Onzeker en ongerust

[AnTan]

Dag allemaal,

Ik schreef al eerder berichten enkele maanden geleden over MK. En enkele dagen geleden over 'kan ik zwanger zijn' en dan 'lage HCG waarden' en nu bén ik zwanger.
HCG was vrijdag 80 en maandag 439, dus mooie stijging. Goed, de onzekerheid blijft. Bij het minste sla ik in paniek en denk ik: rustig blijven.
Een steek in onderbuik en ik denk: oh nee, het is al voorbij.
Ik durf nauwelijk naar wc gaan, soms zo'n spoortje bloed met slijm en ik durf het uur erop niet naar wc terug gaan.
Ik heb honden die ik train en ik heb al het gevoel dat dat niet goed is als ik me eens opjaag. Ik sta ook in het onderwijs en als er bvb problemen zijn, of iemand luistert niet, durf ik me niet opjagen.
Ik fiets normaal elke dag 20min en ging ook lopen, maar dat durf ik niet meer. Ik weet dat het geen kwaad kan, maar heb het gevoel dat het slecht is voor me. Ik fietste in het weekend 2 minuten op rustig tempo en ik had 'pijn', wellicht ingebeelde.
Ik voel me een porseleinen vaas die elk moment kan breken. Er liggen bladeren in de tuin en ik ga ze niet oprakelen omdat ik me 'rustig wil houden'. Het lijkt alsof ik me spaar voor alles en gewoon kalm wil rondlopen. En bij minste commotie word ik al ongerust.
Zo zijn er wat problemen met de schoonfamilie, heel heel veel stress, en in juni was er enorme aanvaring met hen en dag nadien miskraam. Toeval?
Daarom wil ik ze nu extreem ontwijken. Toch zeker de eerste maanden. Dus de geplande feestjes wil ik niet gaan en alleen mijn man laten gaan met het excuus dat ik 'ziek' ben. Daar MOET je ook altijd drinken,... Als je niet drinkt, vallen ze je ganse dag lastig... En ik moet echt ziektes uitvinden de laatste maanden waarom ik niet drink.
Op het werk en thuis voel ik me normaal goed en rustig. Maar ik pieker wel veel. Ik probeer goed te ademen, af en toe tv zien (dat is echt goede afleiding voor mij), gaan wandelen, de krant lezen... Maar intensieve gesprekken, of 'problemen'... of ruzies eventueel bvb met schoonfamilie... Ik heb het gevoel dat het misloopt dan.
Klopt dat? Of kan je echt wel leven zoals anders als zwangere vrouw? Krijg je sneller een MK als je zo nerveus bent als ik?
Wat kan ik doen? Moet ik gaan naar iemand? Of is dat doodnormaal al die zorgen?
Bij het minste denk ik: mag dat wel. Is het een kersenpitkussen of in juni toen ik zwanger was vroeg ik me zelfs af of ik wel trappen mocht lopen of hakken mocht dragen vanwege de schokken )). Ik weet, het klinkt belachelijk. Maar dit is zo belangrijk voor mij, de inzet is zo hoog. Mijn droom van mijn hele leven: mama worden. Ik wil niks anders. Is altijd zo geweest. Ik lees over vrouwen die zoveel miskramen hebben gehad en ik ben zo bang... Ik doe mijn best me te beschermen, ademen, rustig blijven... me beetje afzonderen. Mensen die me nerveus maken ontwijken, desnoods mijn schoonfamilie maar een halfjaar niet zien, wat ze ook denken. Het kindje is toch belangrijker dan wat mensen denken? Dan leg ik het wel uit achteraf.
Herkent iemand dit nog? Of ben ik volledig zot aan het worden? Ik ben zo dankbaar en zo blij... Maar elke dag lijkt 50 uren te duren... En ik verlang nooit, maar ik zou nu zo graag al iets verder staan en al iets meer zekerheid hebben. Ik weet, je kan niks doen. Maar ik voel me niet zo. Ik voel me alsof ik wél iets kan doen. Hier zitten en me rustig houden en fysiek en mentaal niet teveel doen. Is dat beter? Of niet?
Zucht .

