Babyblues

[Sterretje]

dikke knuffel nogeenkeer en alle mama's die zo veel emoties meegemaakt hebben.

Ik herinner me van beide bevallingen niet dat ik zo veel gehuild heb.
'k had wel de beruchte dag3-babyblues, maar dat was na 1 dagje huilen weer over.

ik herinner me wel na de bevalling van A een wirwar van emoties en nieuwe ervaringen die ik een plaatsje moest geven. ik heb ook gehuild, van ontroering, opluchting , geluk en verdriet tegelijk, maar ik herinner me van de weken erna niet meer dat ik veel zou gehuild hebben.

Van dat genieten, dat lijkt inderdaad zo een 'plicht', een must. alsof je niet eens even mag mopperen want dan zou je niet blij meer zijn met je kindje. je reinste onzin natuurlijk.
Het genieten in de pure zin van het woord doet iedereen natuurlijk wel, gewoon blij zijn als je dat kleine wondertje in z'n bedje ziet liggen. maar soms is dat genieten van korte duur, als kleine ukkepuk om de vijf minuten z'n keel openzet, als het lijkt alsof je helemaal leeggezogen bent, de hele tijd met voedingen en pampers in de weer bent. Het hoort er allemaal wel bij, maar zoals bokje hierboven zei, het was niet zoals velen zich hadden voorgesteld. het is een fabel dat baby's enkel eten en slapen; ook al zegt iedereen in de buitenwereld dit!
dus genieten is soms maar met mate en van korte duur. ik vind dat er ruimte moet kunnen zijn om je emoties de vrije loop te laten, en dat ventjes daar ook voor moeten gewaarschuwd worden, want vaak weten ze ook niet hoe daarmee om te gaan.
en dan zwijgen we nog over die hormonen, wat die allemaal met onze gevoelens kunnen doen!
In mijn omgeving weet ik zo niet meteen iemand die echt met de blues gezeten heeft, dus volgens mij wordt er idd veel te weinig mee naar buiten gekomen.
Jammer

[wat is er mis?]

Het bestaat wel hoor zo een baby die enkel slaapt en eet. Mijn broer zijn zoontje is er zo eentje. Echt een schat ve baby: hij weent zelden en als hij weent is het voor honger of omdat hij moe is. Geef hem drinken of leg hem in zijn bedje en hij stopt met huilen. Kwil ook zo eentje (al zal ik al blij zijn met een tweede huilertje ook)

[Sterretje]

ja, soms moeilijk te geloven toch hoor ...

en tja bokje, idd soms moet je dan maar alle verwachtingen bijschroeven hé alsof het allemaal nog niet erg genoeg is

[wat is er mis?]

Toen zijn vrouw terug moest gaan werken heb ik een aantal dagen op hun zoontje gepast en tis echt zo. Tis een droombaby. Alleen de BV ging niet goed maar dat kwam omdat hij een maand te vroeg geboren is (dus het was niet allemaal heel perfect)

[NatSar]

Ik denk dan weer dan op die babyblues nog altijd een groot taboe rust. Iedereen gaat er vanuit dat je wel gelukkig en blij zult zijn nu je de baby in handen hebt. En natuurlijk is dat ook zo. Maar je hebt dan en die verandering van de hormonenspiegel, en dat nieuwe kwetsbare leventje dat je nog moet leren kennen, dat slaaptekort,...
Bij mij hebben de babyblues zelf een dikke maand geduurd. Voor het minste kon ik beginnen wenen. Echt voor stomme dingen hoor, zoals toen we hem moesten gaan aangeven in het stadhuis heb ik mij de hele tijd moeten inhouden om niet als een gek te beginnen wenen.
Het komt wel goed, Nogeenkeer! Dikke knuffel!

[nogeenkeer]

Ik was altijd enórm blij als ze eens een uurtje sliep! En tegelijkertijd voelde ik me daar schuldig over, alsof die blijdschap betekende dat ik haar niet graag zag )

Klinkt verdacht bekend! Maar ik doe mijn best om me niet schuldig te voelen. Momenteel liggen ze beiden uitgeteld te slapen, den ene in zijn boxke, den andere in de zetel en ik kan eerlijk waar zeggen dat ik er gewoon blij om ben en ze beiden al ff heb staan bewonderen. Heb het er trouwens daarstraks wel ff met de vroedvrouw over gehad en die zei dat het normaal is. Ze zei ook dat we zullen merken dat we amper werk hebben met de baby maar des te meer met grote broer en dat klopt echt volledig. 't Is alsof die jongen zichzelf ff vertweevoudigd heeft én daar nog een baby bij komt! Maar 't komt wel goed, daar ben ik zeker van. Kabouter is al veel rustiger als gisteren en de jongste, tja, 'k zou hem onrecht aandoen als ik zou zeggen dat we daar last mee hebben want da's echt een héél rustig kereltje. Enkel tussen één en vier 's nachts. Dan is hij ook rustig hoor....als je hem pakt En dan ligt hij zo rustig rond te kijken met zijn grote ogen alsof hij liefst in het midden van de nacht nog eens ff alles in zich opneemt!

