Het niet stilbaar verlangen naar kinderen

[Sterretje]

oh Noa, je beschrijft het zo precies als ik het voel!
Het zal volgens mij idd altijd een pijnpunt blijven met onze voorgeschiedenis.
Ik heb ook het Hellp syndroom gehad bij m'n 1e bevalling, bij m'n 2e zwangerschap zware hyperstimulatie. Dus hier ook m'n part al gehad.
Angst voor complicaties tijdens de zwangerschap heb ik eigenlijk niet, gezien ik er niet echt aanwijsbare redenen voor heb.
Moesten wij die cyrootjes niet meer hebben, zou onze zwangerschapswens beter af te sluiten zijn, nu blijf ik maar denken aan die emmy's die nog liggen te wachten!
Het wordt idd (nog)veel leuker met oudere kindjes, veel tastbaarder, interactiever en ik ben zo bang dat ik veel van de schoonste tijd van mijn kleutertjes zal missen door bezig te zijn met de verzorging van een babietje!
Er zal hier de komende weken tussen mij en manlief nog eens grondig gebabbeld worden. Momenteel heb ik zo iets van, we doen 3 cryoterugplaatsingen, maximaal, en dan houden we ermee op. En ik heb zowel angst voor positief of negatief resultaat. Straf hé
voel me zo schuldig. Terwijl vele mensen nog hunkeren naar 1 enkel kindje, zit ik hier met een 'luxeprobleem'

[Sterretje]

Vanmorgen weer gesprek met manlief gehad over wel of niet een 3e kindje.
Momenteel zien we het rationeel eigenlijk totaal niet zitten.
Puur emotioneel verlangen we allebei naar nog een babietje en nog eens die zwangerschap beleven en zo. gewoon omdat we de babytijd van ons twee dochters nu al missen.
Rationeel gezien is dit geen goede reden voor een 3e kindje. Babietjes worden ook groot, en een 3e kind betekent over het algemeen toch een 3e kost, een extra kindje dat evenveel aandacht moet krijgen, dezelfde kansen mag hebben dan de twee anderen.
nu hebben onze kindjes een eigen kamer, hun plaatsje in de hierarchy is verworven en over het algemeen is het heel harmonieus. Dus ik begin meer en meer mijn kinderwens op te bergen.
Vrijdag gaan ventje en ik samen eten en er echt eens goed over doorbabbelen of we wel of niet willen. ik zit te veel inde twijfelzone en 'we zullen het maar proberen', en dat is geen goeie insteek vind ik. De kans is dus groot dat ik mijn afspraak in januari ga annuleren en ga verder genieten van ons toch al vrij complete gezinnetje...

[sassie2]

Wow, sterretje, het is duidelijk geen gemakkelijke beslising, hé!

Bij ons was het eindelijk ook wel een beetje zo, en eerlijk, hadden we niet spontaan zwanger geweest, ik weet niet of we nu al terug aan de IVF-pogingen begonnen gingen zijn.

Wat niet wil zeggen dat we het volledig zien zitten . De auto is momenteel mijn grootste struikelblok, ik lees op vele plaatsen dat een audi A4 niet gemaakt is voor 3 kinderstoelen op de achterbank, maar financieel kunnen we gewoon geen nieuwe auto kopen.

Wij hebben wel 3 kinderkamers, dus dat is geen probleem. Ik ga er ook vanuit dat we altijd maar meer centjes gaan verdienen (ik zit in een school met barema's, dus die doen altijd mee met de index, en iedere 2 jaar zoiezo verhoging), en dat binnen hier en 10 jaar de lening van de grond afbetaald is ...

En eerlijk, ik denk welke beslissing je ook neemt, het uiteindelijk altijd wel de goede gaat zijn. Jullie zijn nu gelukkig met 2 kindjes en zullen dat altijd zijn, en als er een derde zou bijkomen, zullen jullie die precies evenveel kansen en liefde geven al de andere 2. Dus, volgens mij is het altijd een goede beslissing.

[Sterretje]

