Mama en triest

[sassie2]

Dat bestaat blijkbaar nog niet .

Vanmorgen ruzie gemaakt met de kids. 6 keer aan Brent gevraagd om zijn jas aan te doen, hij reageerde zelfs niet (hij kan ook echt in zijn eigen wereld zitten en echt niet horen wat je zegt). Maar ik was echt kwaad, uiteindelijk Lennert in de auto gaan steken, maar die wou dan in Brent zijn stoel (want die ging toch niet mee), dus, toen hij niet in zijn eigen stoel wou zitten, heb ik hem er 'in gesmeten'. Wenen, wenen, en de ganse tijd 'ik wil papa'. Uiteindelijk komt Brent, nog steeds zonder jas en fluojas, aangeslenterd met een tekening, ik heb niet gekeken, gezegd dat die jas aan moest. Hij heeft dat dan uiteindelijk gedaan, en zo zijn we vertrokken, een trieste Brent en een 'ik wil papa'-Lennert. Aan school nog een knuffel en zoen gegeven, en gezegd dat we vanavond weer vrienden gingen zijn, maar ze keken allebei zo sip, en nu voel ik mij zo ellendig .

Papa had gisterenavond een tekening gemaakt van het gezinnetje, met de baby in de buik, en bij een snelle blik op de tekening, denk ik dat Brent dat nagetekend had, en ik wou niet kijken, voel me zo schuldig.

[K'tje]

Oh Sassie dikke knuffel hoor, 't is zo herkenbaar!

Ik heb dat hier ook soms, dat het vlug moet gaan 's morgens en dat Sem niet meewerkt, en dan verliest een mama al eens haar geduld hé...

Tegen vanavond zijn ze het waarschijnlijk weeral vergeten hoor, maar ik begrijp je schuldgevoel maar al te goed, zit er ook altijd mee als ik eens uitgevaren ben tegen onze jongen...

Gisterenavond was het hier bij het slapengaan, Sem maakte er echt een spelletje van en na talloze keren gezegd te hebben dat hij in z'n bed moest kruipen (wil dat altijd zelf doen), heb ik hem opgenomen om hem er in te leggen, natuurlijk met een vreselijke huilbui als gevolg. Hij was heel boos en aan't wenen, en kheb hem uiteindelijk wel nog kunnen kalmeren, maar toch zat ik iets later met een mega schuldgevoel in de zetel...

Dus gewoon een dikke begrijpende knuffel!!

[mindyke]

o sassie dikke knuffel. Dat schuldgevoel he...
Soms is het gewoon nodig die grenzen te trekken he bij de kindjes. maar ik vind het ook niet simpel..

Pak ze vanavond maar eens goed vast!

[Vi]

Van mij ook dikke knuffel Sassie.

[Sterretje]

Sassie, niet schuldig voelen meid, het is zo herkenbaar.

Ik zie mijn schatjes doodgraag en zou hen het liefst tegen alle kwaad van de wereld beschermen. Maar soms kan ik ook mijn geduld verliezen. En vaak ook zonder echte reden van de kindjes, maar omdat ik mezelf niet in de hand heb. ik kan me voorstellen dat onder invloed van zwangerschapshormonen, je ook wel eens je beheersing verliest.
De kindjes snappen het vaak dan niet en voelen zich effe wat minder, maar ze vergeten dat snel hoor.

Ons A is daar een heel goeie voor: die zegt heel laconiek: niet roepen mama! Roepen moet je buiten doen
Onlangs stonden manlief en ik (heel zeldzaam) tegen elkaar te roepen op de oprit en ons I was maar heel stilletjes terwijl grote zus riep: stop met ruziemaken.
Heel confronterend en ik word dan ook heel boos op mezelf, want zo ben ik geen goed voorbeeld voor mijn schatjes.
Nu ja, het maakt je geen slechte mama. Iedereen is maar een mens en iedereen heeft recht op zijn dipjes en uiting van gevoelens

[Noa]

Ook hier een trieste mama...

Ons dochtertje zit in de tweede kleuterklas. Thuis niet altijd de makkelijkste, heeft een heel sterke wil, bij momenten een echte furie, maar op school altijd vrolijk, haantje de voorste, een goeie werker. Mijn ogen rollen als ik de juffen vol lof bezig hoor over mijn meid. Waarschijnlijk doet ze zodanig haar best de hele dag, dat ze dan thuis moet ventileren. Mij goed, zolang ze elders beleefd en flink is. Ze mocht ook al naar heel wat verjaardagsfeestjes, dus aan vriendjes geen gebrek denk ik.

