Babyblues

[nogeenkeer]

Bij kabouter had ik er nooit last van, maar nu zijn er dus wel voor alles traantjes: tranen van geluk omdat ons prinske er is, tranen van frustratie omdat ik niet uit de voeten kan, van emotie als ik denk aan mijn gezinnetje en van boosheid owv kabouter zn 537 driftbuien vandaag.. Ik ben een rationele persoon en word gek van mn eigen tranen momenteel. Wie had er nog de babyblues? Heeft dit lang geduurd?

[liezeke]

Ikke.
Tranen. Met tuiten. 't gevoel heeeeeeeel ongelukkig te zijn.
Had het eigenlijk niet zo erg verwacht. Maar vermoed dat ook de verwarring ivm. Matéo* ermee te maken had. En de vermoeidheid. En de hormonendrop.
In ieder geval kon ik langs geen kanten begrijpen waarom mensen tegen me zeiden dat ik ervan moest genieten... Want ook al vind en vond ik ons patéke het mooiste en liefste wezentje van de wereld toch was genieten niet wat ik deed.
Werd zelfs helemaal kierewiet van telkens te horen dat het nu toch wel genieten moest zijn... Begon zelfs aan mezelf te twijfelen. Moest wel een hele slechte mama zijn dat ik dat niet kon (op dat moment).
Gelukkig had ik een paar vertrouwelingen waar ik niet met een scheve blik werd bekeken wanneer ik het vertelde. Hielp enorm:) Vroeg zelfs aan één vn mijn vriendinnen waarom mensen dat toch maar zeggen. Volgens haar zijn de meesten het gewoon al vergeten dat ze zich ooit zo gevoeld hadden of hadden ze van in het begin al heel goeie slapertjes.

Duurde een kleine drie/vier weken, denk ik.

Liesje

[LittleBean]

Na de geboorte van LO had ik ook een fikse dosis van de babyblues.

De eerste keer dat ik zomaar ineens in tranen uitbarstte was de dag na de bevalling in het moederhuis en ik kon bijna niet stoppen met huilen.

Mijn hormonenwinkel was helemaal overhoop en ik ben ook iemand die helemaal niet goed tegen slaaptekort kan dus een combinatie van de twee was fataal. Ik woon ook in het buitenland dus had geen vrienden en familie in de buurt om hulp aan te vragen dus dat maakte het extra zwaar.

Bij mij hebben de babyblues redelijk lang geduurd (ik heb veel van die eerste weken bewust uit mijn geheugen verdrongen) maar dankzij de steun en liefde van mijn man ben ik uiteindelijk wel uit die donkere periode gekomen.

Ik hoop echt dat als ons dochtertje geboren wordt binnen een 8-tal weken ik er deze keer van gespaard zal blijven!

[jette]

Ik ook, amai nooit verwacht eigenlijk , toch ni zo erg, ik had er wel al van gehoord.
Bij mij is het ook begonnen al voor ik bevallen was en na de bevalling zo'n 2tal maanden nonstop, kon voor het minste beginne huilen, elke dag.
Nu is ons zoontje 5 maanden , vandaag begonnen met werken en ik voel mij al vele beter, maar toch niet zoals voordien.

Maar heb mij nog nooit zo slecht gevoeld dat ik het gewoon ni kon uitleggen.
Ik was en ben zo blij met ons wondertje en toch ... die emoties en ja de hormonen zekerst eh.

Ik kan nu nog beginnen huilen , vecht er soms wel echt tegen, maar voel me al beter, maar tis ook wel echt die vermoeidheid.
('s nachts opstaan verschillende keren)

Weet het zelf ook allemaal ni zo goe.
Vond ook, de mensen zeide geniet ervan, maar hoe kon ik da nu?
Tis zelf zo dat ik precies van die eerste maanden niks meer weet, hoe klein hij wel geweest, ...
Zolang je niet ongelukkig blijft zal het wel ok zijn zekerst?

[grootgevaarke]

Bij mij waren het onstopbare tranen v geluk op de dag v ontslag in het ziekenhuis. Ik bleef maar janken en kreeg zelfs niet gezegd dat het was omdat ik zo gelukkig was dat ik het toch nog had mogen meemaken na lange weg in mmm... Zolang er ook tranen v geluk bij zijn zou ik me niet te veel zorgen maken. En binnen een week zal je ook weer veel beter te been zijn na je ks... Krijg je wat begrip in je omgeving?