[An23]

hey antan. ik was ook zo, die eerste drie maanden hebben een eeuwigheid geduurd. niet alleen omdat ik enorm misselijk was en dus niet veel kon doen maar ook omdat ik me bij het minste bezorgd maakte.

ik zou willen zeggen dat dat nu (ik ben 23 weken zwanger) helemaal anders is maar spijtig genoeg is die enorme bezorgdheid er nog steeds. veel minder dan in het begin, maar bv heb ik de laatste twee weken soms enorme steken. ik weet dat het bandenpijn zal zijn en ik voel mijn kindje ook nog steeds bewegen maar ik zal pas gerust zijn met de controle volgende maand.

dus, je bent zeker niet de enige die zich zo voelt. ik denk dat je rustig en kalm houden zeker niet slecht is. maar ik zou wel aanbevelen dat je ervoor zorgt toch je bezigheid te hebben, anders gaat de tijd wel erg traag.

veel succes, ik duim voor je dat alles goed loopt en de tijd sneller begint aan te voelen:)

[Cassyke]

Hoi AnTan,

Ik kom niet meer zo vaak op het forum maar lees af en toe wel eens de verhalen mee.

Ik lees over vrouwen die zoveel miskramen hebben gehad en ik ben zo bang...

Toen ik deze zin las wou ik je even een hart onder de riem steken. Heb je ook al eens de verhalen gelezen van de vrouwen bij wie het wel goed uitgedraaid is? Want zo'n verhalen bestaan ook en hieruit kan je heel veel hoop en steun putten!
Elk verhaal is natuurlijk apart en het is niet omdat het bij iemand goed/slecht afloopt, dat dit bij jou ook het geval zal zijn.

Je gevoel is heel normaal, je hebt geleerd uit je tegenslagen om niet te vroeg te juichen of te hopen. De MK hebben ervoor gezorgd dat je niet kunt geloven dat je zwanger kunt zijn maar toch is het zo. Zo te zien is je HCG heel mooi gestegen en dit is een zeer goed begin!
Je weet namelijk niet exact wanneer de bevruchting/eisprong gebeurd is dus wie weet ben je gewoon heel vroeg in de zwangerschap en verloopt alles hoe het moet.

Het is ook normaal dat je bang bent om allerlei dingen te doen. Dit had ik ook (ben totaal onverwacht zwanger geraakt van ons tweede wondertje na een BBZ en een MK) en ik denk dat er hier heel veel vrouwen met dit gevoel ervaring hebben. En helaas, zoals An23 zegt, na die cruciale weken blijf je bang. Al is het misschien op een andere manier... Ik ben nu 35 weken zwanger en ben ontzettend bang voor een doodgeboorte of complicaties bij de bevalling.

Je moet vooral niet vergeten dat je moet blijven genieten van je leven, uiteraard liefst zonder stress stress is goed voor niets

Ik hoop en duim met je mee dat alles in orde komt en je HCG mooi blijft stijgen. En nu aftellen naar de echo!!!

[Engel0405]

AnTan, ik begrijp absoluut je ongerustheid. Je hebt al een voorgeschiedenis èn daarenboven spelen de mamahormonen je parten waardoor je als de dood bent iets verkeerd te doen.

Weet alleen dat je buiten extreme dingen (ik zeg maar wat kettingroken, alcohol drinken, drugs nemen, bedorven voedsel eten enzovoort) eigenlijk weinig echt invloed hebt op een succesvolle zwangerschap. Mijn meest waardevolle raad die ik je kan geven is: doen waar je je goed bij voelt. Heb je de indruk dat je behoefte hebt aan rust: neem die rust. Voel je je slecht bij bepaalde voedingswaren: eet ze dan niet. Zo heb ik bv. heel mijn zwschap doodleuk américain blijven eten, terwijl een collega van mij daar doodsbang voor was. Zij dronk dan wel af en toe een glas wijn, terwijl dat voor mezelf echt not done was. Zo heeft iedere vrouw wel zo’n beetje haar eigen ‘regeltjes’. Ik heb geleerd ook dankzij de mmm om niet te vlug oordelen te vellen over anderen en mijn mening op te dringen. Uiteindelijk hebben diezelfde collega en ik perfect gezonde baby’s op de wereld gezet..
Qua eten hangt het ook af bv of je al dan niet toxo-bestand bent, maar ook daar zijn er meiden die dat echt nauwgezet opvolgen en anderen die er wat losser in zijn. Met cafeïne en light dranken is er ook weeral een richtlijn.