Ja, dat is waar. We zijn zowiezo gelukkig. Al zal ik me altijd blijven afvragen hoe het zou geweest zijn met drie kindjes. maar die situatie is onomkeerbaar hé.
't is niet dat je het kindje kan wegdoen als het echt niet blijkt te gaan
Iedereen die drie kindjes heeft zegt geen spijt te hebben van de 'beslissing'... mijn collega hier heeft er ook drie en ze kan ze allemaal niet meer missen, maar ze zegt wel dat het enorm druk is ('t zijn tieners nu) en de 'last' wordt toch zwaarder naarmate ze naar school gaan, alledrie een hobby hebben, ...
en dan denk ik: IK wil ook nog een leven hebben.
We staan nu voor een nieuw jaar dat bol staat van de plannen met ons gezin: tuinaanleg, reizen, uitstapjes, fietsen. voor't eerst in drie jaar (of 5 als je de behandelingen meetelt) eens naar 'niets' moeten kijken en doen waar we zin in hebben.
als ik nu terug begin met behandelen is het weerom aanpassen, en moest ik zwanger zijn, weerom aanpassen naar dat babietje. En hoe egoïstisch het ook mag klinken, ik heb het er niet meer voor over.
Dus misschien moeten we er nog een jaartje over laten gaan tot het terug begint te kriebelen.
ik wil echt niets forceren nu waar ik misschien spijt van ga krijgen.
ik weet dat praktische problemen echt wel te overbruggen zijn, maar ik wil ook de harmonie in mijn gezin nu niet verstoren, ik voel mezelf eindelijk terug vrouw buiten het moederschap en wil daar eigenlijk nog wat van genieten. Dus ja... zware knopen om door te hakken zenne

[Elke2]

Is idd een moeilijke beslissing he sterretje! Zeker als je, zoals jullie, nog cryo's hebt..

Wij hebben ook serieus getwijfeld, ik nog veel meer dan mijn man. Maar bij ons is de beslissing genomen, het blijft bij 2 kindjes. Ik voel nu ook wel een zekere rust nu we beslist hebben. Al zal ik dat gevoel van zwanger zijn en zo'n pasgeboren baby'tje ook altijd missen hoor maar dat gevoel zou ik na een 3de kindje ook nog hebben denk ik. Is ook zo'n speciaal gevoel he!

[Noa]

Sterretje, je lijkt wel mijn kloon

Ik heb echt miserie met mijn spiraal en ga die zowiezo laten verwijderen. Mijn man zegt: we nemen het risico op natuurlijke zw-schap (kans is miniem,laag amh bij mij en barslechte zwemmers, maar toch 1x spontaan zwanger geweest in 6j), en ik zou het hele gebeuren rond een zw-schap eigenlijk echt nog eens willen meemaken want iets wonderbaarlijkers bestaat er echt niet hé. Je kunt niet geloven met hoeveel "hunker" ik het brusjes in de maak topic volg. Maar dan slaat de schrik me om het hart van wat als het toch plots raak zou zijn... Dan zit ik met al die dingen waar jullie nu over piekeren. Exact, maar dan ook exact hetzelfde!

[Sterretje]

Een beslissing nemen, en 'definitief' zou me ook meer rust geven, dus op dat gebied moet die knoop toch echt doorgehakt worden.
langs de andere kant wil ik ook niet definitief aan de pil blijven
dus zullen we ook voor anticonceptie een andere oplossing moeten kiezen. Is het dat weer

[Noa]

Ja Elke, ik kan geloven dat er een rust over je valt eens de beslissing definitief is. Hier is dat eigenlijk ook definitief hoor, ik ben heel bang voor de impact op ons leven met een derde kindje. Nu alleen nog geschikte anticonceptie vinden, zodat ik het echt kan afronden. Zowel koperspiraal als mirena zijn een ramp bij mij. Ik zit al met serieus ijzertekort door het blijven bloeden en met die mirena heb ik nog een rothumeur cadeau gekregen ook. Die gaat er zeker uit. Maar dan hé. Ik mag geen pil door bloedstollingsprobleem. En ventje is als de dood voor "het knipje". Grrrr.

[Elke2]

Bij ons is het vooral de schrik dat er iets fout zou gaan. Moesten we zeker weten dat alles goed gaat en het kindje gezond zou zijn zouden we er allebei voor gaan. Maar die zekerheid heb je nooit en dus heb we beslist om het niet te doen.

Ik heb wel het 'voordeel' dat ik geen anticonceptie meer moet nemen. Kan alleen zwanger worden met de ingevroren zaadcellen van mijn man en niet spontaan.

[Sterretje]

Ja Noa,we zitten idd in hetzelfde schuitje als ik het zo lees.

soms denk ik dat ik het mezelf aandoe, dat ik die 'jaloezie' en hunkering altijd zal blijven voelen zolang ik hier blijf meelezen.
het brusjestopic, en elke nieuwe zwangerschap hier doen me (te) veel meelezen.
Misschien moet ik het hoofdstuk zwangerschap/kinderwens/ MMM wel integraal afsluiten om rust te vinden in mijn hoofd

[sassie2]

Mijn man heeft ook lang gevonden dat we het bij 2 moesten houden omdat ze nu allebei gezond waren, en we het lot niet moesten tarten. voorlopig gaat alles goed, maar ik moet toegeven, ik ga pas gerust zijn als ik een gezonde baby in mijn armen heb.

