Wachten op een baby

[Anne Tel]

Zwanger zijn en zwanger worden staan in het teken van wachten. Als je een positieve test hebt, wacht je op je eerste afspraak met je verloskundige, de eerste keer het hartje horen, de eerste echo, het grote nieuws delen met je familie, de 20 weken echo en dan wacht je totdat de 40 weken voorbij zijn en je kindje wordt geboren. 40 weken wachten duurt eindeloos lang en wat ben je blij als je de uitgerekende datum bereikt en je eindelijk je baby in je armen mag houden. Het wachten gaat ook gepaard met een mate van angst en onzekerheid. Als alles maar goed gaat, als de echo maar goed is: je leven staat in het teken van je baby.

Zwanger worden bestaat ook vooral uit wachten. Een jaar van 52 weken gaat soms zo voorbij. Voordat je met IVF begint, heb je er gauw 80 wachtweken op zitten. Want als je na maanden van onderzoeken en intakegesprekken eindelijk mag starten, dan begint het volgende wachten. Je wacht op je menstruatie, op het inplannen van de afspraak, op een echo of bloedprikken, op een telefoontje van het ziekenhuis, op een uitslag van echo en bloedprikken, op een punctie, op de uitslag van het aantal gevonden eitjes, daarna het aantal embryo’s, op de datum van een mogelijke terugplaatsing en je wacht op de dag van de terugplaatsing, want dan hoor je vaak pas of het echt doorgaat. Daarna begint pas het allerergste wachten: de 2 wachtweken. De 2 weken van angst, hoop en onzekerheid. Ben je zwanger of word je ongesteld? Voel je krampen of zijn je borsten groter of gevoeliger dan normaal? Als je wel ongesteld wordt, begin je direct weer opnieuw met wachten op de volgende ronde. Ben je zwanger, dan mag je door naar de verlengde wachtweken en krijg je in week 7 al een echo.

Zo sta je continu in de wachtstand en ontkom je er niet aan dat het wachten vanzelf je leven gaat beheersen. De uren in de wachtkamer van het ziekenhuis wegen niet op tegen de uren die je thuis of op het werk moet doorkomen.

Zelf ben ik een klein half jaar weer aan het wachten. 2 terugplaatsingen zijn niet gelukt. De 3e terugplaatsing had vorige week moeten plaatsvinden. Ik ben in 7 dagen tijd 5 keer naar het ziekenhuis geweest. Elke ochtend een echo en soms bloedprikken om de eisprong te monitoren voor het juiste moment van terugplaatsing, elke middag tussen half 2 en 4 het telefoontje van het ziekenhuis. Op zondagmiddag na de 5e echo belde het ziekenhuis: ‘Helaas, de eisprong is al geweest, en blijkbaar hebben we deze gemist tijdens de 5 echo’s’. Dus ik ga gewoon weer verder met wachten op de volgende cyclus.
Volgende echo is gepland op 10 november om 10 voor 10.

[dolly]

Dat heb je mooi verwoord. altyd maar wachten en wachten.
veel succes op 10/11 om 10 voor 10 en daarna ook

[Eliza]

STOPPEN EN WACHTEN
Ken je dit? Als je op het perron staat, wachten tot de trein komt. Als je op de trein zit, wachten op het vertrek. Als je vertrokken bent, wachten op de aankomst. En als je aangekomen bent, weer wachten op .
Als we iets vlug verwachten, duurt het lang, als we iets groot verwachten, lijkt het klein. En als we iets klein hebben, wachten we op iets groter.

De houding van mindfulness is niets te verwachten. Je wacht nergens op. Wachten brengt je weg van het leven hier en nu. Als je wacht , wil je eigenlijk elders zijn dan waar je nu bent. Je bent meegenomen in je vooropgestelde ideeën over wat er nog zou moeten gebeuren of waar je nog zou moeten zijn.
Eens je aandacht open en verwelkomend, merk je dat er niets is om op te wachten. Alles is al hier. Je geniet van elk stukje van de reis, ook je levensreis.
Je moet niet ergens zijn om gelukkig te zijn. Geluk zit in de eenvoudige dingen op je pad. En je vindt vreugde waar je het altijd zocht: hier en nu.

Bron: 'Mindful gelukkig. Vreugdemeditaties'

[marb]

Eb

Ik trek mij terug en wacht.
Dit is de tijd die niet verloren gaat:
iedre minuut zet zich in toekomst om.
Ik ben een oceaan van wachten,
waterdun omhuld door 't ogenblik.
Zuigend eb van het gemoed,
dat de minuten trekt en dat de vloed
diep in zijn duisternis bereid.

Er is geen tijd. Of is er niet dan tijd?


M. Vasalis.

[Leniemienie]

@Anne, inderdaad. Ik had altijd gedacht dat een positieve test het eindpunt was maar het is gewoon even hard stressen naar die eerste echo toe (voor 6/11) Geduld, relativeren en kunnen loslaten is iets wat je idd moet leren om overeind te blijven in deze mmm!
Je boek heb ik trouwens in 1 keer uitgelezen, eindelijk eens een echt verhaal van hoe het beleefd wordt en niet vanuit een standpunt van een of andere prof. bedankt!