Ik weet 1 ding: als ik echt alle lijstjes en regeltjes en adviezen had moeten volgen, zowel voor als na de geboorte, dan was ik gek geworden.

Als je twijfelt, vraag het gewoon aan je gyn of aan een vroedvrouw of dokter die je vertrouwt.. Soms denk ik hoe minder je gaat lezen en opzoeken, hoe meer je het soms kan loslaten.. maar das natuurlijk niet evident voor vrouwen met een parcours in de mmm…

Ik denk dat de gouden regel nog altijd is: alles met mate!

[valentine0409]

hallo,

Hier herken ik je verhaal ook wel. 2jaar terug ook een miskraam gehad en dus pas 1,5jaar later opnieuw zwanger.
Ik had die stress ook al tijdens de IVF/PGD, vnl.dan na de terugplaatsing. Zo durfde ik bijvoorbeeld niet in bad, niet fiets, wou ik de poes niet op mijn buik, niet de warmte van een kersenpit enz. enz.
Vreemd of niet, maar in april werd ik geopereerd en daarna leerde ik op een vrijgezellenfeestje een vrouw kennen die lifecoach was. Heel de dag leuk gebabbeld en ook nadien over mindfullness, ... Heel snel leerde ze mij om op alles te zeggen 'hé, het is oké!!' Het is ok om na een terugplaatsing een nachtje te gaan stappen, betrekking te hebben, mij druk te maken, ... Want als dit echt mijn lot is, dat dit kindje bij mij blijft dan moet het daar tegen kunnen. Een gezond kindje ervaart van alle bovenstaande dingen geen hinder!!
Want als ik eerlijk mag zijn...je vertelt in je verhaal hoe erg je moeite doet om niet gestresseerd te zijn, maar ik denk niet dat je het minder bent. Al die ontwijkingsmanoeuvres geven je nog meer stress!! In ieder geval...na de vrijgezellen had ik op 25 mei, de dag van het huwelijk trouwens, een terugplaatsing. Die vrouw was er opnieuw...en we hebben gevierd (wel alcoholvrij) tot in de vroege uurtjes. Momenteel ben ik 26 weken zwanger
En ja 't is ook met ups en downs, al heb ik al echt genoten, iets wat ik nooit had verwacht. Er zijn paniekmomentjes en daarvoor ga ik ook bij een zelfstandige vroedvrouw die mij snel van antwoord kan dienen, en voorts is het idd je eigen gevoel volgen, want als je alle regeltjes strikt wil volgen dan wordt je gek
Ik kan je maar zeggen...tegenwoordig kruip ik hier wél in bad, ga ik wél fietsen, zijn er wél betrekkingen, ontsmet ik mijn handen NIET 100 keer per dag, gebruik ik wél een kersenpit, kruipen de poezen op de buik en heb ik mij al kwaad gemaakt of gestresst gevoeld... Maar de baby doet het heel goed en stampt er inmiddels geweldig op los!!

Ik hoop dat je wat rust kan vinden en kan genieten, want het loopt meer goed dan fout...je bent gewoon lekker zwanger Geniet nu maar...!!

[AnTan]

Ik voelde me gisteren na het lezen van jullie berichten al 'iets normaler'. Ik zal proberen 'normaal te doen'. Misschien went het wel?
De schoonfamilie (gegarandeerd stress) laat ik wel nog even voor wat het is, en dan leg ik het wel uit dat ik me moest afzonderen uit vrees voor opnieuw een MK.
Ik wil me toch beschermen.

Gisteren was er met mijn man dan weer discussie daarover en dan voel ik dat dat niet goed is. Het kost energie en ik wil niet opnieuw hetzelfde meemaken. Ging vorige keer nét zo.

