hallo,
wij hebben te horen gekregen dat we enkel zwanger kunnen geraken met ivf.
vorige week het intake gesprek gehad wat het allemaal inhoud.
toch blijf ik het moeilijk vinden.
in mijn hoofd denk ik nog steeds dat het zal lukken zonder al het gedoe. die klik maken vind ik zo moeilijk.
mijn partner vind dat ik moet beginnen maar zet me niet onderdruk.
ik heb zo veel schrik om te beginnen wat gaat dit met me doen? lichamelijk? psychisch?
kan iemand me helpen of proberen een antwoord te geven op mijn vragen.
alvast bedankt.
ellen
starten met ivf
-
sterre83
- Berichten: 228
- Lid geworden op: 16 maart 2012, 20:59
hey elnien,
tis niet gemakkelijk é, je ziet iedereen rond je zwanger worden alsof het niks is, en bij jou wilt het maar niet lukken, en dan die woorden vd dktr,... ik weet nog dat ze bij ons insloegen als een bom, ik ben er zeker 3 weken ziek van geweest, maar nooit heb ik getwijfeld of ik het wel of niet zou doen,... ik zou naar het einde vd wereld lopen en terug als dat ons zou helpen om zwanger te worden!!
maar je mag het echt niet onderschatten, het neemt veel van je, wij hebben een periode echt geleefd van afspraak, naar afspraak, van prik naar prik, van echo naar echo,... maar kheb geleerd dat je moet proberen te genieten vd kleine dingen tussenin, al is dat niet altijd even gemakkelijk hoor.
ik vind het persoonlijk ook heel erg belangrijk dat je er goed over kunt praten met je partner, want op psychisch vlak, is het soms heel erg moeilijk, zeker tijdens de wachtweken, en periodes dat je eventjes moet wachten of pauze nemen,... dat vind ik het moeilijkste dat wachten.
en persoonlijk heb ik ook heel veel steun aan dit forum, tis echt wel fijn te weten dat je niet alleen bent,...
zo, khoop dat je iets aan mijn mening gehad hebt
ik wil je heel veel succes wensen in het verdere verloop en volg vooral je hart! en weet dat je hier altijd terecht kan, wij lotgenootjes moeten elkaar door dik en dun steunen!!
veel liefs sterre
tis niet gemakkelijk é, je ziet iedereen rond je zwanger worden alsof het niks is, en bij jou wilt het maar niet lukken, en dan die woorden vd dktr,... ik weet nog dat ze bij ons insloegen als een bom, ik ben er zeker 3 weken ziek van geweest, maar nooit heb ik getwijfeld of ik het wel of niet zou doen,... ik zou naar het einde vd wereld lopen en terug als dat ons zou helpen om zwanger te worden!!
maar je mag het echt niet onderschatten, het neemt veel van je, wij hebben een periode echt geleefd van afspraak, naar afspraak, van prik naar prik, van echo naar echo,... maar kheb geleerd dat je moet proberen te genieten vd kleine dingen tussenin, al is dat niet altijd even gemakkelijk hoor.
ik vind het persoonlijk ook heel erg belangrijk dat je er goed over kunt praten met je partner, want op psychisch vlak, is het soms heel erg moeilijk, zeker tijdens de wachtweken, en periodes dat je eventjes moet wachten of pauze nemen,... dat vind ik het moeilijkste dat wachten.
en persoonlijk heb ik ook heel veel steun aan dit forum, tis echt wel fijn te weten dat je niet alleen bent,...
zo, khoop dat je iets aan mijn mening gehad hebt
ik wil je heel veel succes wensen in het verdere verloop en volg vooral je hart! en weet dat je hier altijd terecht kan, wij lotgenootjes moeten elkaar door dik en dun steunen!!
veel liefs sterre
-
Varkentje
- Berichten: 4
- Lid geworden op: 24 juni 2012, 14:00
Hey Ellen,
Ook wij hebben afgelopen week bericht gekregen dat we enkel met ivf zwanger zullen kunnen worden. Maar wij hebben ons intake nog niet gehad, dat is pas half juli.
