Dochter lief is hier ook naar de OM gegaan en gaat nu naar school en ja daar gebeuren dingen waarvan je denkt

. Ook L maakt zich wel eens schuldig aan duwen, bijten, pitsen, iets afpakken...das in mijn ogen hoe kinderen groot worden zonder te zeggen dat ik het tolereer. Bewust pijn doen kan niet en dan wordt L gestraft.
Ik kan dat goed relativeren, wss mede omdat ik zelf werk bij mensen met beperkingen, dus ook die ouders, partners moeten de zorg over laten aan ons. En neen das niet altijd makkelijk en er gebeuren zaken die beter niet zouden gebeuren... we kunnen alleen maar het nodige doen om dat te voorkomen maar in een glazen kaske steken, dat gaat niet.
Ik probeer een frustratie dan ook altijd snel te melden en me te focussen om de inhoud van het gesprek en niet op de emotie. Ik mag veel te veel zelf ervaren hoe mensen zich laten leiden door hun emotie.
Vorige week ging ik L van school halen en had ze kaka gedaan in haar broek, gelijk met een ander kind. Die mama was van haar oren aant maken en ik mijn dochter aant verschonen...in mijn ogen gebeurt dat gewoon dat kinderen al wachtend op de bel nog kaka doen en niets zeggen. Wonderjuffen bestaan niet
We hebben thuis ook al gemerkt dat L zichzelf of anderen bijt wanneer ze niet goed in haar vel zit (wat ook geen excuus is) er is dan meestal een ziekte in de maak en ja hoor vorige week nog maar eens mogen ondervinden dat "gedrag" een goede barometer is voor L haar gezondheid, ze is nu aan de beter hand en dat merk je in alles. Verdraagzaam, meewerkend, geduldig, lachend,... .
Ik wil niet zeggen dat OM, creches, scholen niets moeten doen, niets kunnen voorzien. Je kan niet meer doen dan eerlijk zijn, je informeren over een oplossing, plan van aanpak opstellen, tijdig evalueren en bijsturen.
Ik vind het wel niet kunnen dat OM, creches kinderen alleen laten wanneer zij eten, ook niet omdat ze net een baby in huis hebben. Das hun keuze en indien nodig moeten zijn maar extra personeel voorzien. Wanneer ik geen (eet) pauze kan nemen omdat er een collega ziek is, later terug is van de dokter e.d, dan is dat ook gewoon zo, das het leven van een werkende mens die werkt met mensen.
Ik ga voor open communicatie en een portie relatieveren zonder de ernst van de zaak uit de weg te gaan. Al begrijp ik wel dat dit niet voor iedereen zo evident is.
Havanne