[flien]

@Leniemienie:mag ik vragen over welk boek je het hebt ? T'is altijd leuk om een boek te lezen met vergelijkbare ervaringen.
Zelf las ik onlangs open zenuw in 1 ruk uit. Niet echt een verhaal maar wel goed verwoord van hoe de mmm aanvoelt.

[Leniemienie]

Paaseitjes zoeken in het amc
http://annetel.nl/winkel/anne-tel-paase ... n-het-amc/

Ik heb het online kocht bij de sleghte maat het is tegenwoordig ook als ebook beschikbaar.
Ik ga het boek denk ik eens doorgeven aan mijn moeder enzo want ze verschoot hoeveel impact zo'n behandeling heeft op mijn dagelijkse leven en werk. Daar schrijft een prof niet over he!

Het stressen voor de eerste echo was bij mij spijtig genoeg terecht want het was niet goed, het miskraam is ondertussen via medicatie gebeurd. En nu is het weer wachten, 2 maand wachten om opnieuw te mogen starten en nog eens een kans te hebben.

[flien]

in juli had ik ook een positieve bn gehad. De eerste dag van mijn verlof. Tranen van geluk toen, eindelijk, na 3 jaar proberen en 3 icsi's.
Helaas was de eerste echo al verontrustend en de echo de week daarna fataal.
Gevolg, mk op 8 wkn en curetage 5 dagen na fatale echo.
Dan inderdaad een rustmaand en nu het enige cryo'tje terug van die poging.
Maandag weer bn gehad en tegen al mijn verwachtingen terug positief. Eerst 8 terugplaatsingen zonder enig resultaat en nu 2 keer op rij raak.
Maar de schrik voor een herhaling zit er bij mij wel echt heel hard in zu nu.
Dit keer nog geen tranen van geluk zu, enkel bange momenten. Eerste echo is pas op 28 november. Kdenk dak die dag geen cent waard ga zijn en ik hoop heel heel heeeeeel hard dat die eerste echo eens een heel duidelijk positief beeld zal geven.

[makersdaughter]

Zo mooi!
Succes!

[Leniemienie]

@flien, ik duim mee voor jou!

[Sterreken]

Hier het wachten ook beu. Het is een feit dat de positieve zwangerschapstest het begin voor een nieuw soort wachten.

Vorig jaar had ik een miskraam op net geen 3 maand. Het onbezorgde zwanger zijn is volgens mij niet meer mogelijk.

Flien, ik duim voor je hoor, hopelijk snel geruststelling!

[flien]

nee ik denk da inderdaad onbezonnen zwanger zijn er niet meer inzit.
Zelfs vorige keer had ik niet het gevoel dat het oke ging komen. Khad continu het gevoel dat zoveel geluk mij nooit gegund kon zijn. We hadden al 3 jaar niet anders dan teleurstellingen te slikken gekregen. En het liep inderdaad na 8 weken mis.
Nu had ik ook absoluut niet gedacht dat het direct weer gang ging zijn. Eerst 3 jaar sukkelen. 3 Icsi's zonder innestelingen en nu 2x op rij.
De angst dat het ook dit keer bij mij niet goed zal aflopen zit er heel hard in. De put na het mk was zo diep op uit te geraken. En kheb het gevoel dat ik er nog altijd niet helemaal uit ben. Nog eens zo nen put geraak ik niet direct meer te boven zu.
Maargoed, we zullen positief blijven en hopen dat het dit keer wel goed gaat. Als is nog 2.5 weken wachten wel heel erg lang voor mij !

[Leniemienie]

@flien, dat gevoel had ik ook. Ineens was ik zwanger en had ook schrik dat het "te gemakkelijk" was, dat er nog iets moest mis gaan. Stom he, want wij verdienen ook een zorgeloze zwangerschap. Ik duim dus voor een goede echo voor jou zodat je gerustgesteld kan zijn en ik hoop ondertussen dat ik jouw geluk mag hebben en ook direct terug prijs heb maar dat zal pas over 2 maand zijn, dus weer wat geduld uitoefenen.

[flien]

ja deze keer waren de wachtweken eens niet belastend. Ik had echt het gedacht van het gaat toch niets zijn. De randcellen van dit blastoke waren ook niet goed. Ze hadden maar een C quotatie gehad, dus was ik overtuigd dat het zeker niet ingenesteld ging zijn. Ik had ook niets van innesteling ofzo gevoeld en enkel op het einde het ongi gevoel gehad.
Maar toen ik een thuistest deed de dag voor de bn en die weer een heel licht streepje toonde heb ik wel 1000 keer gekeken en opnieuw gekeken. Ik kon het echt niet geloven. Vorige keer waren er tranen van geluk geweest. Nu hebben mijn man en ik elkaar zelfs niet eens vastgepakt. We zijn allebei te bang om het al te geloven. Eerst al die jaren niets en nu twee keer op rij.
Het worden nog 2.5 bange weken...