Wat NIET te zeggen bij vruchtbaarheidsproblemen

[K'tje]

Iedereen hier verdient een klein wonder! En ik hoop dat we binnenkort nog veel PROFICIAT kunnen uitschreeuwen

Goed gezegd Wappie!!

Iedereen hier verdient nu al een dikke proficiat, gewoon omdat ze er zijn!

[Fille]

Weet je waar ik het echt van krijg? Van mensen die constant zitten te zagen over hoeveel tijd een kind wel niet kost, de zorgen, de moeilijkheden, hoe weinig ze wel slapen enz enz Een aantal bevriende koppels kan daar maar niet over ophouden, ondanks dat ze op de hoogte zijn van onze problemen. Ik moet zeggen dat ik sindsdien toch helemaal anders tegen die vriendschappen aankijk. En wat het ergste is, is dat sommige van die vrienden er nu plots - nu ik zwanger ben - wel in slagen om de telefoon te nemen om te vragen hoe het ermee is, terwijl het voordien véél te moeilijk was ("weinig tijd, de kindjes weet je wel").

Ik was dus heel blij toen ik dit forum ontdekte, hier tref je tenminste mensen die weten wat een ander doormaakt! Bedankt lieve mensen!

[Seattle]

.

[jozefien]

Het doet inderdaad enorm veel deugd om een plaats te hebben om je hart eens te luchten. En er reactie op te krijgen want dan voel je dat er met jou wordt ingezeten. Want in mijn vriendenkring als ze vragen hoe het met je gaat, verwachten ze eigenlijk een positief antwoord omdat ze met een negatief niet kunnen omspringen. Hier heb ik echt het gevoel mijn verhaal te kunnen doen wanneer ik maar wil.

Opmerkingen die ik al heb moeten aanhoren:
*(van mijn huisarts) We probeerden al maanden zwanger te geraken(en het lukte niet), ik maakte mij ongerust en vroeg me af of er geen probleem was. Hij antwoordde doodleuk:" Je moet om de 3 dagen seks hebben want dan is u ventje zijn sperma vernieuwd. Dat gaat allemaal wel lukken je maakt u zorgen om niks!
Na een jaar dit steeds opnieuw te horen kwam het langs mijn strot uit!!!! Ik ben toch geen machine die ik kan programmeren en om de 3 dagen op mijn ventje te vliegen(Ik kan u verzekeren dat het plezier ook een tijdje zoek was).
Daarna ben ik bij een gynaecoloog langsgeweest omdat ik een knobbeltje in mijn borst had ondekt. Die vroeg als ik probeerde zwanger te worden en zei dat het niet normaal was dat het zolang duurde!!! En zo werd de bal aan het rollen gezet tot nu. Ik ben nog steeds kwaad op mijn huisarts als ik er aan denk! Gewoon een jaar verloren door zijn onwetendheid.

*Een bevriend koppel(hbbn 3 kinderen op spontane manier) van ons heeft een zus die via IVF een tweeling heeft na lang proberen. Bij een etentje zei het koppel(ze weten niets van onze problemen): Hopelijk moeten jullie dat nooit mee maken, zo ambetant en humeurwisselingen dat mijn zus heeft van die hormonen. Echt niet uit te houden om in de buurt te hebben. ->> Binnenin dacht ik; je hebt geen idee hoe het is omdat jullie kinderen aan de lopende baan kunnen krijgen (Ze denken al aan een 4de)

[Wendel]

Iedereen weet wel dat er mensen zijn die niet probleemloos zwanger worden, maar tussen weten en begrijpen, tussen weten en vatten, ligt blijkbaar een wereld van verschil..

1 collega van mij (dom, geen goede mama voor haar kind, direkt zw natuurlijk) heeft van 1 van mijn dipjes gebruik gemaakt om te weten te komen wat er scheelde, ik -domme gans- heb haar in vertrouwen genomen. Ze heeft me nog DEZELFDE DAG gezegd dat ze het zo erg zal vinden om mij op de hoogte te brengen als ze zwanger zal zijn van haar tweede. Ze was op dat moment nog aan de pil, en ging zeker in het eerste halfjaar niet stoppen! 3 weken later vroeg ze dan, met een hoofdknik richting mijn buik, 'heb je al prijs?'
Ik dacht er echt aan om haar echt pijn te doen! Zo boos was ik! Ik sta daar te snikken tegen haar en haar mijn pijn en problemen te vertellen, en drie weken later krijg je het in your face terug!