Maar het is inderdaad niet makkelijk om te aanvaarden. Ik blijf ook altijd maar hopen dat het nog lukt om op natuurlijke manier zwanger te worden, terwijl ik heel goed weet dat het niet mogelijk is. Maar ja, die hoop afzetten
Ik heb al iui achter de rug, dus ik weet wel wat het is om te spuiten enzo, dus ik weet dat het zwaar zal worden. Maar wij hebben ons voorgenomen om het één keer te proberen. Dan zien we wel weer. Zodat we later ons zelf niets kunnen verwijten, we hebben het dan tenminste geprobeerd.
Veel sterkte nog voor jou in elk geval!
Ook wij hebben afgelopen week bericht gekregen dat we enkel met ivf zwanger zullen kunnen worden. Maar wij hebben ons intake nog niet gehad, dat is pas half juli.
Maar het is inderdaad niet makkelijk om te aanvaarden. Ik blijf ook altijd maar hopen dat het nog lukt om op natuurlijke manier zwanger te worden, terwijl ik heel goed weet dat het niet mogelijk is. Maar ja, die hoop afzetten
Ik heb al iui achter de rug, dus ik weet wel wat het is om te spuiten enzo, dus ik weet dat het zwaar zal worden. Maar wij hebben ons voorgenomen om het één keer te proberen. Dan zien we wel weer. Zodat we later ons zelf niets kunnen verwijten, we hebben het dan tenminste geprobeerd.
Veel sterkte nog voor jou in elk geval!
-
ons kleintje
- Berichten: 4
- Lid geworden op: 14 mei 2012, 19:49
het doel heiligt de middelen
llo ellen,
Wij hebben al een aantal kid pogingen achter de rug en nu heb ik vrijdag mijn eerste pu gehad voor ivf.
De hormonen vielen bij mij qua bijwerkingen nogal mee, maar psychisch blijven het zware momenten.
Ik had vrijdag 7 eitjes en ze zouden me verwittigen vandaag als er geen goede zouden bij zijn, dus iedere minuut bang afwachten op een telefoon. Hopelijk morgen een goede terugplaatsing en dan afwachten op positief en negatief. Wat ik heb geleerd is idd genieten van alle andere dingen die op je pad liggen en stap voor stap blijven ondergaan, en hopelijk uiteindelijk zullen we het allemaal vergeten op het moment dat je dat klein mensje in je armen neemt.
volhouden meid.
Wij hebben al een aantal kid pogingen achter de rug en nu heb ik vrijdag mijn eerste pu gehad voor ivf.
De hormonen vielen bij mij qua bijwerkingen nogal mee, maar psychisch blijven het zware momenten.
Ik had vrijdag 7 eitjes en ze zouden me verwittigen vandaag als er geen goede zouden bij zijn, dus iedere minuut bang afwachten op een telefoon. Hopelijk morgen een goede terugplaatsing en dan afwachten op positief en negatief. Wat ik heb geleerd is idd genieten van alle andere dingen die op je pad liggen en stap voor stap blijven ondergaan, en hopelijk uiteindelijk zullen we het allemaal vergeten op het moment dat je dat klein mensje in je armen neemt.
volhouden meid.
-
lis
- Berichten: 404
- Lid geworden op: 14 juni 2012, 4:01
Hey elnien,
De eerste schok is altijd groot als je er zelf nog niet bij stil hebt gestaan. Het is een stap die ons afhankelijk maakt van anderen, van je gyne, verplegers en verpleegsters, van spuitjes, pillen, puffers en noem maar op. Maar god zij dank bij het feit dat we van deze medische technieken kunnen gebruik maken, het geeft ons terug het sprankeltje hoop om onze droom te laten uit komen.
