Anciens - clubje

[katrienc]

nee anie, niet weer. Ik hoop dat poging zeven jullie geluksgetal mag worden en dat er geen pu moet komen in december.

Heb je je bloedresultaten? Was je hcg volledig nul?

pfff zo erg, zo oneerlijk... Hele dikke knuffel voor jou en voor je mama?

Ringling, is dat al 33 weken geleden? De tijd vliegt precies terwijl het lijkt dat hij zo langzaam voorbij gaat. Veel succes en ik hoop dat als jullie kleintje er is dat je wat van je zorgen zal kunnen loslaten. Dat er niet te veel andere zorgen bijkomen en je eindelijk kan gaan genieten van jullie droom die uitgekomen is.

Noa, knuf!

[anie]

Katrien,

bedankt voor je berichtje. Helaas bn negatief... Zaterdagmorgen stond ik te kotsen in de wc en kreeg massa's hoop. Sloeg dat effe tegen dat ik gewoon ziek was.

7 is mijn geluksgetal dus het moet lukken! Ik had ons mama zo graag goed nieuws gebracht vóór haar operatie op 6dec.

Was toch blij met jouw nieuws!

[fee]

Katrien, ook hier zit er ook nog altijd eentje te supporteren voor je!

Anie, dikke knuffel!

[dolly]

Hoi hoi,

Met ivf poging nr 3 in aantocht, ergens in december denk ik, zal ik me ook maar ns by de anciens komen plaatsen, of van wanneer ben je ancien?

op het gewone ivf forum voel ik me niet zo goed meer want daar lukt het precies by heel veel volk van ivf 1, niet dat ik het hen niet gun he, maar ik denk steeds waarom kan het by ons ook niet zo vlug lukken.
Daarmee, hier ben ik dan.

Jullie begrypen misschien een beetje beter wat die negatieve uitslagen met je doen. je geraakt helemaal leeg en ziet op.den duur de.bomen door het bos niet meer.

Aan iedereen veel succes he meiden

[anie]

Heey Dolly, ik ken je van het IVFclubje... Ik ken het gevoel dat bij iedereen direct lukt met IVF en bij jezelf niet. Ik had hetzelfde gevoel als jij na poging 2. Als je ziet in het lijstje "zwanger" dan is het bijna allemaal van IVF 1 of de cryo, ikzelf werd daar ook moedeloos van... Nu besef ik meer en meer dat er helaas vrouwen zijn die meerdere pogingen nodig hebben, helaas zijn die blijkbaar in de minderheid. We moeten blijven volhouden, ooit komt ons dagje wel Ik heb 8 embryo's in mij gehad, maar er zijn er hier die er nog veel meer nodig hebben gehad helaas. Hopelijk is het voor jou derde keer = scheepsrecht.
Ik ben hier zelf een beetje verzeild geraakt doordat ze in Jette even niet meer wisten wat met mij aan te vangen (ongesteld 1 dag na tp embryo en zo alhoewel bloedwaarden normaal). Toen had ik ook 1 IVF en 1 ICSI achter de rug. Uiteindelijk hier wat blijven plakken omdat na deze cryopoging poging 4 al is ingepland voor begin december.
Een echte ancien ben ik dan wel niet, maar in het IVFclubje kon ik ook moeilijk blijven plakken naar mijn gevoel. Dus verdeel ik me een beetje
Veel succes!

[lynn1209]

Hey meiden,

Weer lang geleden, maar veel valt er niet te vertellen hier. Nog steeds niets gehoord van jette, dus we blijven 'geduldig' wachten. Eigenlijk begint mijn geduld een beetje op te raken. Ik wil gewoon verder met mijn leven. Zolang we die eiceldonatie niet geprobeerd hebben, blijven we precies gewoon staan. Liefst willen we natuurlijk eindelijk eens goed nieuws, maar alles gewoon kunnen afsluiten zou ook al goed zijn.
Katrien, jij nog iets gehoord ivm de wachtlijsten?

Vorige week sinds lang een hele slechte week achter de rug. Vorige week zou ons kindje 1 jaar oud geworden zijn. En hoewel ik heel open ben over die miskraam en dacht dat het achter mij lag, ben ik er toch wel van verschoten hoe moeilijk het was. Ergens ben ik ook boos op mijn ventje, dat hij het heeft laten passeren zonder er maar een woord aan vuil te maken. K verwachtte zeker niet dat mijn omgeving het nog wist (uit het oog, uit het hart), maar mijn eigen ventje had er wel aan mogen denken. Tja, t is gepasseerd en niets meer aan te doen. K heb het dan maar op mijn eigen manier gevierd.

Noa en ringeling, waw, wat gaat de tijd toch snel. Jullie kunnen stilaan beginnen aftellen! Succes hè!