En ja, ook ik ontzie het om weer opofferingen te doen, niet voor mezelf, maar voor de andere 2. Lennert kan eindelijk zonder zijn middagtukjes, maar ik weet ook dat het 'maar' voor 3 jaar is, en we nog een heel leven voor ons hebben. En ja, wij hebben ook met de schrik gezeten, en de twijfel, en het zal druk worden. Sommige zaken gaan we aanpassen (poetsvrouw 3 uur extra om de strijk te doen), maar veel zaken gaan er inderdaad gewoon bijkomen. Ventje zou meer willen helpen in het huishouden, hij begint zelf eindelijk te denken aan zijn zaak stopzetten en terug een '9 to 5'-job te zoeken. Enfin, ik zou al blij zijn met een '8 to 6'-job , maar vooral ook geen werk (en geen zorgen) meer 's avonds en in het weekend.

Intussen bruis ik van de energie, en ben ik al weken iedere avond 2 tot 3 uur bezig met een eigen website, ik weet niet hoelang ik dit volhoud, maar als ik al die tijd ga kunnen stoppen in een derde kindje, dat zal dat heus geen aandacht te kort krijgen!

Soms moet je je hart laten spreken, andere keren het financiële, andere keren het organisatorische, en de beslissing maken is gewoon moeilijk. Ik ben blij dat we spontaan zwanger geraakt zijn, anders ging ik nog jaren worstelen met het 'welles' 'nietes' denken, en nu is het gewoon zo.

[Sterretje]

ja sassie, als je spontaan zwanger wordt, dan hoef je daar allemaal niet zo over te piekeren. In jouw geval, totaal andere situatie natuurlijk want jij had ergens al stilletjes geen hoop meer denk ik. Dat je dan nog zo een wonder mag verwelkomen, kan alleen maar dankbaarheid oproepen... (en angst )

Moest ik die hele MMM niet gehad hebben, zou ik nu gelukkig zijn met m'n twee schatten en zou ik me waarschijnlijk (of man) laten steriliseren.
Nu kan ik dat gewoon niet loslaten. Mijn 'eskimootjes' die zitten te wachten op onze beslissing, mijn hartje die nog zo graag nieuw leven wil ontvangen, ... Maar mijn verstand dat zo hard hamert op gelukkig zijn met wat we nu hebben en de rationele feiten waarom wel/niet, wegen toch net iets te veel door...

enfin, nog heeeeel wat te bepraten, manlief en ik

[Noa]

Smakelijk Sterretje morgen, geniet er maar eens van, met zijn tweetjes uit eten. En hopelijk een verhelderende babbel met manlief!

Ik denk ook dat het door die hele mmm is dat ik het niet kan loslaten. Ik heb hier jaren de steun gevonden die ik in mijn omgeving niet vond, en kan het hier niet loslaten, wat alles zo levendig houdt. Ik denk dat er echt nog veel tijd zal moeten overgaan. Ik voel me precies nog stikjaloers bij elke zwangerschapsaankondiging (echt hoor, ik schrik er telkens van, ik moet op de een of andere manier een proficiat en glimlach forceren! tenzij ik weet dat het niet al te vlot is gegaan, dan lukt het beter), net alsof het hier nog altijd niet gelukt is terwijl dat kraaiende lachebekje hier echt al 6 maanden ligt te glunderen en onze meid al 4 jaar de boel op stelten zet. Ik weet niet wat dat is, ik heb na superhard knokken mijn grootste wens gekregen, en soms voel ik me nog altijd "tekortgedaan" op vlak van kindjes. Heel foute en lelijke gedachten, ik weet het, en ik ben anders absoluut geen jaloers type, integendeel, ik gun alles aan iedereen en weet verdomd goed dat elk huisje zijn kruisje heeft en dat ons verdriet tijdens de mmm "klein verdriet" was in vergelijking met wat sommige andere gezinnen allemaal meemaken. Maar op het vlak van zwanger worden, zwangerschappen, baby'tjes, is er ergens een kortsluiting geweest en die is nog niet volledig hersteld vrees ik

[sassie2]

Och, ja, ik wou wel nog even zeggen dat wij er wel definitief van overtuigd zijn dat het na nummer 3 gedaan is. Dus de stelling dat het nooit helemaal afgesloten kan worden, geldt bij ons in ieder geval niet. Er waren 3 kinderkamers voorzien, en iedere avond 1 leeg zien, ging ik erg gevonden hebben, nu gaan ze mooi gevuld worden, en kan dit hoofdstuk dan echt afgesloten worden .

[Noa]

Goed zo sassie, en gelukkig maar hé Ik hoop dat je nog goed kunt genieten van deze "laatste" zwangerschap en dat de tonnen energie die je nu hebt nog heeeeel lang blijven nazinderen! Succes!