ik denk dat we allemaal op zoek zijn naar DE antwoorden daarop maar dat ze niet echt bestaan... mijn gevoel is ook dat kindjes vaak aandacht zoeken met hun gedrag en dat het daarom beter is meer aandacht te besteden aan positief dan aan negatief gedrag. en ook dat ze niet alleen moeten horen wat niet mag maar ook goed moeten weten wat er van hen dan wel verwacht wordt. als ze dat weten, helpt een straf toch wel, heb ik de indruk hier. ik vind dat onze meisjes oorzaak en gevolg soms al heel goed begrijpen. als ze bvb boeken uit de kast trekken en ik straf hen door hen een minuutje in het park te zetten, dan doen ze dat meestal de rest van de dag niet meer. lang onthouden doen ze wel niet, ik moet alles bijna dagelijks herhalen... ik ben het met je eens dat het park geen strafplaats mag zijn maar er zijn zo weinig alternatieven he... het is een goeie manier om hen eventjes van hun bewegingsvrijheid te beroven dus bij gebrek aan beter doe ik dat.... misschien kan je bepaalde gedragingen van je zoontje die je storen maar die op zich niet gevaarlijk zijn voorlopig even negeren, zoals bvb opzettelijk op zijn speelgoed gaan staan? (onze z doet dat ook de hele tijd en blijkbaar kan dat speelgoed wel tegen een stootje ) misschien vindt hij wel dat de lol er snel af als jij daar niet meer op reageert? maar waar je precies de grens trekt in wat wel en niet mag, dat vind ik ook een hele moeilijke. soms herzie ik ook mijn mening... in het begin liet ik bvb onze meisjes spetteren in het bad maar nu vind ik het echt niet tof meer om elke keer de hele badkamer af te drogen en begin ik het streng te verbieden... niet consequent.. maar ja... liesje, wat is thuisbegeleiding precies? is dat voor tweelingen, of heeft het met de gezondheid van je meisjes te maken (hopelijk niet?)?
, dan doe je al genoeg!
