Peuter perikelen
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
pfff gisteren nog eens buitengespeeld met de meisjes en ons I is toch wel van de trap van de schommel/glijbaan gedonderd zeker.
ze gaat altijd al alleen de trap op (is heel veilig), maar grote zus was nogal wild en I werd aangestoken door het enthousiasme en is naar beneden gedonderd( van ongeveer half weg - oef)
'k zag het gebeuren maar was natuurlijk niet snel genoeg, ook al stond ik er bijna naast.
gelukkig kwamen we er met de schrik vanaf, maar we zijn toch maar snel naar binnen gegaan...
Peutertjes...
ze gaat altijd al alleen de trap op (is heel veilig), maar grote zus was nogal wild en I werd aangestoken door het enthousiasme en is naar beneden gedonderd( van ongeveer half weg - oef)
'k zag het gebeuren maar was natuurlijk niet snel genoeg, ook al stond ik er bijna naast.
gelukkig kwamen we er met de schrik vanaf, maar we zijn toch maar snel naar binnen gegaan...
Peutertjes...
-
NatSar
- Berichten: 1486
- Lid geworden op: 14 maart 2010, 17:08
Ik ontdek nu pas dit topic! Maar wat een herkenbare verhalen toch!
Helpen met de vaatwas te legen, tafel dekken, jaja hij is al een grote jongen hoor!
De poezen lokken door in de kattenbrokjes te rommelen. Alle kattenbrokjes die naast het bakje liggen mooi opruimen. Als hij televisie kijkt en ziet iemand vallen, dit nadoen. Meezingen met de liedjes...
Maar ook:
Expres zijn soep uitgieten. Niet willen eten maar wel koekjes komen vragen. Alles is "neen" en als ik dan zeg "kan jij ook ja zeggen" antwoordt meneer "nee! ja" Dat is dus duidelijk
Zijn jas niet willen aandoen, 's ochtends absoluut zijn pantoffels willen aandoen ipv zijn schoenen. Geen handje willen geven op het voetpad,...
Eigenlijk vind ik dit stiekem wel een hele fijne leeftijd. Vermoeiend ook maar o zo fijn!
Helpen met de vaatwas te legen, tafel dekken, jaja hij is al een grote jongen hoor!
De poezen lokken door in de kattenbrokjes te rommelen. Alle kattenbrokjes die naast het bakje liggen mooi opruimen. Als hij televisie kijkt en ziet iemand vallen, dit nadoen. Meezingen met de liedjes...
Maar ook:
Expres zijn soep uitgieten. Niet willen eten maar wel koekjes komen vragen. Alles is "neen" en als ik dan zeg "kan jij ook ja zeggen" antwoordt meneer "nee! ja" Dat is dus duidelijk
Zijn jas niet willen aandoen, 's ochtends absoluut zijn pantoffels willen aandoen ipv zijn schoenen. Geen handje willen geven op het voetpad,...
Eigenlijk vind ik dit stiekem wel een hele fijne leeftijd. Vermoeiend ook maar o zo fijn!
-
cimoca
- Berichten: 1972
- Lid geworden op: 19 april 2010, 8:40
Onze Gaetan heeft het deze nacht ( uitzonderlik) ook bont gemaakt. Hem uiteindelijk tegen 3 uur bij mij in bed genomen en dan werd hij een echte vent
Zijn eerste opdracht was dat ik een verhaaltje moest vertellen. Nadat ik nee zei was zijn antwoord " Juf Lieve doet dat wel hoor". uiteindelijk toch maar een heel saai verhaaltje verteld in de hoop hem daarmee in slaap te krijgen. Dan moest ik op zijn rugske wrijven ( 'k weet eigenlijk niet wie er 't meeste genoot
).
Tegen dat we moesten opstaan sliep hij als muizen in 't meel en was zelfs aan 't giechelen in zijn slaap. Zo heerlijk
Zijn eerste opdracht was dat ik een verhaaltje moest vertellen. Nadat ik nee zei was zijn antwoord " Juf Lieve doet dat wel hoor". uiteindelijk toch maar een heel saai verhaaltje verteld in de hoop hem daarmee in slaap te krijgen. Dan moest ik op zijn rugske wrijven ( 'k weet eigenlijk niet wie er 't meeste genoot
Tegen dat we moesten opstaan sliep hij als muizen in 't meel en was zelfs aan 't giechelen in zijn slaap. Zo heerlijk
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
zijn hier nog mama's van kleine peutertjes die nergens schrik van hebben?
onze I (17m) is een echte durfal. Ze klimt overal op en over en onder en tussendoor zonder gevaren te zien.