Dit is ondertussen al meer dan een half jaar geleden, en ze is effectief gestopt met haar pil nu. Ik bereid me al voor op het ergste, maar ik probeer te aanvaarden dat zij inderdaad 99% kans vroeger dan ik zwanger zal zijn. Maar ik trek me op aan het feit dat, als mensen naar haar kijken, automatisch denken 'sommige mensen zouden geen kinderen mogen krijgen', terwijl iedereen wél weet welk een leuke mama ik zal zijn. (natuurlijk zijn het dan dedie die direkt zwanger worden, é, maar ja..)

K'tje, ik vraag me af van waar jij bent, want ik ga ook naar gyn in Waregem (Hellebaut).
Ik ken trouwens iemand, pas bevallen, die zelfs nog rookte tijdens haar zwangerschap.. Dan moet je daar als kinderwenser zitten op kijken..

[melika]

ja het is nooit goed hé
aan de ene kant zeggen ze allé wanneer komt er ne kleine en aan de andere kant zeggen ze ja ge hebt toch geen kinderen dan kunt ge er eens uit hé
ik zou ook veel opgeven voor een kind
het is uit noodzaak dat we dat doen maar dat begrijpen ze niet natuurlijk

vandaag was het weer de moeite opt werk
het begon al toen ik opkwam
er had ene gedroomd dat ze met haar pil ging stoppen en ze vond dat zo beangstigend
en ja dan begon het hé over zwanger zijn en worden en bla bla bla
ikke rap mijn paaseieiren gaan ophangen (gelukkig heb ik een goei job om af en toe eens te gaan lopen )
allé 's avonds ging het over een collega hare kleine die opstandig was
ineens die collega die gedroomd had
ja seg en zijt gij nog nie zwanger
dat wordt wel ne keer tijd hé
wilt ge geen kinderen mss
ik wist niet hoe te reageren
allé ge lost ook niets hé zei ze
ik zei ik ben hier maar rap weg
met de tranen in mijn ogen snel naar achter gegaan en daar kwamen de traantjes natuurlijk
waarom kan ik dan nooit eens zeggen hoe ik me voel
gewoon denk jij dat het allemaal zo gemakklijk gaat maar nee ik klap dicht en ga lopen
tja in combinatie met mijn zwangere schoonzus en mijn russen had ik nie veel nodig

[wat is er mis?]

Melika,

Dikke knuf. Tis niet plezant hé meid. Zo opmerkingen krijgen. Pfffff, en dat je dan in tranen uitbarst, zeker met net de russen op bezoek en de opmerking van je schoonzus bovenop is meer dan normaal.
En waarom kunnen we gewoon niet zeggen hoe we ons voelen? Omdat we ons dan heel kwetsbaar opstellen. Omdat we dan ons open stellen om ons nog meer te laten pijnigen. Omdat het de anderen de mogelijkheid geeft om helemaal ons hartje kapot te trappelen. Omdat we dat diepste van onszelf ook voor onszelf willen houden, en dan ook toch weer niet. Omdat we bang zijn voor de reacties, reacties zoals "denk er niet en dat komt wel". Reacties waarin we op ons beurt dan weer zouden opjagen. En nog zoveel meer omdat ...

Liefs,

Bokje

[cara]

Bij ons weet enkel mijn baas en twee goede collega's (eigenlijk vriendinnen) dat we aan het proberen zijn. Eén van die collega's heeft zelf nog geen kinderen, maar zij leeft ongelooflijk hard met mij mee. Ik mag haar altijd bellen, ze is altijd positief, maar ze gebruikt geen dooddoeners, het komt recht uit het hart.

De andere collega is nu zelf zwanger van haar tweede, maar heeft bij haar eerste kindje zelf twee jaar moeten 'proberen'. Ze begrijpt dus perfect wat ik doormaak, ze stelt me zelden een vraag (behalve af en toe een 'gaat het een beetje?'), maar laat me duidelijk voelen dat ze er altijd is als ik het moeilijk heb.

Mijn baas reageerde ook heel vriendelijk, tot nu toe toch. Ik heb alle bezoeken aan de gyne en LIFE tot nu toe uit de werkuren kunnen houden, maar vanaf nu zal dat niet meer lukken. Maandag moet ik voor de eerste keer tijdens mijn werkuren naar LIFE, ben benieuwd (en een beetje bang) hoe ze zal reageren.

