Hoe zorg ik dat hij luistert? Hoe 'straf' je?

[sunshine]

Zoontje is 14,5 maand en dochtertje 2,5 maand. Onze zoon begint te 'testen' en luistert niet meer goed vind ik. Bijvoorbeeld: als ik dochtertje pap aan het geven ben, dan zet ik zoontje in zn park. Dat is een speelplek en zeker geen strafplek, hij zit daar relatief graag. Maar ik wil niet dat hij bovenop zijn speelgoed in het park gaat staan. Als ik dochtertje aan het eten geven ben, dan gaat hij dus WEL op zn speelgoed staan. In eerste instantie zeg ik 'dat mag niet' en steek mijn vinger eens omhoog. maar hij lacht dan naar me en blijft gewoon staan. Vervolgens zeg ik het weer en verhef mijn stem. Maar hij reageert er enkel met een lach op (en hij weet héél goed dat wat hij doet niet mag). Zo leer ik hem natuurlijk niet luisteren he! Want ik zit met een baby op mn schoot en fles in mn armen en ik stop liever niet met pap geven want dan drinkt ze erna niet meer door. Hoe pak ik dit best aan? Ik wil graag een kind dat luistert. Hoe 'straffen' jullie?

Ander voorbeeld. Ik wil niet dat hij met zn blokken op de verwarming klopt. De bureau is zn speelhoek en daar mag bijna alles maar niet op de verwarming kloppen. Meestal luistert hij als ik zeg dat dat niet mag, een enkele keer doet hij gewoon door. Hoe reageer je dan? Hoe 'straf' je?

Wat doe je als ze aan tafel opzettelijk de lepel met soep wegkloppen?

Laat je hem zijn brood helemaal ontleden en uit elkaar trekken? Ik heb graag dat ie proper leert eten en niet dat hij met zijn eten speelt. Zit ie in een fase dat ik dat WEL moet toestaan? of moet ik hem nu leren dat we NIET met eten spelen? En hoe doe je dat?

Tis precies niet zo simpel. Vooral niet wanneer is met ons meisje bezig ben en hij me echt uitdaagt. Ik wil niet dat ie gaat denken dat hij alles kan en mag want mama doet toch niets als ik mijn gangetje ga en niet luister.

[NatSar]

Tgoh omdat jouw zoontje nog zo jong is, vind ik dit een moeilijke. Bij T. merkte ik een duidelijk verschil tussen gedrag en straffen voor en na 18 maanden. Voor 18 maanden begreep hij precies niet waarom hij dan bvb in de gang gezet werd. Nu begrijpt hij dit héél goed (hij is nu 22 maanden)

Wat het eten betreft, daar zou ik niet te streng in zijn. Volgens K&G (niet dat ik daar een felle aanhangster van ben maar kom) zijn tafelmanieren niet aan de orde voor de leeftijd van 3 jaar. En ik denk ook wel dat hij klopt. Nu als mijn zoontje expres zit te knoeien laat ik hem doen. Bvb als hij zijn aardappels uit zijn bord haalt en op zijn tafeltje legt, ga ik daar niks op zeggen maar als hij opzettelijk soep zou omstoten ofzo dan is dat weer iets anders. Dan zeg ik 2 keer dat iets niet mag en de derde keer, vliegt hij een minuut in de gang. We kunnen hem dan nog zien maar krijgt even geen aandacht.

Misschien kan je hem bij het eetmomentje van je dochtertje betrekken? Slabbetje laten aangeven ofzo? Ik weet eigenlijk niet meer goed of ze dat op die leeftijd al kunnen, maar je kan het maar proberen...

[nathalie v]

Sunshine,

Eerst en vooral, zoooo herkenbaar, en ten tweede, het gaat voorbij...

