Vertellen over miskraam?

[heidike]

valantijn , ja inderdaad de enige mensen die ons begrijpen zijn inderdaad alleen de mensen die zoiets zelf meemaken, en inderdaad sommige reacties ... Denk soms echt moest een met jou zijn, zou je anders reageren, maar ben echt blij dat ik nu hier mijn zegje kwijt kan, doet me veel deugd

Dikke kus

[KDB]

Hey,

Ik heb dit jaar ook 2 miskramen gehad, het eerste sterretje was vandaag uitgerekend... wat doet dat toch nog steeds pijn... Wij hebben wel al een dochtertje, ook na lang proberen, en ik geef toe, zij verlicht de pijn wel een beetje... maar wat kijk ik uit naar een tweede kindje. Zoveel problemen al gehad voor het eerste, nu nog meer voor een tweede, de tweede MK bleek een partiële mola, mijn HCG daalt maar zeer traag dus is het wachten wachten wachten... De reacties van je omgeving zijn inderdaad soms niet te schatten, maar als ik iets geleerd heb dit jaar, is het wel dat je je niet kan inbeelden wat het is tot je het zelf meemaakt...
Sterkte aan jullie met hopelijk beter nieuws in de zeer nabije toekomst!

[AnTan]

Dag Heidike,


Ik voel me net zoals jou. Ik vertel het aan niet veel mensen, mijn man weet het meest hoe ik me voel, mijn gynecoloog denk ik ook, maar ja, die zie je niet veel...
1 vriendin (die er nooit iets over zegt) en mijn familie, die wellicht niks durven zeggen.
Maar het gaat wel over anderen hun miserie, in mijn ogen vaak dingen die zoveel minder erg zijn... en dan moet ik luisteren... en dan denk ik: gebeurt dit nu echt?
Ik kan het moeilijk verwerken doordat het er nooit over gaat. Ik heb dit forum en weet je, mensen raden me af hierop te komen omdat ik hier 'de negatieve ervaringen lees en daarom niet positief kan zijn'... maar jullie helpen me erdoor. Doordat jullie weten hoe het is, en al wens ik dit mijn vijand niet eens toe, het doet ergens goed, wetende dat je niet alleen bent.
Ik heb het bij 1e miskraam in juni verteld dus aan die mensen. Nu de 2e keer, heb ik het mijn vriendin niet meer gezegd... Waarom zou ik?
En opnieuw word er weinig gezegd in algemeen. Alsof het niks is... De reden al zijn dat ik me vrij sterk hou en niet iemand ben die dramatisch zal doen of overal zal beginnen wenen. Meestal begin ik te wenen als ik alleen ben of even niks te doen heb.
Tjah, het is hard... En het is moeilijk.
Een psycholoog voor mij... weet ik nu wel dat niet zou helpen. Want alles wat zij/hij zou zeggen, dat wéét ik toch zelf al. Ja, er zijn ergere dingen... Ja, ik ben gezond, heb al mijn armen en benen, ja ik heb een man en een huis en ben gezond. En een gestorven kindjes ter wereld brengen is 10000x erger, dat WEET ik, en zoveel respect voor de mensen die dit moeten doormaken... Ik weet dat en ik ben dankbaar dat ik dit (nog) niet moest doormaken.
Maar toch heb ik OOK verdriet... en moet ik hier OOK door... En het is moeilijk. Alsof je maar half bestaat. Niemand weet het. En wie het weet, praat over zijn eigen problemen... En dan denk ik: tjah... je moet toch sterk zijn in dit leven. Beresterk...

[flien]

kwetsend hee als de wereld om je heen gewoon doordraait terwijl die van jou lijkt achteruit te gaan.
Kdenk dat iedereen dat wel voelt hee. En dan het niet durven praten van je omgeving. Bij mijn mk heeft het meer dan een week geduurd tegen dat mijn ma me eens opbelde. En dan nog vond ze niet de juiste woorden. Je omgeving doet dit zeker niet om je te kwetsen maar ze beseffen niet dat erover zwijgen dubbel zo hard kwetst.
Maarja als ze de hints niet snappen die we aangeven, kunnen wij niets anders doen dan alleen ons verdriet proberen te verwerken. Gelukkig word je inderdaad hier wel begrepen.
Want helaas zijn hier wel velen die het moeten meemaken. Is het nu ene keer of meerdere keren. Tis voor iedereen ozo moeilijk hoor.

[Repelsteeltje]

Een psycholoog voor mij... weet ik nu wel dat niet zou helpen. Want alles wat zij/hij zou zeggen, dat wéét ik toch zelf al. Ja, er zijn ergere dingen... Ja, ik ben gezond, heb al mijn armen en benen, ja ik heb een man en een huis en ben gezond. En een gestorven kindjes ter wereld brengen is 10000x erger, dat WEET ik, en zoveel respect voor de mensen die dit moeten doormaken... Ik weet dat en ik ben dankbaar dat ik dit (nog) niet moest doormaken.
Maar toch heb ik OOK verdriet... en moet ik hier OOK door... En het is moeilijk. Alsof je maar half bestaat. Niemand weet het. En wie het weet, praat over zijn eigen problemen... En dan denk ik: tjah... je moet toch sterk zijn in dit leven. Beresterk...

AnTan, gewoon even zeggen dat psychologen niet zeggen 'je hebt toch dit, je hebt toch dat... k Ben 3 jaar geleden in behandeling geweest en wat zij deed was me tonen dat ik het volste recht had om diep ongelukkig te zijn, dat ik me niet sterk moest houden, dat het OK was om decht verdrietig te zijn. , even helmaal door de put gaan om er sterker uit te komen.
(Al ben ik, tegen beter weten in, ondertussen ook weer heel hard aan het vechten tegen het verdriet.