[grootgevaarke]

Bij mij waren het onstopbare tranen v geluk op de dag v ontslag in het ziekenhuis. Ik bleef maar janken en kreeg zelfs niet gezegd dat het was omdat ik zo gelukkig was dat ik het toch nog had mogen meemaken na lange weg in mmm... Zolang er ook tranen v geluk bij zijn zou ik me niet te veel zorgen maken. En binnen een week zal je ook weer veel beter te been zijn na je ks... Krijg je wat begrip in je omgeving?

[nathalie v]

Lieve Nogeenkeer,

Tis wat he, heel die hormonenhuishouding overhoop, ne peuter erbij, een nieuw klein wezentje dat volledig afhankelijk is van jou, dat slaaptekort. Tranen gegarandeerd... Bij mij was het omgekeerd, een fikse babyblues bijna post natale bij F, bij L veel minder, maar toch, ook traantjes zenne. En toch herinner ik het me bij F als de dag van gisteren.

Zoals Liezeke zegt, iedereen zegt: geniet ervan! (ook hier trouwens, dat hoort gewoon bij nieuw leven), maar tis niet altijd een roze wolk, integendeel. En tis niet omdat je al een babytje gehad hebt, dat het bij een tweede niet kan voorvallen he.

Bij F was het zo erg, mede door de eindeloze vermoeidheid, dat ik me ook niet veel meer kan herinneren van zijn eerste maanden , genieten was zelden, man, dat ik dat hier zo durf te stellen...

Dikke dikke knuffel, laat het gewoon maar komen, het gaat wel voorbij.

[Mandy]

Ook hier heeeel herkenbaar! Tranen met tuiten en dan tranen van t lachen, omdat ik zo om niks moest huilen. Maar ook zoals je zegt tranen van frustratie. Niet fatsoenlijk uit de voeten kunnen (ks), tranen om om hulp te moeten vragen, tranen als verwachtte hulp uit bleef, vermoeidheid enzo.
Ook hier was dit wel langer dan de bekende "paar dagen".
Het hoort er jammer genoeg bij. Waarschijnlijk kun je er over een paar maanden om lachen. Maar nu is t gewoon niet leuk! Sterkte!

[Fien83]

Heel herkenbaar nogeenkeer! In het ziekenhuis besefte ik niet dat ik mama was geworden, emotioneel gezien toch niet. 't Was allemaal te snel en onverwacht gegaan. Toen we thuis gingen slapen 's avonds zijn de tranen begonnen. Ik was met een dikke buik in dat bed gekropen 4 dagen geleden en toen is het wenen eigenlijk niet meer gestopt. Bij mij heeft het ook zo'n week of 3 geduurd dat ik echt moest wenen. Daarna bleef ik wel worstelen met het bevallingsverhaal hoor. Ik ben wel altijd heel blij geweest met onze dochter, want je hoort dan soms ook dat mensen zich niet gelukkig voelen, maar dat had ik niet. Ik worstelde gewoon echt met de MMM en de bevalling. Hopelijk kan je er met iemand over praten, want ik had toen echt deugd van het praten met mijn vroedvrouw, zij leek echt te begrijpen wat ik doormaakte en dat deed goed.

[nogeenkeer]

Merci voor jullie berichtjes! Echt veel "begrip" denk ik niet dat ik moet verwachten in mijn omgeving. Allé, ik verwoord het verkeerd, ik zal het ook niet gaan zoeken. Ik voel me wat te "trots" om toe te geven dat het toch niet zo simpel is met twee tegelijk .
Mijn schoonmoeder wou het zelfs niet horen daarstraks. Mijn man vertelde dat kabouter al onvoorstelbaar veel driftbuien achter de rug had vandaag en reactie was "Tja, wat verwacht je, kabouter is nog klein, logisch dat hij wat reageert hé" (en uiteraard heeft ze nog gelijk ook...) dus ik heb mijn tranen voor haar gewoon verstopt door ff op wandel te gaan met prinske... Als ik het tegen mijn schoonzus vertel zou ze hier elke vijf minuten staan en dat wil ik niet en mijn beste vriendin (en meter van ons prinske) heeft nog geen kindjes dus kan dat zowiezo niet verstaan naar mijn mening.. Maar zoals jullie ook melden, het zijn tranen van frustratie afgewisseld met tranen van geluk! Ik voel me ontzettend dankbaar en gelukkig met wat ik heb, dus ik ga me daar op proberen te focussen. 'k Zal nog eens ff gaan kijken naar dat wonderschoon kerstmirakeltje (rond kerst eerste bloedname en hcg leek te laag...) in zijn boxke!