Ik vrees dat er op die leeftijd nog geen begrip is van wat mag en wat niet, het lijkt soms wel of ze weten wat er kan en wat niet kan, maar toch. Oorzaak- gevolg is nog een relatie die ze niet kennen. Grenzen zoeken en daardoor leren is het spel van de dag. Hier was dat ook enorm zo, grijze haren kreeg ik van hem. Hij deed precies een hele dag niets anders dan dingen die niet mochten (soms ook gevaarlijk), lachte met me (zo leek het toch) als ik hem strafte (stem verheffen, hoek zetten...) Ondanks dat niets echt hielp, bleef ik wel consequent, soms tot in den treure. Ik wil het nu niet supernegatief voorstellen, maar die leeftijd vond ik de moeilijkste tot hiertoe. En zoals Natsar zegt, pas als ze dichtbij de 2 jaar komen, komt het begrip van wat kan en niet kan...en doet de peuterpuberteit zijn intrede !

Misschien is de komst van zusje een extra aanpassing voor hem, dat kan ik niet inschatten, F was 21 maanden toen L erbij kwam en "luisterde" dus al wat beter. Ik denk ook niet dat je hem echt kan betrekken bij de zorg voor zijn zusje of wel, op die leeftijd, dat verschilt van kind tot kind natuurlijk.

Wat het eten betreft, dat vind ik dus wel kunne, volgens mij hoort het bij het ontdekken van eten en de stap naar zelfstandig kunnen eten. F deed ook alles wat je opsomt aan tafel, ik ging er wel op in, maar tmoest ten allen tijden leuk blijven aan tafel.

[Fien83]

Sunshine, onze kindjes zijn ongeveer even oud en ik herken jouw verhaal ook wel voor een stuk hoor.

Wat wij hier doen is veel prijzen wanneer ze het goed doet. Dus wanneer jouw zoontje flink in zijn park zit te spelen, spreek je hem de hele tijd aan dat hij zo flink speelt. Wat we ook doen is dingen wegnemen als ze niet luistert. Bijvoorbeeld als je zoontje met de blokken klopt zeg je dat dat niet mag of de blokken worden weggenomen. Doet hij het terug neem je de blokken eventjes weg. Nadien geef je ze wel terug en zeg je dat hij een grote toren moet bouwen (zeg wat hij wel moet doen).

Concreet:
- voortdurend zeggen wat hij goed doet
- eventueel datgene wegnemen voor een korte periode waar hij iets 'fout' mee doet, maar wel een nieuwe kans geven
- duidelijk zeggen wat je van hem verwacht, niet wat hij niet mag doen.

Ik denk dat je ook al kan straffen door ze in time out te zetten, maar bij die kleintjes is dat voornamelijk in het park hé want anders gaan ze weg kruipen/lopen . MIjn vriendin zet haar zoontje, dat even oud is als mijn dochter, in de kinderstoel in de hoek. HIj moet beginnen huilen en dan laat ze hem nog 1 minuut zitten en dan mag hij uit de hoek. Dat vind ik persoonlijk wat te ver gaan want ik vind niet dat een kindje meot huilen.

Ik weet niet of hun taalbegrip al zo ver reikt, maar ik heb toch het idee dat dit bij F. de aanpak is. Ik heb het idee dat ze qua taalbegrip wel vrij sterk is en dat ze dus ook echt begrijpt wat we tegen haar zeggen.

Opvoeden is zo moeilijk hé! Iedereen heeft zo zijn eigen tips and trics en je moet gewoon zien waar je jezelf het beste bij voelt.

[sunshine]

Prijzen wat hij goed doet doen we voortdurend 'flink zo, goed gedaan, bravo, handjes klappen, grote jongen...'

Ik wil niet dat het park, zijn bedje of zijn eetstoel strafplaatsen worden omdat dat plaatsen zijn waar hij graag zou moeten zijn. Ik ga consequent NEE blijven zeggen en idd negeren als ik niet kan ingrijpen. Voor de rest is hij idd zelf nog 'baby', maar hij begrijpt wel goed wat we tegen hem zeggen.