[nathalie v]

Hij wisselt dag en nacht dus... ook herkenbaar, twee keer voorgehad....

Natuurlijk komt het goed, ook met kabouter. Tis heel wat voor dat kereltje he, zo'n klein mensje erbij dat ook nog eens veel aandacht krijgt.

Je moet je ook niet schuldig voelen als ze slapen, ik kon daarnet niet snel genoeg de kleinste ook in bed leggen. F lag er al even in en ik wilde zeker een uurtje rust zonder kindjes.

Hier ook veel meer werk met F, nog steeds, L zit er vaak bij voor spek en bonen, maar vind het oke .

[Sterretje]

nogeenkeer, blij te lezen dat kleine broer zo een flinke is! Ben je nu gestart met borstvoeding?

als je je zelf lichamelijk wat beter voelt, komt het misschien snel weer op z'n plooi terecht.
en hopelijk is kabouterke ook snel gewoon aan de gezinsuitbreiding! 't is toch een zoektocht in het begin hé

en hier ook heeeel vaak superblij met twee slapende kindjes in huis! en dan lekker de zetel in met een boek of PC, dat waren zalige momenten!

[*nat*]

Ook hier vanaf dag twee (dag één groggy van de KS, geen traan gelaten...) waterlanders, niet normaal. Ook hier was 'geniet ervan' het meest gehate zinnetje EVER. Ook hier twijfels aan mijn moeder-kunde. Ook hier soms lachen door het huilen heen... Soms het gevoel: oh nee, what have we done?!? Ik voelde me superschuldig omdat ik haar precies niet graag zag...

Het heeft zeker tot week 5 geduurd, toen begon het zo stilaan te beteren... Al hoeft een stukje zin in een liedje mij maar te raken en hopla, daar zijn ze weer...

[Marit]

Ik had niet zozeer echte babyblues. Wel heel wat emoties die alle kanten op gingen in het begin. Heb nogal zitten wenen op weg naar huis van geluk, van de pijn en vermoeidheid en heb uren huilend met m'n zus aan de telefoon gehangen omdat R zo slecht dronk (vooral de borstvoeding was moeilijk te starten).

Maar wat ik wel had was zo'n soort verlamming van angst: ik geraakte amper buiten met m'n kindjes. Ik panikeerde al als ik moest bedenken hoe met ze de deur uit moest en R die zo vaak moest drinken (hij dronk elke twee uur kleine beetjes. Telkens was er wel een voeding die de planning doorkruiste) en die tweelingkinderwagen waarmee ik in m'n eentje nergens mee naartoe durfde.
Ook naar de dokter gaan was een immens probleem: ik geraakte met die tweelingkinderwagen de wachtzaal bij onze HA niet in en heb door diezelfde (belachelijke) angst van ergens niet binnen te kunnen ook geen kinderarts gezocht.

Gek, he? Nu doe ik gewoon en vraag desnoods hulp als ik ergens een trapje niet op of af geraak maar die eerste twee maanden was dat echt onoverkoombaar. En nu voel ik me natuurlijk ontzettend schuldig dat ik geen goeie kinderarts heb gezocht die eerste weken toen R het zo hard nodig had, ookal doet hij het nu fantastisch.

Hulpeloos, da's 't woord, zeh. Ik voelde me soms zo hulpeloos...

[Evy_]

Ik voel mij ook redelijk depri, maar bij mij is het nog maar sinds een paar weken verslecht. Ik voel mij soms eenzaam alleen thuis en wil aan de ene kant graag terug gaan werken, maar ik lig aan de andere kant wakker van het feit dat ik het helemaal niet zie zitten om hem naar de crèche te doen !

[vaantje]

Heey lady's.

Ik heb het na de bevalling ook gehad zo'n drie weken.
Ik zat op een zwarte wolk in plaats van een roze wolk.
Bij mij is het jammer genoeg na 6 maanden terug gekomen.
Had een postnatale depressie en moest ( 5 maanden ) aan de medicatie.
Ik durfde er toen nooit over te praten.
Ik wilde dit zolang en nu het er was voelde ik me zo intens ongelukkig.
De schaamte heeft er bij mij voor gezorgd dat ik er met niemand over gepraat heb.
Waardoor de klachten alleen maar erger werden waardoor ik op een punt kwam
dat ik echt gewoon niet meer verder wilde.

Je mag je echt wel een paar weken depri voelen, maar weet wel dat je op tijd aan de bel moet trekken.
Ik weet uit ervaring dat er echt veel mensen voor je klaar staan en dat meer mensen dit meegemaakt hebben dan dat je denkt.
Je bent geen slechte moeder, en dat is dan vaak wel hetgeen wat je denk.

Mijn advies blijf praten met mensen en je zult zien dat echt veel mensen er ervaringen hebben!