Net zwanger geweest en al terug zwanger willen zijn

[Sterretje]

De tijd zal het idd uitwijzen.

ik geloof hier ook sterk in:
Maar ik denk inderdaad dat wij geprogrammeerd zijn om veel en snel te vergeten, anders was de mensheid al lang uitgestorven...

de meesten van ons hebben allemaal het angstmonster gekend, en nooit echt helemaal gerust geweest tijdens die 9 maanden. Toch verlangen we (bijna) allemaal terug naar die zwangere buik, stampjes, ... we onthouden dan ook enkel het positieve hé.
(hoewel velen onder ons niet zullen vergeten hoe vaak ze de wc-pot geknuffeld hebben)

dus ja, 't is die bitch van een moeder natuur die het ons allemaal lapt hé, eerst die MMM, dan die oergevoelens, die hormonen...

Een van de belangrijkste redenen waarom wij nu niet voor een brusje willen starten, is idd het hele fertiliteitsgebeuren.
ik had letterlijk mijn buik vol van UZ Gent met zijn overvolle wachtzalen, afspraken die nooit nooit nooit op tijd waren, heen en weer gerij, bloedafnames, echo's, ... ik kan het nu niet meer opbrengen. krijg het nooit gecombineerd op't werk, en wil dat echt niet gaan uitleggen hier!
plus, hoe krijg je zo iets gecombineerd met een hardwerkende man en twee kindjes...
dat is dus nog een mega-groot dilemma

weet iemand trouwens of je cryo's kan laten 'verhuizen' naar een ander ziekenhuis? dat zou ons probleem al voor een deel oplossen!

[inaatje13]

Wij konden ons donorsperma van ziekenhuis laten veranderen, maar dan moesten we dat zelf doen , dat was in uz Gent, omdat ze ons niet meer wilde helpen.
Weet niet hoe het met cryo's zit...

[Bjorn en Kim]

Sterretje ik ging ook naar het UZ bij ICSI 1 en 2. Het ganse wachtregime stak me tegen en in ben dan voor ICSI 3 naar Jan Palfijn gegaan, heb daar nu een hele goeie gynae! Misschien eens aan het ziekenhuis waar je wilt naartoe gaan vragen of ze dat kunnen regelen?

Hier gaan we voor kindje nr. 3 dus ik vraag me eigenlijk af wanneer die kriebel stopt!

[grootgevaarke]

Nooit?

Ik mocht vorige donderdag naar huis na mijn allerlaatste zwangerschap en bevalling (ik ben gesteriliseerd tijdens mijn sectio) en ik heb tranen met tuiten gejankt! puur rationeel is 4 kinderen méér dan genoeg (en daarmee heb ik meer dan voldoende beantwoord aan de roep van Moeder Natuur) maar emotioneel viel/valt het afscheid mij heel zwaar

[Sterretje]

knuf gg, een hoofdstuk dat definitief afgesloten is, en dat zeker dubbel aanvoelt gezien eerst de hele MMM geschiedenis en dan de natuurlijke zwangerschappen.
je zou er voor minder emotioneel om worden...

Hier van't weekend een babietje in m'n armen gehouden
- grote zus: zeg mama, leg de baby eens terug in zijn bed!
- ikke: maar nee, mama gaat die baby mee naar huis nemen
- grote zus: nee hé mama, dan gaat baby zijn mama verdrietig zijn
- kleine zus heeft tutje gegeven en flink geaaid.

'k ben niet emotioneel geworden en mijn moedergevoelens werden niet opgeflakkers. 'k was eerder blij toen ik baby terug mocht afgeven

dus nu weer dubben vanwaar die gevoelens weer komen

[Ster_]

Ooooh grootgevaarke, ik kan je zo goed begrijpen... Das idd definitief een sterilisatie. Tis zo gek he, verstandelijk vier kindjes genoeg vinden en toch emotioneel het er zo moeilijk mee hebben. Vier is een mooi getal... Dat zal ik er hier nooit doorkrijgen, hoewel ik vroeger altijd zei dat ik vier kinderen wou. Ik zal al zooo blij zijn als er nog een derde kindje mag komen ooit. En dan wil ik wel genieten van mijn zwangerschap, als het angstmonster mij dat toelaat tenminste. Veel sterkte! En ook proficiat met je vierde babietje!

Sterretje, ja das toch soms raar hoe de natuur en de hormonen met onze voeten spelen he...

[grootgevaarke]

Er zit natuurlijk ook nog het kantje aan dat ik nu ook moet toegeven dat ik dagje ouder word Die sterilisatie en beslissing om te stoppen bij vier kindjes wordt ook ingegeven doordat ik volgend jaar 40 word en we de risico's niet willen lopen... Bweik bweik bweik!

MAAR ik heb mezelf ook vermaand om de gevoelens die ik had. Ik heb het geluk gehad om 5 keer zwanger te zijn geweest (waarvan jammergenoeg 1 miskraam), maar hier op DVO zitten helaas veel vrouwen die zelfs (nog) niet 1 keer zwanger geweest zijn...

[Ster_]

Ja dat is zo, dat bedenk ik me ook vaak, ben al vier keer zwanger geweest (ook jammer genoeg twee miskramen) dankzij ivf en daar mag ik al héél dankbaar voor zijn, zeker omdat ik er twee gezonde kinderen mee heb gekregen...

Maar toch, die drang en dat oeverloos verlangen, daar geraak ik voorlopig niet vanaf. Ik ben er nu 32 en ik krijg al schrik dat ik te oud ben voor een derde

[Sterretje]

een collega van mij heeft nog een (onverwacht) kindje gekocht op 38. perfect gezond en ook voor mama alles goed verlopen.

Andere collega is ook op haar 37e bevallen van 3e kindje (al 10 jaar geleden) en vond het ook best 'kunnen'.

het leeftijdsargument gaat bij mij dus al naar de achtergrond (33).

Het oeverloos verlangen is hier ook nog steeds, wel minder intens dan na de geboorte van I, maar toch...
tijd zal het uitwijzen. Intussen genieten we van ons gezinnetje met 4

[grootgevaarke]

Ik heb toch altijd gezegd: niet meer na mijn 40ste. We willen ook nog een deel van de wereld zien (al dan niet met de kindjes) en als je zo verre reizen wil maken mét kindjes, doe je dat ook niet als ze nog maar kleuter zijn, maar wel als ze er zelf al iets aan hebben ook hé. En het moet voor ons nog haalbaar zijn ook natuurlijk. En dat is nog maar 1 aspect waarom het nu voor ons echt genoeg was.

De roes van de kraamtijd zal ik echt wel missen en de vroedvrouwen van St Niklaas ook. Die waren zoooooooo supervriendelijk en zorgzaam, ongelooflijk! En ze kwamen dan nog tegen mij zeggen dat ik gerust nog wat langer mocht blijven, want dat ik zo een gemakkelijke patiënt was Maar bon, het hoofdstuk is afgesloten. Volgende hoofdstuk...

[E+P]

Bij ons is het hoofdstuk spijtig genoeg helemaal afgesloten. ofschoon ik graag 3 kindjes had gehad, stoppen we bij 2 kindjes. 2 gezonde kindjes, iets wat haast een wonder is als je ons verhaal kent. Ik heb dan ook het gevoel dat we ons geluk is opgebruikt & dan we moeten (lees: mogen) blij zijn met de prachtkroost die we hebben.