Marijke 84, ik begrijp je volkomen. Eerste poging is de thuisverpleegster ook alle spuiten komen zetten bij mij (Decapeptyl + Gonal F). Nadeel was dat je daar ongelooflijk "aan vast hangt". Ik kon niet meer afspreken of gaan sporten wanneer ik wou, in het weekend op tijd naar huis, leugentjes om bestwil vertellen tegen mensen...
Bij mijn tweede poging kwam ik uit een natuurlijke cyclus (eerste poging had ik de pil genomen), dus eerst de Gonal F en na een week de Cetrotide. Toen had ik zoiets van "mmm, die pen doe ik gewoon zelf". Stond ik daar de eerste avond met die pen klaar om in mijn buik te steken en ik kon het echt niet!

Toen heeft mijn vriend hem erin gestoken (ah ja, want ik had niet afgesproken met de thuisverpleegster en het moest er toch op de één of andere manier in geraken hé

). Gezien dat eigenlijk nog wel meeviel (ok, het blijft raar en ik panikeerde meestal eerst nog wel eens als hij richting buik kwam "en niet te rap en niet te hard en lang genoeg hé!"

), heb ik hem de Gonal F elke dag laten zetten en is de thuisverpleegster pas gekomen vanaf de Cetrotide. Zij zette dan ook telkens de Pregnyl.
Ik blijf een bibbergat als ze telkens bloed moeten trekken hoor. En op de dag van de PU heb ik meer stress voor de baxter dan voor de PU zelf

.
Gisteren had ik wel iets raars voor... Allee, misschien is dat normaal (het was mijn 1e TP, dus ken de "procedure" nog niet echt), maar ik kreeg een brief van het ziekenhuis met een foto van de blastocyste die ze hebben terug geplaatst. Precies zoals zwangere vrouwen een echofotootje van hun foetus hebben, zo ééntje had ik met een grote eicel die volop gedeeld was. Heb er echt 5 minuten zitten naar staren. Wist echt niet hoe ik er mij moest bij voelen, maar ergens had ik het misschien liever niet gezien. Ventje stond daar ook al: "dat is nu ons kindje". Ik wil het echt allemaal niet teveel horen want de klap van het negatieve nieuws volgende week wordt er alleen maar zwaarder door. Pffff, wou dat we al een week verder waren...