Als ik dit alles lees, heb ik dus best wel geluk met de mensen die het weten. Langs de ene kant zou ik het mijn ouders en schoonouders ook wel willen laten weten, maar ik heb vooral schrik voor de reacties van mijn moeder en schoonmoeder. Mijn schoonmoeder kan nogal cru zijn, alhoewel het wel een ongelooflijk lief mens is, hoor. Ze denkt soms gewoon niet na over hoe ze iets zegt.
Mijn moeder daarentegen is een expert in ongepaste opmerkingen. Zij denkt dan weer niet na over wat ze zegt. Alleen...nu moest ik gisterenavond een afspraak met mijn ouders afzeggen omdat ik onverwachts die avond nog een menopur-spuit moest krijgen. Ze klonken ongelooflijk teleurgesteld aan de telefoon, een beetje kwaad ook. Als ik ze nu kon uitleggen waarom... maar ja, dat durven we dus niet.

Mijn grootmoeder heeft wel al dé opmerkingen van de eeuw gemaakt vorig jaar, toen ik net gestopt was met de pil. "Tegenwoordig kun je toch kiezen wanneer je zwanger geraakt. Zorg dus maar dat je een zomerkindje hebt, die zijn steeds goedgezind."
Toen ik zei dat er toch nog veel mensen zijn die lang op een kindje moesten wachten, wuifde ze dat weg. Dat kon niet, vond ze. Aan die reactie moet ik tegenwoordig veel denken als ik overweeg om mijn familie in te lichten. Het houdt me altijd tegen.

[melika]

cara
jij hebt geluk met die collega's
mijn icsi collega is thuis in bevallingsverlof dus voel me wel wat verloren
zou het wel tegen een andere collega willen vertellen maar ik heb al mogen ondervinden dat je je miserie tegen de juiste mensen moet vertellen maar ja dat weet je nooit op voorhand
als ik naar ziekenhuis moet voor iui heb ik me al eens ziekenverlof gevraagd , mijn baas zeurde daar wel over maar verder kon hij niets doen want ik had een ziekenbrijefje
ik hou al genoeg rekening met het werk dus ik profiteer er niet van hé

die reactie van je grootmoeder wijst echt op een gebrek aan kennis hé
als je het zlf niet meemaakt zul je nooit echt begripen wat het is of dat het bestaat

bokje inderdaad je bent zo bang voor de verkeerde reacties dat je nog liever in stilte lijdt en als ze uit je gedrag niet afleiden dat het gevoelig ligt dan hebben ze het recht niet om de waarheid te kennen vind ik

[jozefien]

Bij mij weet mijn baas het ook, ik kon haast niet anders door het laat aankomen s'morgens (door bloedafnames en echo). Ik woon namelijk niet dicht bij mijn werk. Ze was zeer begripvol en maakte er tot nu toe geen probleem van. Verder weet enkele collega's van mijn miskraam maar niet over de moeilijkheden om zwanger te geraken. Dat kon ik niet aan al die vragen voortdurend beantwoorden.

De week dat ik een miskraam had was mijn ma het weekend die erop volgde jarig. Ze was op weekend uitgetrokken hiervoor en verwachtte dat ik op bezoek ging komen bij haar terugkomst. Maar ik was een wrak en kon niet stoppen met huilen. Ik had haar wel in de week van mijn miskraam een kaartje gestuurd want ik weet dat ze daar veel belang aan hecht.
Een week na mijn miskraam ben ik dan toch met mijn samengeraapte moed langsgeweest. Kon ze niet stoppen met zagen en was ze zelfs kwaad dat ik niet eerder was langs gekomen. Ik kon niet meer en stortte in! Ik zei ma ik ben niet gekomen omdat ik lag te 'creperen' van de pijn, ik WAS zwanger. Ze hield eindelijk op met haar gezeur. (Mijn ma is iemand die, als ze een probleem heeft kan niemand anders daar tegenop, het hare is altijd erger. En niemand leeft met haar mee volgens haar). Daarom kan ik het nog niet zeggen dat we moeilijk kinderen kunnen krijgen.

[K'tje]

Goh vreselijk wat iedereen hier soms moet doorstaan door de tactloze mensen om hen heen!
Ik wens iedereen héél vlug een zwangerschap toe... Hoewel, dan moet je nog ff wachten tot je je geluk kan delen, en ik garandeer jullie, sinds wij het weten, heb ik het gevoel dat mijn omgeving het op mijn gezicht kan zien, constant gaat het over baby's en bevallen en waar ga je naar de gyn... Pfff, frustrerend blijft het dus! (tenzij je er voor kiest om direct aan de grote klok te hangen hoe het zit, maar dat doen wij niet hoor)

Wendel, ik heb je een pb gestuurd...