Start met IVF pas als je er je echt klaar voor voelt, je er volledig achter staat en je er met je vriend of man over kunt praten. Het is voor ieder van ons anders om de periodes te beleven. Sommigen hebben heel wat humeurwisselingen van de hormonen, de ene komt wat bij en bij de andere gaat er wat aan af, en de gelukkigen onder ons hebben er totaal geen last van.
Ikzelf zit nu ook in m'n eerste IVF-fase, van de hormonen ben ik enkel heel moe en toch wel paar kilootjes bij denk ik maar voor de rest geen last van, morgen de pu onder algemene verdoving in het uz Gent en donderdag de tp. Vooral de weken die daarop zullen volgen zijn volgens mij het lastigst. Het hopen en verlangen op die positieve test. Het is denk ik heel belangrijk dat je die tijd doorkomt met heel wat andere dingen aan je hoofd, werk, eens de grote kuis houden ofzo, zolang je maar bezig blijft en er niet teveel aan kan denken.
Ik wens je in ieder geval heel veel succes met je avontuur
De eerste schok is altijd groot als je er zelf nog niet bij stil hebt gestaan. Het is een stap die ons afhankelijk maakt van anderen, van je gyne, verplegers en verpleegsters, van spuitjes, pillen, puffers en noem maar op. Maar god zij dank bij het feit dat we van deze medische technieken kunnen gebruik maken, het geeft ons terug het sprankeltje hoop om onze droom te laten uit komen.
Start met IVF pas als je er je echt klaar voor voelt, je er volledig achter staat en je er met je vriend of man over kunt praten. Het is voor ieder van ons anders om de periodes te beleven. Sommigen hebben heel wat humeurwisselingen van de hormonen, de ene komt wat bij en bij de andere gaat er wat aan af, en de gelukkigen onder ons hebben er totaal geen last van.
Ikzelf zit nu ook in m'n eerste IVF-fase, van de hormonen ben ik enkel heel moe en toch wel paar kilootjes bij denk ik maar voor de rest geen last van, morgen de pu onder algemene verdoving in het uz Gent en donderdag de tp. Vooral de weken die daarop zullen volgen zijn volgens mij het lastigst. Het hopen en verlangen op die positieve test. Het is denk ik heel belangrijk dat je die tijd doorkomt met heel wat andere dingen aan je hoofd, werk, eens de grote kuis houden ofzo, zolang je maar bezig blijft en er niet teveel aan kan denken.
Ik wens je in ieder geval heel veel succes met je avontuur
-
Cathy1
- Berichten: 12
- Lid geworden op: 11 juli 2012, 20:44
Hey meiden,
Na vier mislukte IUI's, ook overgeschakeld op IVF!
Start met puffen op 23 mei, 25 juni begin menopur inspuitingen en gisteren pick-up gehad.
Er werden 7 eitjes verkregen maar aangezien de spermakwaliteit niet echt goed was stelde de gyn voor om meteen voor ICSI te gaan.
Als alles goed gaat, vrijdag terugplaatsing...
Zo benieuwd... Het is echt een rollercoaster van emoties.
Ik wens jullie allemaal superveel succes!
Na vier mislukte IUI's, ook overgeschakeld op IVF!
Start met puffen op 23 mei, 25 juni begin menopur inspuitingen en gisteren pick-up gehad.
Er werden 7 eitjes verkregen maar aangezien de spermakwaliteit niet echt goed was stelde de gyn voor om meteen voor ICSI te gaan.
Als alles goed gaat, vrijdag terugplaatsing...
Zo benieuwd... Het is echt een rollercoaster van emoties.
Ik wens jullie allemaal superveel succes!
-
Leske
- Berichten: 8
- Lid geworden op: 26 augustus 2012, 12:16
Hey,
Vandaag 4de IUI poging gehad maar ze is weinig hoopgevend door het weinig goede zaadcellen. Gynecoloog rade aan om van behandeling te wisselen omdat de kwaliteit van de zaadcellen heel hard schommelt.