Fee, hoe gaat het daar bij jullie? Alles al een beetje op zijn plooi?

Dolly, ach, wanneer ben je ancien? Als je teveel gezien en meegemaakt hebt en op een harde manier moet beseffen dat een kind een wonder is. Want k denk dat er een heel aantal ouders rondlopen die niet beseffen wat ze in handen hebben. Welkom alvast!

Dit weekend hebben mijn neefje en petekind (ondertussen al 5 en 2 jaar) mij er alvast doorgesleurd. Ze waren hier een heel weekend en dan besef ik toch ten volle waarom ik het steeds blijf proberen. Kinderen hebben is hard werken, maar je krijgt er zoveel van terug!

Anie, succes! Hopelijk krijg je een mooi cadeautje van de Sint binnenkort!

Groetjes

[Noa09]

Hoi Lynn,

Dat wachten en totaal niet weten wanneer je een nieuwe kans krijgt lijkt me erg slopend... Zo lijk je ter plaatse te blijven trappelen...

De eerste verjaardag van een miskraam is heel confronterend, ik was er ook compleet van slag door. De buitenwereld staat er al lang niet meer bij stil en begrijpt bijgevolg niet dat je 'er nog steeds meer bezig bent want het is toch voorbij' Dikke knuf voor je verdriet! De tweede verjaardag wordt het iets makkelijker maar vergeten doe je het volgens mij nooit.

Heel veel succes, voor jou en voor alle vechters hier.

Noa09

[vitamientje]

Hallo iedereen,

Het valt me steeds zwaarder om de nieuwkomers bij het IVF-clubje keer op keer zwanger te zien worden en zelf telkens opnieuw met lege handen achter te blijven.
Ik put er geen moed meer uit, om dat allemaal te lezen. Het heeft eerder een omgekeerd effect, ik word er moedeloos van en geloof steeds minder in onze kansen.

Daarom wil ik jullie vragen of ik me bij dit clubje mag aansluiten?

Om even heel kort (voor zover we dat kort kunnen doen) te zeggen wat onze voorgeschiedenis is:
- 9 IUI'D's, allemaal zonder resultaat
- IVF 1 eindigde in BBZ (rechtereileider weggenomen)
- cryopoging eindigde in vroege MK
- IVF 2 eindigde ook in BBZ (linkereileider weggenomen)
- geen cryo's
- IVF 3 was negatief
- cryopoging was opnieuw negatief

En nu dus opnieuw moed zoeken om aan IVF 4 te beginnen. We zullen sowieso doorgaan tot al onze kansen op zijn, daar is geen weg naast. Maar of we er nog echt in geloven...dat begint moeilijk te worden...

Het is mijn vriendin die alle behandelingen ondergaat, maar we hebben beiden het gevoel dat we volledig 'samen' in deze nachtmerrie zitten.

Liefs voor jullie allen,
Vitamientje

[flien]

@vitamientje: het is de starters natuurlijk van harte gegund hee maar zelf hoop je natuurlijk eens de eerste in rij te staan om eens goed nieuws te ontvangen.
Poging 4 staat helaas ook voor mijn deur al moet ik nog de bn van poging 3.1 afwachten. Helaas vrees ik dat ik daarvan al weet hoe laat het is.
Normaal zouden we moeten wachten tot eind januari om opnieuw te starten. Er moet eerst een evaluatiegesprek komen (na 3 mislukte icsi's blijkbaar een formaliteit) en we gingen moeten wachten op de resultaten van bloedanalyses (erfelijkheid, immuniteit, stolling, etc...).
Gelukkig kreeg ik na het uiten van mijn ongenoegen hierover het akkoord van mijn arts om aan poging 4 te beginnen nog voor dit evaluatiegesprek en de bloedresultaten.
Iedere keer de moed vinden om positief te denken (want opgeven komt zelfs niet in ons hoofd) wordt keer voor keer moeilijker. De buitenwereld durft er minder en minder naar te vragen waardoor je je ook minder en minder gesteund voelt.
Gelukkig zijn er hier nog mensen die precies snappen hoe moeilijk het allemaal is.

[anie]

Heey vitamientje,

welkom

Het is inderdaad allemaal niet gemakkelijk. Ik herken me in jou. Zoals ik hierboven als schreef zijn er blijkbaar zoveel van poging 1 zwanger, te zot voor woorden zelfs en dat begint te pikken. Je wilt niet telkens het goede nieuws lezen als je zelf tp na tp moet ondergaan en ziet mislukken. Bij mij begint nu het droomgezin met twee kindjes volledig te verwateren, als ik er ooit al één mag hebben zal ik daar mee tevreden moeten zijn. Ookal is het iedereen van harte gegund om snel zwanger te zijn, als je zelf meerdere pogingen moet ondernemen doet het pijn. Dat is in het dagelijkse leven zo maar helaas ook hier op het forum... Daarom schrijf ik hier ook.
Ooit ben ik hier eens komen klagen na een paar mislukte pogingen IUI en kreeg hier toen een zetje, nu begrijp ik volledig waarom.
Hopelijk voel je je hier wel thuis, het forum dient er tenslotte nog altijd voor om je verdriet kwijt te kunnen en je hart te storten. Het mag niet de bedoeling zijn de computer te sluiten met een nog slechter gevoel...