[melika]

ik denk dat ook heel veel mensen denken dat met zwanger worden de problemen opgelost zijn maar dat is niet zo
het blijft een deel van je leven hé

jozefien, spijtig dat mama's niet meer meeleven hé
de mijne zou er niet van slapen en daarom weet ze ook van niets

[jozefien]

[url]Ik heb al drie dagen last van huilbuien die opkomen voor het minste. De aanzet ervan is dat ik geen gynaecoloog vind in mijn eigen regio om de echo's te laten doen. (Ik heb een ICSI-poging achter de rug-> uitgedraaid op een miskraam, binnen 2 weken als ik mijn MS krijg volgt de terugplaatsing van een cryootje). Maar voor de echo's en bloedafname mocht ik in mijn regio naar een gynaec. gaan (ICSI gebeurt in Jette) maar degene die ik had is zo cru en ongevoelig. Om maar van zijn sarcastische humor te zwijgen.
Ik heb al 2 andere opgebeld en wordt zowat afgewimpeld omdat het vervelend is die echo's s'morgens buiten hun consultatieuren te doen. Het is net of ik niet de moeite ben omdat ik niet zwanger ben, ik voel mij net een last voor hen. En de laatste telefoon was nog de vervelendste; Als je niet in onze kliniek (die een eigen fertiliteitafdeling heeft)behandeld wordt kunnen we dan moeilijk enkel de echo's voor jou doen maar moet je hier alles doen.
Ik voel me wat in de steek gelaten...
Wat nu gedaan??

[Wendel]

Jozefien, ik weet wat je bedoelt. Ik had een gyn die wel charmant en geruststellend was, maar nu heb ik een mailtje gestuurd, kreeg geen antwoord. Heb dan telefonisch toch een afspraak vastgelegd, hij had mijn mail blijkbaar niet gekregen (?). Heb die originele mail dan nog eens doorgestuurd, geen antwoord (maar ja, had al afspraak, dus antwoorden gingen dan wel komen).
Heb nu die afspraak afgezegd, en ook een mailtje gestuurd om uit te leggen dat ik nog even wil wachten met hormonen, dat ik eerst acu wil proberen. Heb er ook bij gezet dat ik het een beetje spijtig vind dat ik op de vorige geen antwoord kreeg (terwijl hij mij zo op het hart gedrukt had om hem te mailen als ik het moeilijk had).
Ik kreeg daar zo een bot antwoord: dat hij geen bureau-job heeft, dat hij geen tijd heeft om consultaties via mail te doen, dat ik eens zou moeten meelopen, en best van al, dat hij 'begrip vraagt, zoals hij ook begrip getoond heeft voor mijn probleem'..
Hij vergelijkt zijn gebrek aan tijd om zijn mails te bekijken met mijn 'probleem', zijnde niet zwanger worden
Ik wil daar nu dus ook niet meer gaan, en weet ook niet direkt waar ik dan wel zou willen gaan.

Jozefien, ik hoop echt voor jou dat je binnenkort toch iemand vindt die jou op je gemak stelt, en die jou niet beschouwt als een zoveelste in de rij. Er zal toch wel ergens een gyn te vinden zijn die jou ligt!
Misschien als je hier eens post in welke regio je iemand zoekt, dat er hier wel zullen zijn die je dan een goede gyn kunnen aanraden?

Groetjes,
Wendy

[Lisa Simpson]

Weet je waar ik het echt van krijg? Van mensen die constant zitten te zagen over hoeveel tijd een kind wel niet kost, de zorgen, de moeilijkheden, hoe weinig ze wel slapen enz enz Een aantal bevriende koppels kan daar maar niet over ophouden, ondanks dat ze op de hoogte zijn van onze problemen. Ik moet zeggen dat ik sindsdien toch helemaal anders tegen die vriendschappen aankijk. En wat het ergste is, is dat sommige van die vrienden er nu plots - nu ik zwanger ben - wel in slagen om de telefoon te nemen om te vragen hoe het ermee is, terwijl het voordien véél te moeilijk was ("weinig tijd, de kindjes weet je wel").

Ik was dus heel blij toen ik dit forum ontdekte, hier tref je tenminste mensen die weten wat een ander doormaakt! Bedankt lieve mensen!

o ja vrééééselijk, zulke mensen, ik heb hier op het werk o zo eentje zitten Ik heb daar niet veel geduld mee, ik zeg altijd "je hebt er toch zelf voor gekozen" dan stoppen ze wel vlug en dan weten ze dat ze daarmee niet bij jou moeten aankomen

En dan nu wel tijd om je te bellen, hmmm, misschien moet je dan ook eens aan de telefoon zeggen "goh ik heb nu niet veel tijd om te praten"