Heb hier véél schrik voor. De IUI teleurstellingen zijn al zo zwaar, wat moet dat dan geven bij IVF onder hormonen???
Groetjes,
Leske
Vandaag 4de IUI poging gehad maar ze is weinig hoopgevend door het weinig goede zaadcellen. Gynecoloog rade aan om van behandeling te wisselen omdat de kwaliteit van de zaadcellen heel hard schommelt.
Heb hier véél schrik voor. De IUI teleurstellingen zijn al zo zwaar, wat moet dat dan geven bij IVF onder hormonen???
Groetjes,
Leske
-
Mel31
- Berichten: 5
- Lid geworden op: 26 augustus 2012, 14:45
endo ... ivf....
Mijn naam is M. Ik ben geboren in 1980.
Ik ben voor de eerste keer onverwacht zwanger geworden op jonge leeftijd. C is geboren in 2001.
Was toen een alleenstaande mama, en heb natuurlijk geen gemakkelijke periodes gekent.
Wel iemand leren kennen, maar o zo een slechte relatie, dat ik beter alleen af was, samen met mijn dochter.
In 2007 heb ik de diagnose endometriose gekregen en heb ik mijn eerste operatie moeten ondergaan, sindsdien blijf ik met endo leven en is mijn fysieke en psychische toestand soms een hel.
Psychish kan ik dit ook allemaal niet vatten.
Bij de operatie in 2007 heb ik daarbij nog een infectie opgelopen, waarbij deze dan ook behandelt werd, etter en bloed kwam in de buik eraan te pas.
In maart 2011 heb ik terug mijn jeugdliefde na 10 jaar ontmoet en het was liefde op het eerste gezicht.
We zijn zo gelukkig samen.
Hij heeft een dochtertje van 5 uit vorige relatie, die ik beschouw als ook mijn dochter, maar ze is maar 2 dagen per week bij ons.
Niet echt veel, en ze word ook door haar mama opgestookt.
Mijn dochter ziet mijn partner echt als haar papa, ze heeft nooit haar papa gekend en ze hebben samen een enorme sterke band.
Hij ziet haar doodgraag als zijn eigen kind.
We hebben een huis gekocht, dat we mooi aan het renoveren zijn, stap voor stap natuurlijk.
We kunnen goed praten en lachen met elkaar, luisteren, uren gesprekken hebben, en als we gaan werken zijn, we mekaar ao hard missen. dit heb ik nog nooit gevoeld, en hij ook niet, dat zegt hij me veel.
We hebben allebei een leuke job, een goed inkomen, 2 mooie kinderen uit vorige relatie.
Je zou denken, je hebt toch alles om gelukkig te zijn, toch niet....
We missen iets, een kindje van ons 2.
Ik ben nu recent in juni 2012 terug geopereerd aan endometriose, dan hebben ze ondertussen ook een vruchtbaarheidstest gedaan met blauwe vloeistof. Ik was nog geen week thuis en ben ik via spoed moeten binnen gaan, omdat ik dacht dat mijn buik aan het barsten was en ik ging sterven.
Ik had op een nacht zo een hevige pijn, dat ik over de grond kroop en ik heel bang was, ik voelde vanalles maar wist niet wat er aan de hand was.
Op echo zagen ze ophoping, was het vocht of bloed dat konden ze niet zien, daarmee moest ik in het ziekenhuis blijven om behandeld te worden met baxters antibiotica en pijnstillers.
Pijnen gingen niet weg, kreeg zelfs morfine spuiten, en werd steeds heviger.
De nacht in het ziekenhuis werd het nog heviger, geen woorden voor.
Heeft de nachtverpleegkundige mijn gynaecoloog opgebeld en die is onmiddelijk gekomen.
Resultaat spoedoperatie. Ik was een tikkende bom.
