een collega van mij heeft een baby gehad die 3 Ã 4 jaar de dag voor de nacht wisselde. Overdag sliep die bijna altijd, zelfs in school sliep hij waar hij zat. 's nachts was het concert. Ik weet dat die collega alles maar dan ook alles geprobeerd heeft. Wat me heel hard trof is dat ze eens zei : kun je geloven dat ik als ik een nieuwe pijama of slaapkleed koop, ik er op let dat ze zakken hebben? Ik begreep het niet. Tot ze al wenend zei:" ik moet zakken hebben zodat ik mijn handen er in kan steken. ik ben zo bang dat ik mijn baby anders iets zou aandoen." Ik heb meegeweend met haar onmacht, het was zo schrijnend.
Ik wil jullie een dikke knuffel geven. Ik kan het me niet voorstellen maar het moet verschrikkelijk zijn. Ik weet dat die collega uiteindelijk op doktersadvies heel lichte slaappillekes moeten geven heeft. Ik ben er niet direct voor te vinden maar volgens haar was daarna 't probleem op een maand opgelost.
en Nathalie, ik vermoed dat je al alles geprobeerd hebt ( als ik alles lees denk ik chapeau)maar ik denk nu maar aan babymassage voor 't slapen, bachbloesemtherapie, consult bij neus-keel-oor om de amandelen na te kijken (misschien zijn deze te dik/opgezwollen) en heeft hij 't gevoel van te stikken), bedje verplaatsen, ...
Op korte termijn, probeer hem bij schoonouders een nachtje of twee te laten slapen. Geniet van de rust!
Maaruiteindelijk ligt daar de oplossing niet. want naast het oververmoeide zit je ook met je twijfels over wat er scheelt. Als een van mijn schatten ziek is en ik een ganse nacht constant opmoet, je neemt dat erbij, je bent moe maar je weet waaraan het ligt. Bij jou is naast de grote vermoeidheid vooral de totale onzekerheid die speelt. En volgens mij is dat nog 't gene wat je het meest onderuithaalt.
En loeki, je hebt gelijk : naast de impact op de volwassenen die je erbij neemt is de impact op de andere kindjes nog de grootste zorg.
cinne
Maar ik denk dat Sterretje dat zo niet bedoeld heeft hoor.