Voor de rest durf ik al 'bewegen' ... en alles normaal doen wat ik zou doen. Behalve sporten en fietsen, ben ik nog wat voorzichtig mee. Wil echo volgende week afwachten (6weken dan). Nu voel ik me alsof alles elk moment gedaan kan zijn. En iedereen die me stress geeft ben ik geneigd even te laten vallen uit bescherming voor de baby.
Zo is er binnen een maand een uitstap met werk, 11 uren aan een stuk, verplicht... lezingen en zo... En vraag me nu al af of het wel slim is om te gaan. Aan andere kant wil ik pas binnen enkele maanden zeggen dat ik zwanger ben.

Ik heb zoiets: ik ben zwanger, moet er niet voor mij gezorgd worden? en moet ik niet gespaard blijven van hevige discussies en zware zorgen? Zo voel ik me toch, dus probeer ik op mijn eentje kalm te blijven. Maar de omgeving moet meewerken natuurlijk. Als stress niet goed is, wil ik geen stress hebben!

Ah... het is moeilijk allemaal vind ik. Ik wil alleen maar blij en gelukkig zijn én voorzichtig en alles op alles zetten. Maar heb het precies niet allemaal in eigen handen.

[josie]

Mijn gyn zei; je bent zwanger, je bent niet ziek. Wat betekent dat je gewoon je normale leven kan leiden. Min of meer. Ik lette wel keihard op eten en drinken (geen rauwe kazen, geen alcohol, geen rauwkost in een broodje, niet meer dan 1 kop koffie per dag,...). Maar een beetje stress kan geen kwaad (je kan het toch niet vermijden) en beweging is goed, dus train zeker met je honden en ga lopen en beweeg, dat vruchtje kan er niet 'uitvallen' he Volgens mij raden dokters ook beweging aan, zo lang je jezelf niet overdoet. En voor de rest heb je er vooral geen controle over. Dat is om doodsbenauwd te worden. Nu gewoon die eerste 12 weken doorkomen en dan vooral jijzelf bedoel ik, vertrouwen krijgen, ontspannen. Believe me, ik was even bang, maar elke week gaat het wat makkelijker

[Repelsteeltje]

Mij hebben ze altijd gezegd dat het OK was te blijven doen wat je al deed.
Als nooit sportte is het geen goed idee dat ineens te beginnen doen als je zwanger bent.
Maar als je altijd al gefietst hebt, met de honden getraind hebt, kan je dat rustig blijven doen. Je lichaam is dat gewoon dus is niets aan de hand.

Een sport als kickboxen is natuurlijk iets anders hé.

BTW: ik heb mijn eerste zwangerschap, de eerste 6 weken bijna dag en nacht gewerkt, met veel stress en op 8 weken op fietsvakantie vertrokken voor 2 weken (wel onderweg moeten stoppen met fietsen door Bekkeninstabiliteit). en er is een heel gezond kindje uit voort gekomen.

Maar ik begrijp wel dat je bang bent hoor. Ik ga ook echt freaken als ik nog eens terug zwanger ben na mijn MK van deze zomer Je wil vermijden dat je mooiste geschenk je nog eens wordt afgenomen hé.

[Kusje]

Alles wat je nodig hebt om je goed te voelen, vooral blijven doen... Als je tijd al sportte, en dat doet je deugd, blijf dan best gewoon voort doen. Ik had het ook erg nodig om te lopen, en ben dat (wel wat extra op snelheid en hartslag gelet) blijven doen tot een week of 15. Daarna 3 weken op reis vertrokken en veel gewandeld. Daarna was ik te ver in de zwangerschap om te lopen en ben ik beginnen zwemmen, ook echt een aanrader, dat deed heel hard deugd!!
Ik heb mss weinig nuttigs te zeggen, omdat ik geen ervaringen heb met miskramen, het heeft "gewoon" lang geduurd en veel moeite gekost bij ons. Maar uit eigen ervaring zou ik dus zeggen, als je je door sporten goed voelt, en mss zelfs wel stress onderdrukt, ga er dan mee verder!

Ik duim mee voor een goede afloop!!!