[Sterretje]

Is idd een moeilijke leeftijd. ze zijn vaak nog niet taalvaardig genoeg, kunnen zelf nog heel moeilijk iets duidelijk maken en zijn toch zeer vatbaar voor veranderingen, spanningen en emoties.

wat ik meestal deed:
- positieve aandacht geven wanneer ze het niet echt verwachten, dus wanneer ze vb flink alleen spelen
- negeren: als je echt merkt dat het enkel aandachtvragen is (vb met de blokken op iets kloppen)
want: negatieve aandacht geven (berispen) is ook aandacht geven hé
- zeggen dat iets niet mag (en waarom). Zo veel mogelijk kort zeggen waarom iets niet mag: is gevaarlijk, maakt te veel lawaai, je kan iets stuk doen, ... maar brei er geen heel verhaaltje rond want dat snappen ze toch (nog) niet
- afleiden: zo veel mogelijk. eerst berispen, en als dat niet werkt, zo veel mogelijk afleiden, al wat het met kietelen, lachen, ...
- voorwerp van 'interesse' verwijderen (vb bloempot), of peuter wegnemen bij punt van interesse (vb stopcontact)
tot in den treure, soms 10x na elkaar
als dat niet helpt: is het in het park, in de hoek, effe in de eetstoel (om af te leiden)

toen ik met baby-peuter combinatie zat, zette ik op de duur vaak de televisie op
niet echt heel educatief, maar wel perfecte afleidingsmaneuver

wel opletten want te vaak iets doen heeft op de duur geen effect meer

geduld is ook hier een schone deugd
succes!

by the way: de tips van Fien zijn heeeeel bruikbaar; bedankt daarvoor

opvoeden is moeilijk hé, en ik twijfel ook vaak of ik het goed doe, maar als ik mijn kindjes dan zie in vergelijking met sommige anderen, dan zie ik uiteindelijk toch dat we niet slecht bezig zijn

[Vi]

Blij te lezen dat er nog met hetzelfde probleem zitten als wij. Mijn zoontjes zijn 13 maanden en ik heb het gevoel dat de laatste maand mijn dagen bestaan uit 'neen' zeggen. En die kereltjes zijn daar dus echt niet onder de indruk van zelfs niet als ik mijn stem verhef. Integendeel, ze lachen me gewoon vierkant uit. Of zo lijkt het toch.
Ik probeer ze ook te straffen door ze in het park te zetten maar dat haalt niets uit. Dan spelen ze gewoon met hetgeen in het park ligt en van zodra ze weer op de grond zitten, gaan ze soms weer net heltzelfde doen. Maar misschien haal ik ze te vroeg weer uit het park? Meestal wacht ik een kwartier tot half uur. Hoelang doen jullie dit?
Ik heb ze ook al een paar keer op een ander plaats gezet maar dan kruipen ze inderdaad zo snel ze kunnen terug. En wat hier ook gebeurd is als je één van de twee bestraft omdat hij iets niet mag doen, zit de ander er meestal op te kijken en als de eerste dan uiteindelijk stopt, begint de tweede dan net hetzelfde te doen en kan ik weer opnieuw beginnen.
Dan gebeurd het al eens dat ik mijn moed verlies en het gewoon laat gebeuren en denk ik dan dat het aan mij ligt en ik 2 stoute jongens ga opvoeden.
Negeren heb ik ook al gedaan maar dat haalt hier niet echt iets uit heb ik den indruk. Ofwel geef ik ook te snel toe.
Onze huisarts zegt altijd (al lachend) dat ik beter zou investeren in aandelen voor kleurspoelingen want dat mijn jongens stralen van deugnieterij en ik dus wel eens vlug grijs zou kunnen worden. Maar ik weet niet of ik daar zo blij moet mee zijn. Want waar ligt de grens tussen een deugniet of stout zijn.
Voorlopig troost ik me met het feit dat ze nog klein zijn en nog niet alles begrijpen en kan ik enkel maar hopen dat ze het afleren.