Haar juf is nu echter vervangen na de herfstvakantie omdat ze zwanger is. En sinds maandag is alles anders. Ze weent om naar school te gaan, ik hoor fragmenten van 'ze slaan op mij' (mijn man zag het vanmorgen zelf op de speelplaats dat ze zomaar een por kreeg van een ander meisje), mag ze niet meer naast haar beste vriendinnetje zitten omdat ze blijkbaar zelf op dat meisje geslaan zou hebben, ze klaagt over buikpijn en hangt het echt uit thuis. Ze was al soms overdreven koppig, maar nu is het bijna onhandelbaar gedrag dat ze vertoont. Ik had tegen een vriendin al gezegd dat ik het zo raar vond, en toen ik haar deze middag ging ophalen begon ze na 3 meter stappen vreselijk te tieren 'ik kan niet meer wachten, buikje doet zoveel pijn' en ze spurtte naar het toilet. Direct heel veel moeten plassen, en toen ik haar zei dat ze zolang niet mocht wachten en het moest vragen aan haar juf, zei ze dat ze dat gedaan had maar niet naar het toilet mocht gaan. Ik heb dat toen wel direct gaan zeggen aan de juf die het waarschijnlijk wel gezien had, en ze zei dat het 5 minuten voor beltijd was dat ze het gevraagd had en ze daarom niet mocht gaan. Maar ik weet dat ze altijd wacht tot het laatste moment om te vragen om te mogen plassen, dus ze moet echt op springen hebben gestaan. Toen kwam ik een mama tegen van een klasgenootje en hoorde haar ook zeggen dat haar vrolijke jongen "weg" is. Ook hij klaagt over buikpijn en wilt niet meer naar klas. Nog een andere oma bevestige het over haar kleinkindje.

Kan een nieuwe juf zoveel invloed hebben op kleutertjes van 4 jaar? Ik veronderstel dat het nu ook wel niet zo'n kwade vrouw zal zijn? Ik heb de indruk dat veel kindjes plots raar zijn beginnen doen, als ik op de flarden van de gesprekken met mijn dochter mag afgaan. Precies of ze allemaal op elkaar beginnen kloppen/slaan als uiting van niet weten hoe om te gaan met de nieuwe situatie.

Het is gewoon echt niet leuk meer, om de vrolijke gezichtjes te moeten missen en te merken dat iedereen begint ruzie te maken. Zou ik dat eens aankaarten bij de juf of nog even afwachten? Het is tenslotte nog maar dag 4... Maar ik voel me er echt ambetant door.

[sassie2]

Mijn zus heeft haar doctoraatsstudie daarover gedaan ‘child-teacher-relationship’, en heeft daar een lijvig boek over geschreven. Gezien het allemaal in het engels is, en ik ‘maar’ een bachelor ben, heb ik dit boek enkel in mijn kast staan en heb ik het dus niet gelezen . Maar gezien ze er zo een boek over geschreven heeft, en 10 000en kinderen heeft geobserveerd ervoor, zal er wel iets van aan zijn.

Ik merk het ook aan Brent, maar dan omgekeerd, vorig jaar niets band met de juf, en nu is het echt super, hij is helemaal opengebloeid, ik merk ook als de juf iets zegt over hem ‘ja, dat is Brent’, vorig jaar dacht ik ‘heuh, is dat Brent?’. Vorig jaar stil, teruggetrokken (we moesten zelfs testen op autisme); nu vertelt hij zoveel, heeft veel vriendjes.

Nu is het natuurlijk wel zo dat ze zoiezo een tijdje nodig hebben om aan te passen, en 4 dagen is natuurlijk wel weinig. Misschien loopt alles toch wel los na een tijdje? Wat het plassen betreft, ik heb ook nog gehoord ‘ik mocht niet gaan’, terwijl ik weet dat ze in alle kleuterklasjes te allen tijde mogen gaan. Dan denk ik ook dat de juf misschien met iets anders bezig zal geweest zijn, hij het niet durfde vragen, of ze misschien inderdaad kan gezegd hebben ‘binnen 5 minuutjes gaat de bel’. Als je natuurlijk hoort dat het bij vele kindjes zo is, is het misschien wel een ander probleem. Ikzelf zou toch nog een weekje afwachten, de juf moet de kindjes nog gewoon worden, en de kindjes de juf.

[Noa]

Ja, ik denk dat ik best nog even afwacht. Ik wil ook niet zo'n moeder zijn die voor het minste haar zegje gaat doen. Uiteindelijk besef ik ook dat niet alles wat ze zegt helemaal waar is. Al ben ik erg geschrokken dat ze precies allemaal zo "stout" zijn nu, ik wist helemaal niet dat het zo'n enorme impact op precies wel heel de klas zou hebben. Vanmiddag was ik er niet al te best van, maar ergens voelde ik me ook opgelucht dat ze niet de enige was die overduidelijk met iets kampt. Ik dacht al dat ze gepest werd, maar de oorzaak ligt duidelijk bij het moeten aanpassen aan de nieuwe juf. Op hoop van zegen dat het snel betert!

[sassie2]

Nu je het hebt over 'stout'. Ik weet nog dat Brent vorig jaar ook altijd het 'negatieve' meenam naar huis: 'die stond in de hoek', 'die heeft geduwd', 'die heeft een koekjesdoos afgenomen', 'ik mocht dat niet' ... en nu hoor ik nooit meer negatieve dingen, nochtans, er zal wel even veel 'ruzie' gemaakt worden. Het moet toch zijn dat de ene juf daar volledig anders mee omgaat dan de andere.

[Sterretje]

ik zou me daar toch ook ambetant bij voelen hoor.
Misschien kan je als je dat kan, eens mee binnengaan in de klas en eens een korte babbel doen met de juf? zo kan je ook algauw inschatten hoe ze met de kindjes omgaaat en zo.
en als het aansleept, zeker niet te lang wachten om met de juf te gaan praten, evt samen met wat andere mama's

Kindjes gaan soms raar om met verandering, maar als ze met zovelen zijn, zou ik ook vraagtekens hebben...