Zo kan ze al helemaal alleen op de trap (naar beneden hebben we nog niet toegelaten), klimt op tafels en stoelen (ook op haar hoge eetstoel), loopt sneller dan ze kan stappen en valt daarbij over haar eigen voeten.
Omdat we haar extra in het oog houden, heeft ze zich nog nooit erg pijn gedaan (en meestal valt ze ook 'net goed') maar ik heb zo een schrik dat die moment binnenkort er toch eens gaat zijn!
Gisteren waren we nog effe buiten aan het spelen, en ze klimt op de trap van de glijbaan/schommel. Ze loopt dan wat heen en weer op het plateautje (waar ik niet bij haar kan) gaat wat balanceren aan de trapingang, en daarna wat balanceren en wiebelen boven de glijbaan-uitgang, om zich daarna onbezonnen met hoofd en handjes naar voor naar beneden te laten glijden
'k stond erbij dus ik kon haar afremmen, en ze kwam netjes met haar handjes op de grond terecht.
Volgende 'rit' van de glijbaan was halfzittend, half op de kniëen.
Ik heb telkens weer een knoop in mijn maag als ze naar die glijbaan wil lopen, want dan kan ik haar echt niet alleen laten. ze is zo onverschrokken en gewend dat ze altijd goed terechtkomt!
'k vind het dan ook heel moeilijk heer mee om te gaan (voor mezelf) en om haar uit te leggen dat ze nog zo klein (en breekbaar) is... Arme I
Want haar weghalen bij haar grootste bron van interesse stuit enkel op onbegrip en hevige huilbuien...
onze I (17m) is een echte durfal. Ze klimt overal op en over en onder en tussendoor zonder gevaren te zien.
Zo kan ze al helemaal alleen op de trap (naar beneden hebben we nog niet toegelaten), klimt op tafels en stoelen (ook op haar hoge eetstoel), loopt sneller dan ze kan stappen en valt daarbij over haar eigen voeten.
Omdat we haar extra in het oog houden, heeft ze zich nog nooit erg pijn gedaan (en meestal valt ze ook 'net goed') maar ik heb zo een schrik dat die moment binnenkort er toch eens gaat zijn!
Gisteren waren we nog effe buiten aan het spelen, en ze klimt op de trap van de glijbaan/schommel. Ze loopt dan wat heen en weer op het plateautje (waar ik niet bij haar kan) gaat wat balanceren aan de trapingang, en daarna wat balanceren en wiebelen boven de glijbaan-uitgang, om zich daarna onbezonnen met hoofd en handjes naar voor naar beneden te laten glijden
'k stond erbij dus ik kon haar afremmen, en ze kwam netjes met haar handjes op de grond terecht.
Volgende 'rit' van de glijbaan was halfzittend, half op de kniëen.
Ik heb telkens weer een knoop in mijn maag als ze naar die glijbaan wil lopen, want dan kan ik haar echt niet alleen laten. ze is zo onverschrokken en gewend dat ze altijd goed terechtkomt!
'k vind het dan ook heel moeilijk heer mee om te gaan (voor mezelf) en om haar uit te leggen dat ze nog zo klein (en breekbaar) is... Arme I
Want haar weghalen bij haar grootste bron van interesse stuit enkel op onbegrip en hevige huilbuien...
-
Filka
- Berichten: 243
- Lid geworden op: 7 oktober 2009, 15:59
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
hey
'leuk' om te lezen dat het bij jullie ook zo is.
ze zien echt nog geen consequenties hé... zo zou ze ook naar elke hond of dier naartoe gaan omdat ze het zo gewend is dieren om zich heen te hebben.
staat de deur open, zit ze zo in de tuin en in de zandbak, ze klimt op de grote fiets van zus, valt ermee omver en klautert vervolgens ergens anders op!
't is idd altijd ogen op je rug hebben en hopen dat ze zich nooit serieus zal bezeren!
grote zus is dan echt veel voorzichtiger, heeft veel meer schrik voor vreemde dingen. dus dat zijn echt uitersten!
'leuk' om te lezen dat het bij jullie ook zo is.
ze zien echt nog geen consequenties hé... zo zou ze ook naar elke hond of dier naartoe gaan omdat ze het zo gewend is dieren om zich heen te hebben.
staat de deur open, zit ze zo in de tuin en in de zandbak, ze klimt op de grote fiets van zus, valt ermee omver en klautert vervolgens ergens anders op!
't is idd altijd ogen op je rug hebben en hopen dat ze zich nooit serieus zal bezeren!
grote zus is dan echt veel voorzichtiger, heeft veel meer schrik voor vreemde dingen. dus dat zijn echt uitersten!
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 25 gasten