[Sterretje]

goh, ik kan ook moeilijk het woord stout in de mond nemen hoor.
'k vind ondeugendheid op zich niet zo 'erg', het toont een beetje hun creativiteit, hun karakter, hun ontwikkeling.
Stout is voor mij als ze echt opzettelijk dwars liggen, en dat merk je vind ik pas vanaf dat ze twee zijn.
Zoals weigeren hun kleedjes aan te doen, of express hun bord/beker op de grond gooien, dat is echt stout en wordt bestraft (op die leeftijd hé, niet als baby)
Ik heb inmiddels ook zo iets als Fien eerder zei: sommige dingen gewoon laten gebeuren als je er echt geen kwaad in ziet.
Niet overal een strijd van maken. maar wel consequent zijn. Als je iets ECHT niet wil, moet je daar ALTIJD iets aan doen...g
Alles verbieden mag je niet doen denk ik, de kindjes zijn in ontwikkeling, moeten dingen ontdekken, en moeten ook leren dat ze zich soms pijn kunnen doen: zoals met hun vingers tussen de deur zitten of zo... je kan het 3x verbieden, maar daarna moeten ze de gevolgen maar dragen vind ik (lekker stoer, not)
'k wil maar zeggen, als je het gevoel hebt echt een hele dag politie-agent te moeten spelen, wees dan iets soepeler. focus je op de dingen die WEL goed gaan, die WEL leuk zijn en probeer die positieve sfeer te behouden
veel leuker voor jezelf en zeker ook voor je kindje, zeker als het er twee zijn

En Vi, stout van mij maar 'k vond het eigenlijk wel grappig hoe je tweeling elkaar aanvullen en na-apen. Dat zorgt idd wel eens voor grijze haren denk ik...

en geef toe, al bij al zijn het toch echte schatjes hé, die wondertjes van ons!!

[Fien83]

@Sunshine: Nog een klein tipje. Je zegt dat je veel prijst hé, maar als ik lees wat jullie zeggen zijn dat hele vage complimentjes. Je moet echt letterlijk in de mond nemen wat je kindje goed doet vb. 'Wat bij jij flink alleen aan het spelen!' NIet enkel goed zo zeggen want ze weten dan niet echt waarover je hebt hebt.

Ik persoonlijk vind ook dat de box, eetstoel en bed geen strafplaats mogen zijn dus vind dat je daar helemaal gelijk in hebt.

En Sterretje, wees maar zeker dat het echte schatjes zijn die wondertjes van ons! Ik zeg hier heel vaak dat ik me niet kan voorstellen dat als we een tweede kindje zouden mogen verwelkomen ooit dat ik niet geloof dat hij/zij even flink/lief/graag gezien/... gaat zijn als ons F. nu . Ik kan me dat gewoon niet inbeelden dat dat kan, al zullen de mama's met meer dan één kindje me zeker en vast kunnen tegenspreken!

[Vi]

En Vi, stout van mij maar 'k vond het eigenlijk wel grappig hoe je tweeling elkaar aanvullen en na-apen. Dat zorgt idd wel eens voor grijze haren denk ik...

en geef toe, al bij al zijn het toch echte schatjes hé, die wondertjes van ons!!

Ik moet toegeven Sterretje dat ik mij ook soms moet omdraaien omdat ik moet lachen. Die gezichtjes dan hé, zo met de uitdrukking: zie je mama, ik kan dat ook.

En ja, onze wondertjes zijn inderdaad schatjes. Ik zou ze voor geen geld ter wereld meer kunnen missen.
Het is gewoon een fase waar we door moeten zeker.

[lyse]

@Sunshine: Nog een klein tipje. Je zegt dat je veel prijst hé, maar als ik lees wat jullie zeggen zijn dat hele vage complimentjes. Je moet echt letterlijk in de mond nemen wat je kindje goed doet vb. 'Wat bij jij flink alleen aan het spelen!' NIet enkel goed zo zeggen want ze weten dan niet echt waarover je hebt hebt.

niet alleen voor sunshine, ook voor mij n goeie tip, thanx!

[nathalie v]

Als ik mijn post terug lees, lijkt het alsof ik F toen alleen maar strafte en "nee" tegen hem zei, wat niet zo is (wil ik maar even rechtzetten). Zoals anderen al zeiden, heb ik ook veel afgeleid, geprijsd als hij flink was, maar bij mijn ventje leek dat echt niet te helpen. Zelfs nu nog, als hij flink speelt, en ik zeg dat, doet hij gegarandeerd iets wat niet flink is. Eigenwijs he!