[nogeenkeer]

Hey AnTan,
ik heb zelf 3 miskramen en 1 bbz met verwijdering van eileider gehad en ken dus alles van ongerust en bang zwanger zijn! Het betert iets als je 12 weken bent en nog eens als je de baby voelt maar weg gaat het niet!
Ik heb 2 jaar bijna niet gesport, gedronken, slaatjes gegeten enz in het gedacht van "ik moest maar eens zwanger zijn". Het was erover, zonder twijfel, maar voor mij voelde het zo juist...
Veel succes!!

[Ting]

Antan,

Ik had een mised abortion op 12 weken. Bij mij nieuwe zwangerschap was ik in het begin ook steeds bang dat het fout zou lopen. Ik denk dat ik iedere keer met een hartslag van 180 per minuut in de wachtkamer zat. Ik heb pas na de echo van 12 weken durven kijken naar zwangerschapskledij want mij broeken begonnen al te spannen. Na mijn 12 weken ging het iets beter. 6 weken nadien ben ik de baby beginnen voelen en was ik al iets gerust gesteld. Na 27 weken kon ik nog meer gerust ademhalen. Mijn kindje zou dan levensvatbaar zijn. Nu ben ik net 32 weken en ik weet gewoon dat het goed zit. Ik rijd nog altijd per fiets naar het station ben wel vlug op adem maar alles gaat goed. Ik wens je veel succes met je zwangerschap en een beetje minder stress want dat is ook niet goed voor je baby hoor

[AnTan]

Kom net terug van het ziekenhuis. Gisterenavond bloed verlies, maar veel en helder rood. Bloed was verminderd vannacht. Spanning borsten was gisteren weg, maar vanmorgen terug. Geen bloed meer bij afvegen vanmorgen. Dus dacht ik ergens: misschien toch?
Enorm agressieve inwendige echo gehad door een assistent. Had echt pijn.
Lag daar ook op kamer van 4 met allemaal hoogzwangere vrouwen en ik hoorde dus 3x hartjes van baby's. Was dat de vorige keer gebeurd was ik daar weggelopen. Vond dat enorm moeilijk en ergens ook niet kunnen.
Goed, waarden gedaald, van 439 (maandag) naar nu in de 200. Opnieuw miskraam, op 5.4 weken. Ook in ziekenhuis opeens enorme buikpijn gekregen, is ondertussen al weer weg.
Dinsdag naar gynecoloog. Zien wat hij zegt.

Is er iets fout met je? In juni miskraam na een week, halfjaar weer moeten proberen en opnieuw direct miskraam... Erg goed kan dat toch niet zijn...
Heeft stress daar echt niks mee te maken? Want hier toch altijd wel wat gediscussieer over familie (wat zeg je als je niet wil drinken, wat als je niet wil gaan naar een feest wegens drukte en stress van mensen die mij domineren en zo)...

Goed. Ik weet niet hoe ik me voel. Amper geslapen. Dus heel moe. En heel verdrietig, maar deze keer ben ik wel voorbereid, ik wist hoe het vorige keer ging. Was een schok gisteren, maar snel weet je: nu dit, nu dat... En ik weet niet, vandaag ben ik nuchter. Wat de komende weken brengen weet ik niet. Vorige keer ging ik maanden door een zwart dal en functioneerde ik niet meer.
Zeg ik het aan iedereen of niet? Blijft altijd onzeker wat het beste is.

Ik weet dat veel mensen dit doorstaan, en ik heb dit nooit geweten vroeger, dat dat echt zo'n strijd kon zijn voor zovelen... Ik heb dan nog 'geluk' dat het altijd zo vroeg gebeurt. Misschien volgende keer later naar huisarts en wachten tot een week overtijd? Dan is dat allemaal misschien wat minder intensief?

Oprecht veel succes aan iedereen.
Het allerbeste en hopelijk sta ik hier ooit eens langer dan een week en liefst 8 maanden in deze rubrie 'zwanger'.
X

[mindyke]

dikke knuf meid xxx

[Engel0405]

Lieve AnTan,

wat vind ik dit erg voor je. Dikke knuffel...

[NatSar]

Ik huil stilletjes met je mee! Een hele dikke knuffel, meid!