[Kiya]

Ik herinner mij ook nog heel goed dat iedereen zei dat ik moest genieten en dat ik daar tureluut van werd. Ik was zoooooo moe, ik voelde mij incompetent, overweldigd, enzovoort. Ik dacht dat ik de slechtste mama ter wereld zou zijn. Maar vooral het schuldgevoel dat ik gelukkig moest zijn, maar het toch niet was... dat vond ik zo moeilijk.
Maar achteraf gezien kan ik dat wel goed plaatsen; ik sliep nauwelijks (maximaal 30 minuten aan een stuk), borstvoeding lukte niet goed, verwerking van de MMM en een moeilijke zwangerschap en dan nog voor het eerst mama worden. Toch normaal dat je eventjes je kluts kwijt bent?
Ik weet nog dat ik dacht: "amai, ik heb nu 4 jaar gezaagd dat ik een kind wil en nu kan ik het niet aan, dat was dus de reden dat ik niet zwanger werd!". Klinkklare onzin natuurlijk
Op de babyborrel vertelde ik dit tegen enkele goede vriendinnen (ons kleintje was toen al 8 weken en de blues waren al voorbij) en ze bekeken mij alsof ik abnormaal was. Ze hebben zelf geen kinderen, waarschijnlijk snappen ze het daarom niet. Maar het deed pijn. Ik denk dat de blues veel voorkomen, maar weinig gedeeld worden. Alweer een taboe!

[Noa]

Eerst en vooral een dikke proficiat met Mats!!! Leuke naam, stond ook op ons favo lijstje!
Ik zou zeggen: "Geniet ervan!"

Jouw gevoelens zijn heel herkenbaar en zo jammer dat er zo weinig over gesproken wordt. Ik ben er een 3-tal maanden vreselijk door geplaagd geweest na de geboorte van onze dochter. Hoe graag ik haar ook zag, ik bleitte tranen met tuiten en vroeg me zelfs dagelijks af of we daarvoor heel de mmm hadden doorlopen.
Ik heb het wel nooit verstopt, ik heb altijd tegen iedereen gezegd dat ik het lastig vond en het gevoel had dat mijn leventje gewoon ontploft was. De meesten bekeken mij heel raar, maar er waren er toch ook bij van wie ik dacht dat alles altijd op rolletjes liep en direct op de roze wolk zaten, die blijkbaar met dezelfde gevoelens hadden geworsteld. Hadden zij daar destijds openlijk voor uitgekomen dan had ik me misschien wat normaler gevoeld...

Nu, na de geboorte van onze zoon, heb ik er minder last van gehad, ik vreesde het ergste maar heb er nu wel meer kunnen van genieten. Nu is het eerder de combinatie van de 2 kindjes en ook de ontelbare driftbuien van onze oudste die mij soms wat doen wankelen. Maar nu zoonlief is gestart in de crèche en onze driftkikker maandag terug naar school kan (haleluja!!!), voel ik dat alles weer aardig in zijn plooi begint te vallen.

Veel courage!

[Sun]

Ook hier heeeel herkenbaar. Heb me echt rot gevoeld! En dan dat schuldgevoel. Je bent jaren bezig met kindjes krijgen. Plots is je wondertje daar en dan kan je niet eens blij zijn! Leg dat maar eens uit aan je omgeving. Ik ben er lang alleen mee blijven rondlopen. Te lang. Toen ons dochtertje 8 weken was kon ik niet meer en is alles er in een keer uitgekomen. Ben naar de huisarts gestapt en heb het aan mijn man, zus en ouders verteld. Dat deed zo'n deugd. Ze reageerden heel begripvol en sindsdien gaat het beter. Al heb ik het soms nog moeilijk. Voor een kindje zorgen is ook niet niks. Ik vraag me voortdurend af of ik het wel goed doe ...
Gelukkig besef ik dat ik ons dochtertje voor geen geld nog zou willen missen. We geraken er allemaal wel weer door, maar die eerste maanden zijn vaak idd alles behalve een roze wolk. Jammer dat het zo een taboe blijft.