Ik probeer hem toch veel positief te prijzen, maar dan op andere momenten. Bij hem lukt het veel beter "tussendoor" bv mama ziet je graag hoor of wat kan jij al flink praten. Daar heeft hij veel meer aan.

[Anks]

Onze bijna-éénjarige kruipt de woonkamer rond en prutst uiteraard het liefst aan de dingen die niet voor haar bestemd zijn: kabels van toestellen, stekkers in stopcontacten, de tijdschriften op het salontafeltje... Om echt gestraft te worden is ze nog te klein, ze is niet stout maar gewoon nieuwsgierig. Ik zeg gewoon 'nee daar mag je niet aankomen' of zoiets, en dan leid ik haar af: met een speelgoedje of door haar te verplaatsen naar ergens anders. Maar ik merk nu al dat het moeilijk is om consequent te zijn, en ook om met mijn man op dezelfde lijn te staan: hij wil meer dingen verbieden dan ik, daar moeten we misschien eens expliciete afspraken over maken.

En Sterretje, wees maar zeker dat het echte schatjes zijn die wondertjes van ons! Ik zeg hier heel vaak dat ik me niet kan voorstellen dat als we een tweede kindje zouden mogen verwelkomen ooit dat ik niet geloof dat hij/zij even flink/lief/graag gezien/... gaat zijn als ons F. nu . Ik kan me dat gewoon niet inbeelden dat dat kan, al zullen de mama's met meer dan één kindje me zeker en vast kunnen tegenspreken!

Haha, herkenbaar hoor! Hoewel ik me vroeger ergerde aan ouders die hun kind de hemel inprezen, bezondig ik me nu ook vaak aan het principe 'mijn kind, schoon kind'. Mijn man en ik zeggen elke dag tegen elkaar hoe lief en schattig Em toch wel is, en toch zo veel liever en braver dan die andere kindjes in de crèche We moeten wel beginnen oppassen, dat we die conversaties niet meer in haar bijzijn voeren wanneer ze die begint te begrijpen, ze moet geen dikke nek krijgen

En Vi, haha, ik zie het zo voor mij, die twee deugenieten die elkaars 'stoutigheden' gewoon van elkaar overnemen! Niet gemakkelijk voor jou, maar wel ongelofelijk schattig!

[mindyke]

Ik straf eigenlijk niet heel veel.
Tijdens het eten is ons ventje ook een echte rommelaar. eten opd egrond gooien ( naar de kat, met een roep wallie kom bij )
Maar vooral zen drinken uitgooien op zen eetblad. en dan daar in spetsen. das zen lievelings ding.

ik zeg dan altidj nee dat mag niet, daar meot je van drinken, veeg het op en zet de beker even weg.
Al doet ie het 5x na elkaar.
Voorderest merk ik dat negeren heel goed helpt hier.
want als ik iets echt verbied, dan gaat ie altijd uitdagen. bv niet aan het tafellalken trekken dan raakt ie dat met 2vingertjes aan kijkt ie al met een blik van "kijk is wat ik doe"

Sommige dingen verdwijnen vanzelf, zoals de schuiven opendoen. heeft ie superlang gedaan, we hebben ons er uuren druk omgemaakt en dan hebben we het anders aangepakt. Nu mag ie de schuif regelmatig dichtdoen en er is iets inleggen. en dat helpt...

[Sterretje]

oooh, dat pletsen, zo herkenbaar !
hier ook, tuitbeker omdraaien en zorgen dat er genoeg water uitgelopen is, en dan uitwrijven met de handjes en pletsen maar
hoort ook bij de ontdekking
ik vermijd om het bij de eerste keer altijd te gaan verbieden, maar ik tolereer het niet hoor
ik zeg: leuk hé met water spelen, maar we doen dat niet aan tafel.
ik neem dan ook de beker weg, meestal lang genoeg om het haar te doen vergeten, al een geluk dat I graag eet en snel af te leiden is met eten
En uitdagen, tja, dat doen ze allemaal wel eens hé.

en echt, consequent blijven, zo belangrijk (maar gebeurt hier ook niet altijd zenne - soms zijn we echt te moe om ons ergens druk in te maken )