Mijn verhaal lijkt heel hard op die van jou:Mel31 schreef:Mijn naam is M. Ik ben geboren in 1980.
Ik ben voor de eerste keer onverwacht zwanger geworden op jonge leeftijd. C is geboren in 2001.
Was toen een alleenstaande mama, en heb natuurlijk geen gemakkelijke periodes gekent.
Wel iemand leren kennen, maar o zo een slechte relatie, dat ik beter alleen af was, samen met mijn dochter.
In 2007 heb ik de diagnose endometriose gekregen en heb ik mijn eerste operatie moeten ondergaan, sindsdien blijf ik met endo leven en is mijn fysieke en psychische toestand soms een hel.
Psychish kan ik dit ook allemaal niet vatten.
Bij de operatie in 2007 heb ik daarbij nog een infectie opgelopen, waarbij deze dan ook behandelt werd, etter en bloed kwam in de buik eraan te pas.
In maart 2011 heb ik terug mijn jeugdliefde na 10 jaar ontmoet en het was liefde op het eerste gezicht.
We zijn zo gelukkig samen.
Hij heeft een dochtertje van 5 uit vorige relatie, die ik beschouw als ook mijn dochter, maar ze is maar 2 dagen per week bij ons.
Niet echt veel, en ze word ook door haar mama opgestookt.
Mijn dochter ziet mijn partner echt als haar papa, ze heeft nooit haar papa gekend en ze hebben samen een enorme sterke band.
Hij ziet haar doodgraag als zijn eigen kind.
We hebben een huis gekocht, dat we mooi aan het renoveren zijn, stap voor stap natuurlijk.
We kunnen goed praten en lachen met elkaar, luisteren, uren gesprekken hebben, en als we gaan werken zijn, we mekaar ao hard missen. dit heb ik nog nooit gevoeld, en hij ook niet, dat zegt hij me veel.
We hebben allebei een leuke job, een goed inkomen, 2 mooie kinderen uit vorige relatie.
Je zou denken, je hebt toch alles om gelukkig te zijn, toch niet....
We missen iets, een kindje van ons 2.
Ik ben nu recent in juni 2012 terug geopereerd aan endometriose, dan hebben ze ondertussen ook een vruchtbaarheidstest gedaan met blauwe vloeistof. Ik was nog geen week thuis en ben ik via spoed moeten binnen gaan, omdat ik dacht dat mijn buik aan het barsten was en ik ging sterven.
Ik had op een nacht zo een hevige pijn, dat ik over de grond kroop en ik heel bang was, ik voelde vanalles maar wist niet wat er aan de hand was.
Op echo zagen ze ophoping, was het vocht of bloed dat konden ze niet zien, daarmee moest ik in het ziekenhuis blijven om behandeld te worden met baxters antibiotica en pijnstillers.
Pijnen gingen niet weg, kreeg zelfs morfine spuiten, en werd steeds heviger.
De nacht in het ziekenhuis werd het nog heviger, geen woorden voor.
Heeft de nachtverpleegkundige mijn gynaecoloog opgebeld en die is onmiddelijk gekomen.
Resultaat spoedoperatie. Ik was een tikkende bom.
S'morgens kwam hij aan mijn bed en vertelde me dat het kantje boordje was, heel mijn buik zat vol etter, bloed en vocht. ze hadden een draine gestoken aan de zijkant van de buik dat vanbinnen in je bekken zit om al het vuil en etter uit mijn buik te laten.
Heb enorm veel pijnen gehad, waarbij er nog eens vocht aan mijn longen aan te pas kwam.
Na een lange tijd in het ziekenhuis mocht ik naar huis, waar ik moest rusten en binnen de maand had ik terug controle.
Nu is die controle pas achter de rug, en vanbinnen is het goed aan het herstellen. ondertussen wel mijn maandstonden gehad, weer enorm hevig en zeer pijnlijk. ik dacht hier gaan we weer.
Ik dacht, endo hebben ze u juist niet verwijderd, ik dacht het wel........ het maakte mij weer zo verdrietig, een dag zonder pijn, zou echt fijn zijn.
De vruchtbaarheidstest is besproken geweest, resultaat: eileiders zijn kapot door de infecties en vooral de laatse die ik gekregen heb. de laatse was levensbedreigend en hebben mijn eileiders kapot gemaakt.
BAM BAM een serieuze slag in ons gezicht.
Dan begon hij over IVF.
Ik wist het allemaal niet, wat , hoe, neen, dit kan niet.
Ik denk nu enorm veel en weet niet wat ik moet denken.
Hij heeft ons doorverwezen, om het zo verder aan te pakken en dat we zo snel mogelijk kunnen starten.
Wij willen dolgraag een kindje, maar ik kan het echt niet vatten dat het met IVF moet gaan.
heb het er moeilijk mee
Sorry voor het lange bericht, maar wou dit even kwijt.
Op zeer jonge leeftijd kinderen gehad
Heb ook Endo
Sinds ik Endo heb wordt ik om de 2 jaar geopereerd om kisten uit te halen en om alles een beetje op te kuisen.Yuck.
En nu vorig jaar eirtak moeten weghalen door endo en andere eirtak is dicht gekleefd, geen optie meer om die terug open te maken.
Ons enige kans is in in-vitro en we beginen eraan . Gisteren heb ik een hysteroscopie gehad (geen pretje).
ZE hebben me altijd gezegd (ben 7 jaar met mijn man nu) dat ik moeillijk kinderen kon krijgen door die stomme Endometriosis, maar ik bleef hopen op een mirakel, helaas...vorig vertelde ze dan dat ons ENIGE kans nu in-vitro was.
Soit, ik zou bijna eender wat doen om samen met mijn man een kind te mogen krijgen.