Flien, moed vinden en positief denken wordt inderdaad moeilijker met elke poging/terugplaatsing. Enja de buitenwereld waar je over spreekt... ik ken het. Sommige verzwijgen hun zwangerschappen, sommigen zijn dan zo razend enthousiast dat ze niet meer eens naar jou situatie vragen en sommigen willen het precies niet meer weten omdat ze toch alleen maar slecht nieuws horen enja sommigen vinden het allemaal maar larie, dan adopteert ge er toch eentje... zucht

Dus dames in december / januari gaan we er voor he! Verrekte poging 4 :p

Owja ik vergeet momenteel dat ik in een cryo poging ben...

[Snoopy5]

anie, vitamientje, flien:

ik ga me ook bij jullie aansluiten als het mag, ben jullie al tegengekomen op de andere onderwerpen maar het valt me ook steeds zwaarder en zwaarder dat het bij de meeste bij poging 1 lukt. En jullie verwoordingen zijn exact hoe ik me ook voel.

Ik sta ook voor poging nr 4 al. Waarschijnlijk te starten begin december.

Korte voorstelling voor wie het nog niet zou weten:
- 10 IUI's
- 3 ICSI's ,nooit cryo's en nog nooit geen positieve BN

Oorzaak: ongekend, een vermoeden dat het ofwel de eicelkwaliteit is ofwel de innesteling.

Poging 4 gaan ze sowieso wachten voor TP op dag 5, indien niks meer over denken ze aan eicelkwaliteit en zal het wellicht donatie worden ...

Heel veel succes meiden en hopelijk mogen wij bewijzen dat poging 4,5 of 6 ook nog de goeie kan zijn.

[vitamientje]

Dag dames,

Bedankt voor de reacties. Ik voel me erg verbonden met jullie, omdat we inderdaad in hetzelfde schuitje zitten en met hetzelfde gevoel rondlopen.

Anie, wat je daar zegt "Bij mij begint nu het droomgezin met twee kindjes volledig te verwateren, als ik er ooit al één mag hebben zal ik daar mee tevreden moeten zijn." Dat is exact wat ik vorige week ook al tegen mijn vriendin zei. Toen we elkaar pas kenden droomden we al van kindjes samen. Mijn vriendin wou liefst 1, ik liefst 3 Uiteindelijk zouden we voor de middenweg van 2 gaan Mijn vriendin begon ook meer en meer te verlangen naar meer dan 1 kindje. Dus het zouden er 2 worden, deal! Ondertussen lijkt dat allemaal zo onnozel die blije, romantische, ethousiaste gesprekken over 'het aantal' kindjes dat we zouden grootbrengen. We zullen al heel blij mogen zijn als we er ooit ééntje in ons gezinnetje mogen hebben. Dat die droom zo in het water valt, daar heb ik het toch wel moeilijk mee. En dan nog...het zou zelfs kunnen dat we kinderloos blijven...wie had dat ooit gedacht... En ik wil er ook nog niet aan denken! Maar toch steekt die angst meer en meer de kop op.

Adoptie is inderdaad ook een optie, en ik heb er op zich niets op tegen, in tegendeel. Maar ik zie in adoptie een straatje zonder eind. In het beste geval heb je een wachttijd van 8 jaar. 8 jaar! Dan ben ik begin 40...en dan nog is het niet zeker dat er effectief een kindje komt. Ik zie dus eerlijk gezegd geen lichtpunt aan het eind van de tunnel bij adoptie, ook al lijkt dat voor sommigen precies "hup en klaar".

Pff, wat staat ons nog allemaal te wachten, te verwerken, meiden? Ik ben er soms heel bang voor. Ik wil de realiteit nog niet onder ogen zien, ik wil niet opgeven, ook al verlies ik meer en meer de moed.

Ik hoop inderdaad dat iemand van ons hier wat hoop kan brengen dat het na 3 pogingen toch nog mogelijk kan zijn!