S'morgens kwam hij aan mijn bed en vertelde me dat het kantje boordje was, heel mijn buik zat vol etter, bloed en vocht. ze hadden een draine gestoken aan de zijkant van de buik dat vanbinnen in je bekken zit om al het vuil en etter uit mijn buik te laten.
Heb enorm veel pijnen gehad, waarbij er nog eens vocht aan mijn longen aan te pas kwam.
Na een lange tijd in het ziekenhuis mocht ik naar huis, waar ik moest rusten en binnen de maand had ik terug controle.
Nu is die controle pas achter de rug, en vanbinnen is het goed aan het herstellen. ondertussen wel mijn maandstonden gehad, weer enorm hevig en zeer pijnlijk. ik dacht hier gaan we weer.
Ik dacht, endo hebben ze u juist niet verwijderd, ik dacht het wel........ het maakte mij weer zo verdrietig, een dag zonder pijn, zou echt fijn zijn.
De vruchtbaarheidstest is besproken geweest, resultaat: eileiders zijn kapot door de infecties en vooral de laatse die ik gekregen heb. de laatse was levensbedreigend en hebben mijn eileiders kapot gemaakt.
BAM BAM een serieuze slag in ons gezicht.
Dan begon hij over IVF.
Ik wist het allemaal niet, wat , hoe, neen, dit kan niet.
Ik denk nu enorm veel en weet niet wat ik moet denken.
Hij heeft ons doorverwezen, om het zo verder aan te pakken en dat we zo snel mogelijk kunnen starten.
Wij willen dolgraag een kindje, maar ik kan het echt niet vatten dat het met IVF moet gaan.
heb het er moeilijk mee
Sorry voor het lange bericht, maar wou dit even kwijt.
Ik ben voor de eerste keer onverwacht zwanger geworden op jonge leeftijd. C is geboren in 2001.
Was toen een alleenstaande mama, en heb natuurlijk geen gemakkelijke periodes gekent.
Wel iemand leren kennen, maar o zo een slechte relatie, dat ik beter alleen af was, samen met mijn dochter.
In 2007 heb ik de diagnose endometriose gekregen en heb ik mijn eerste operatie moeten ondergaan, sindsdien blijf ik met endo leven en is mijn fysieke en psychische toestand soms een hel.
Psychish kan ik dit ook allemaal niet vatten.
Bij de operatie in 2007 heb ik daarbij nog een infectie opgelopen, waarbij deze dan ook behandelt werd, etter en bloed kwam in de buik eraan te pas.
In maart 2011 heb ik terug mijn jeugdliefde na 10 jaar ontmoet en het was liefde op het eerste gezicht.
We zijn zo gelukkig samen.
Hij heeft een dochtertje van 5 uit vorige relatie, die ik beschouw als ook mijn dochter, maar ze is maar 2 dagen per week bij ons.
Niet echt veel, en ze word ook door haar mama opgestookt.
Mijn dochter ziet mijn partner echt als haar papa, ze heeft nooit haar papa gekend en ze hebben samen een enorme sterke band.
Hij ziet haar doodgraag als zijn eigen kind.
We hebben een huis gekocht, dat we mooi aan het renoveren zijn, stap voor stap natuurlijk.
We kunnen goed praten en lachen met elkaar, luisteren, uren gesprekken hebben, en als we gaan werken zijn, we mekaar ao hard missen. dit heb ik nog nooit gevoeld, en hij ook niet, dat zegt hij me veel.
We hebben allebei een leuke job, een goed inkomen, 2 mooie kinderen uit vorige relatie.
Je zou denken, je hebt toch alles om gelukkig te zijn, toch niet....
We missen iets, een kindje van ons 2.
Ik ben nu recent in juni 2012 terug geopereerd aan endometriose, dan hebben ze ondertussen ook een vruchtbaarheidstest gedaan met blauwe vloeistof. Ik was nog geen week thuis en ben ik via spoed moeten binnen gaan, omdat ik dacht dat mijn buik aan het barsten was en ik ging sterven.