[Anks]

Ik heb er ook last van gehad. Die thuiskomst uit het ziekenhuis was om te beginnen al zo overweldigend. Ik had echt het gevoel dat ik niets wist en niets kon. Dan zit je daar, compleet vermoeid en in de war, met een lichaam dat langs alle kanten nog wat pijn doet, met een babietje dat volledig over haar toeren is, een hele resem papflessen en spenen maar geen enkele die geschikt was, twijfels bij álles wat je doet. En de tranen bleven komen, voor 't minste geringste. Hoewel alles rationeel gezien vrij goed ging die eerste weken, voelde ik me echt compleet waardeloos. Ik ben ongelofelijk dankbaar voor het feit dat mijn man nog een hele maand thuis was na de geboorte, hij pakte veel van mij over, ging vaak wandelen met Em zodat ik eens een halfuurtje rust had. Toen hij weer begon te werken en ik hele dagen alleen thuis was met de baby, heb ik nog een paar moeilijke weken gehad, tegen 's avonds smeekte ik mijn man bijna om naar huis te komen.
Eigenlijk begon ik pas echt te genieten toen Em een week of 10 oud was, haar schema wat voorspelbaarder werd en ze naar ons begon te lachen.

Ik ben wel de hele tijd blijven beseffen dat de tranen niet betekenden dat ik ongelukkig was, maar dat het mijn hormonen waren die het me moeilijk maakten. En ik vertel nu geregeld aan vrienden en kennissen die zwanger zijn, dat ik die eerste weken/maanden echt niet zo leuk vond. Niet om hen te "waarschuwen", maar in de hoop het taboe een beetje te doorbreken.

Logisch dat je opnieuw door zo'n fase moet als er een tweede kindje komt, Nogeenkeer, en ik kan me voorstellen dat het zelfs nog moeilijker is dan de eerste keer, toen je maar één kindje had om je op te focussen. Even doorbijten, het komt allemaal vanzelf wel goed, het heeft alleen wat tijd nodig! En intussen genieten van de kleine momentjes waarop alles wél even gaat zoals het moet! (Ik was altijd enórm blij als ze eens een uurtje sliep! En tegelijkertijd voelde ik me daar schuldig over, alsof die blijdschap betekende dat ik haar niet graag zag )

Toi toi toi!

[wat is er mis?]

Persoonlijk denk ik dat het lange verlangen naar een wondertje en het ideaalbeeld wat we daardoor een beetje opbouwen zeker een grote rol speel. Toen ik huilde zei mijn man "maar dit is toch wat je wilde". En ja ik wilde een wondertje en ja ik besefte dat ik gelukkig was met hem, maar tranen kwamen ook want eigenlijk was het toch niet zoals ik het me had voorgesteld. Adie was ook een huilbaby en weende bijna continu en ja dat had ik niet voorgesteld. Ik dacht echt (naïef als ik was) dat ik een droombaby zou hbb: de BV zou goed lopen, hij zou drinken en slapen en ik zou GENIETEN. Ik genoot uiteraard v die schat, maar helemaal niet zoals ik het me had voorgesteld.
Plus, nogeenkeer jij hebt nu ook heel wat miserie achter de rug om dit kindje te krijgen. Ik weet nu al dat het beeld dat ik nu heb (waar we vooral alleen de mooie dingen zien) niet zal kloppen en dat ook dit de babyblues mee in de hand zal werken.
Ik denk dat dat iets is dat anderen vrouwen veel minder hbb, als ik zo naar mijn omgeving kijk. En dan moet ik dat steeds opnieuw horen v mijn man "oh jij was toch een hoopje ellende hé". Ja dat was ik maar wrijf het er niet steeds in hé zeg. Zo van "gij kon toch niets aan en kijk eens naar die vrouwen die doen het zoveel beter".
Ik denk dus niet dat het alleen aan het karakter ligt van jezelf (zal zeker een rol spelen) maar kdenk zeker dat de geschiedenis die we hbb afgelegd mee een rol speelt. En dan voelen we ons extra schuldig want idd we hbb dit gewild en we beseffen bovendien dat we meer hbb dan anderen (die het zoooo graag willen) en dan vinden we dat we gelukkig moeten zijn (wat we zijn, maar dat verdriet en die tranen zijn er ook). Dat is iets wat andere kersverse moeders niet zo hbb (denk ik hé).