Liefs,
Vitamientje

[Asa]

Hoi allemaal, zou ik er misschien ook bijmogen? Waarschijnlijk mag ik me ondertussen ook al ancien noemen... De moed zit voor het moment echt in mijn schoenen. Ik ben blij voor anderen te lezen dat het gelukt is en haal er voldoening uit te kunnen steunen en zo... maar heb zo het gevoel dat ik op het einde van de rit achterblijf. Nochtans zal ik voor velen van jullie geen reden hebben tot klagen, want ik heb al een dochter van bijna 9. Daar ben ik natuurlijk in de wolken mee, maar zij is er ook niet 'zomaar' gekomen en, hoewel misschien moeilijk te begrijpen, de pijn -na 5 jaar àlles, maar dan ook àlles op alles te zetten voor een tweede kindje- is echt hetzelfde als de eerste keer. We willen een tweede kindje even graag als onze dochter, maar het lijkt echt never-ending story.

- 1,5 jaar spontaan 'proberen'
-6 IUI's mislukt
, -laparoscopie endo GrIV, 6 maand behandeling
- laserlaparascopie Leuven , onmiddellijk spontaan zwanger
- na 3 jaar: li-eileider niet meer doorgankelijk, 4 IUI's mislukt
- 2008 laserlaparascopie Leuven, beide eileiders ondoorgankelijk, enige mogelijkheid IVF
- pas 2009 IVF begonnen, want heb veel last v bijwerkingen bij hormonen.
- 5 IVF's met telkens veel cryo's, altijd topembryo's maar ze willen niet innestelen. 4 biochemische zwangerschappen gehad. Altijd hélse pijnen bij bloedingen.
- Laparascopie met doorknippen zenuwbanden a baarmoeder tg pijn en waardoor bm in betere positie ligt, wegnemen endo (weer grIV) en currettage, dit jaar eind april.
- 3 maand Zoladex, 2 cryo's met telkens 2 topblasto's, resultaat: negatief.

Ik heb nu zelf voorgesteld- als vorm van 'omgekeerde psychologie' want kreeg op den duur een hele waslijst van medicatie met alle bijwerkingen vandien - om mijn laatste cryo's van poging 5 terug te plaatsen in een natuurlijke cyclus. Daar staat doc volledig achter en ik was superenthousiast. Heb nu echter wat bloedverlies, waarover doc zegt dat ik me absoluut geen zorgen moet maken, maar toch zinkt de moed me weer in de schoenen. Waarom zou het deze keer wel lukken? Ik zal het waarschijnlijk niet verdienen....

[Asa]

Ben (nog) niet in wachtweken, ben nog steeds tp aan het afwachten. Moet zaterdag terug op controle, follikel was gisteren pas 9 mm en nog redelijk dun bms

[anie]

Heey snoopy, inderdaad jou kennen we ook al (helaas hé). Hier hetzelfde verhaal als bij jou, altijd negatieve bn. Ik heb dan nog het geluk om cryo's te hebben maarja die doen het ook nooit
Jij mag ook begin december starten super, dan zijn we al met een paar om af te tellen.
We gaan bewijzen dat het na 3 verse nog kan lukken!!!

Vitamientje: inderdaad die angst die opsteekt, ik ben er ook zo bang voor. Ik herken me volledig in jou. En inderdaad zo die onnozele blije, romantische gesprekken over het aantal kindjes... zucht ik ken het. Wij hadden het ooit over wat gaan we erna doen, ik aan de pil of bij mijn man een knoopje erin, tja dat lijkt nu allemaal zo "dom". Ik wilde ook 3 kinderen, mijn man eentje en guldenweg 2 leek perfect....
Adoptie is voor ons een optie, zeker weten. Maar de buitenwereld die zo negatief is rond adoptie vind ik verschrikkelijk, hartverscheurend zelfs... De mensen hun blikken ,reacties zijn onbeschrijflijk.
Maarja we hebben nog drie pogingen dus het zal wel lukken, we moeten erin blijven geloven!

Heey asa, jou ken ik niet, maar een aangename kennismaking zullen we maar zeggen zeker...Jij hebt ook al een hele lijst van IUI's en IVF seg, pff.
Ik ben nu ook aan het wachten op een tp van mijn twee cryo's uit ICSI 3. Hopelijk kan het bij jou snel vooruitgaan. Ik heb binnen een 14 dagen ongeveer tp. Laat af en toe maar iets weten en veel succes.

Lynn: het wachten op een eitje moet inderdaad een hel zijn. Zo ter plaatsen staan trappelen is verschrikkelijk denk ik. ik weet hoe moeilijk ik het heb met enkele weken te wachten...
Hopelijk gaat het deze week al wat beter met jou. Ik begrijp dat het voor jou moeilijk was, de gedachte dat je kindje jarig zou zijn, ik zou het er verdorie ook moeilijk mee hebben.
Inderdaad, zo wat klein mannekes in huis maken het dan wel aangenaam.

Katrien: hoe gaat het met jou? Loopt alles nog volgens planning?

Rozie en betty nog niet terug op het forum?