). En veel levende tut gespeeld om de vrede te bewaren, en denkende "ik leer hem dat dan later wel weer af". Als ik er achteraf op terugblik, twas niet evident, ook al ben je nu ook wat "harder". Ik heb ooit tegen Yveske gezegd: "Baby moet nu even huilen, want hij is moe maar hij wil niet slapen"; en dan Baby boven in zijn bed met de deur toe laten gillen (en je kent me hé, ik laat ook niet wenen normaal gezien). Toen zaten we op 't ergste denk ik, en was ik ten einde raad. Als ik Baby beneden liet wenen (omdat hij niet stopte wat ik ook deed), huilde Yveske mee en dat kon niet vond ik.
Dikke knuffel meid. Tis niet makkelijk hé. Je zit er middenin nu, en dan is relativeren moeilijk. En de confrontatie hé... Maar je bent nu niet de mama die je vroeger was. En Jon is ook niet Meis.
Maar je kan het. 't Zijn "maar" een paar horrorweken. Je doet dat goed. Dieeeeeeep ademhalen, en zeg maar tegen Jon dat 't oké is, als hij echt wil huilen, dan moet hij dat maar doen hé... (intussen voeden, troosten, dragen, meer kan je niet doen).
