritu
- Berichten: 166
- Lid geworden op: 19 april 2012, 19:47
D&M, had je gisteren niet een evaluatiegesprek? Nieuwe strategie uitgewerkt gekregen? Je vragenlijst(je) kunnen afwerken? Ben benieuwd wat ze je voorgesteld hebben!
Zeester, jij had toch ook een afspraak?
Flien, is de rust al een beetje weergekeerd thuis en in je hoofd?
Hoopvol72, nog steeds aan het genieten of weer vol ongeduld op je volgende echo aan't wachten?
Ben ik nog iemand vergeten? Sorry, ben de draad een beetje kwijt.
Iig. ik hoor graag van jullie!!
Liefs,
Maritu
Zeester, jij had toch ook een afspraak?
Flien, is de rust al een beetje weergekeerd thuis en in je hoofd?
Hoopvol72, nog steeds aan het genieten of weer vol ongeduld op je volgende echo aan't wachten?
Ben ik nog iemand vergeten? Sorry, ben de draad een beetje kwijt.
Iig. ik hoor graag van jullie!!
Liefs,
Maritu
-
maritu
- Berichten: 166
- Lid geworden op: 19 april 2012, 19:47
Maxari, sorry meid, was je vergeten! 
Wanneer moet je voor je laperoscopie? Is binnenkort toch, hè?! Niet bang zijn, hoor. Valt wel mee. Hopelijk niet te veel endo te vinden. Suc6 alvast!!
NatalieBrussel, sorry, nog een slachtoffer van mijn slecht geheugen.
Jij zit in de ellendige wachtweken, niet? Heb je verhaal een beetje op een ander topic gevolgd. Ik duim alvast rustig verder voor je!!
Wanneer moet je voor je laperoscopie? Is binnenkort toch, hè?! Niet bang zijn, hoor. Valt wel mee. Hopelijk niet te veel endo te vinden. Suc6 alvast!!
NatalieBrussel, sorry, nog een slachtoffer van mijn slecht geheugen.
Jij zit in de ellendige wachtweken, niet? Heb je verhaal een beetje op een ander topic gevolgd. Ik duim alvast rustig verder voor je!!
-
flien
- Berichten: 1187
- Lid geworden op: 3 januari 2012, 8:55
tis nog nooit zo rustig geweest bij mij thuis... maar weet niet of je dit positief moet interpreteren ???
In mijn hoofd blijft het spoken en is het de dag doorworstelen. De 'problemen' op het werk kunnen mij helaas niet afleiden. Ik loop hier continu te godverren... Maar dan wel alst niemand anders hoort.
Maar opgeven en niet verder doen is ook geen optie.
Er is maar ene weg en die is vooruit.
In mijn hoofd blijft het spoken en is het de dag doorworstelen. De 'problemen' op het werk kunnen mij helaas niet afleiden. Ik loop hier continu te godverren... Maar dan wel alst niemand anders hoort.
Maar opgeven en niet verder doen is ook geen optie.
Er is maar ene weg en die is vooruit.
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 5 gasten