Ik had op een nacht zo een hevige pijn, dat ik over de grond kroop en ik heel bang was, ik voelde vanalles maar wist niet wat er aan de hand was.
Op echo zagen ze ophoping, was het vocht of bloed dat konden ze niet zien, daarmee moest ik in het ziekenhuis blijven om behandeld te worden met baxters antibiotica en pijnstillers.
Pijnen gingen niet weg, kreeg zelfs morfine spuiten, en werd steeds heviger.
De nacht in het ziekenhuis werd het nog heviger, geen woorden voor.
Heeft de nachtverpleegkundige mijn gynaecoloog opgebeld en die is onmiddelijk gekomen.
Resultaat spoedoperatie. Ik was een tikkende bom.
S'morgens kwam hij aan mijn bed en vertelde me dat het kantje boordje was, heel mijn buik zat vol etter, bloed en vocht. ze hadden een draine gestoken aan de zijkant van de buik dat vanbinnen in je bekken zit om al het vuil en etter uit mijn buik te laten.
Heb enorm veel pijnen gehad, waarbij er nog eens vocht aan mijn longen aan te pas kwam.
Na een lange tijd in het ziekenhuis mocht ik naar huis, waar ik moest rusten en binnen de maand had ik terug controle.
Nu is die controle pas achter de rug, en vanbinnen is het goed aan het herstellen. ondertussen wel mijn maandstonden gehad, weer enorm hevig en zeer pijnlijk. ik dacht hier gaan we weer.
Ik dacht, endo hebben ze u juist niet verwijderd, ik dacht het wel........ het maakte mij weer zo verdrietig, een dag zonder pijn, zou echt fijn zijn.
De vruchtbaarheidstest is besproken geweest, resultaat: eileiders zijn kapot door de infecties en vooral de laatse die ik gekregen heb. de laatse was levensbedreigend en hebben mijn eileiders kapot gemaakt.
BAM BAM een serieuze slag in ons gezicht.
Dan begon hij over IVF.
Ik wist het allemaal niet, wat , hoe, neen, dit kan niet.
Ik denk nu enorm veel en weet niet wat ik moet denken.
Hij heeft ons doorverwezen, om het zo verder aan te pakken en dat we zo snel mogelijk kunnen starten.
Wij willen dolgraag een kindje, maar ik kan het echt niet vatten dat het met IVF moet gaan.
heb het er moeilijk mee
Sorry voor het lange bericht, maar wou dit even kwijt.
-
Jo'tje
dag Mel31,
wat een verhaal zeg... dat wens je niemand toe! Het romantische gedeelte wel natuurlijk
, dat is ook de moeite!
Dit is zeker een klap wanneer je dat te horen krijgt. Maar ik zou zeggen: lees hier dag per dag een beetje en je zal zien dat je niet alleen bent.
Onze dochter is er dankzij IVF en het moment dat ze geboren werd, was ik dat op slag vergeten. Ik moet daar nu echt soms eens speciaal aan denken, want ze is zo normaal en "perfect" als het maar kan zijn!
Neem jullie tijd om dit nieuws te plaatsen, dat komt, echt waar!
Veel succes!
wat een verhaal zeg... dat wens je niemand toe! Het romantische gedeelte wel natuurlijk
, dat is ook de moeite!Dit is zeker een klap wanneer je dat te horen krijgt. Maar ik zou zeggen: lees hier dag per dag een beetje en je zal zien dat je niet alleen bent.
Onze dochter is er dankzij IVF en het moment dat ze geboren werd, was ik dat op slag vergeten. Ik moet daar nu echt soms eens speciaal aan denken, want ze is zo normaal en "perfect" als het maar kan zijn!
Neem jullie tijd om dit nieuws te plaatsen, dat komt, echt waar!
Veel succes!
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten