Bevallen in de winter 2012-2013

[Milena]

Heel dikke proficiat Beesje !!

[Noa09]

Milena dat klopt, ze focussen idd vooral op de onderdruk. Had het iets te snel gelezen denk ik, op den duur word je gek van al die verschillende waarden van bloeddrukmetingen

En Valentine, oeps, je ziet het he, naarmate de zwangerschap vordert nemen de geestelijke capaciteiten af

Beesje, een hele dikke proficiat! Zo leuk, een zusje voor grote broer!

Noa09

[Diertje77]

Beesje, gefeliciteerd! Blij dat alles vlot verlopen is. Ben benieuwd naar je verhaal .

[Milena]

Hebben jullie dat trouwens ook... "Schrik" om wat er komen gaat?
Het is op zich niet echt schrik voor de bevalling, maar gewoon niet weten wat je kan verwachten. Niet weten hoe een wee voelt, niet weten wanneer het nu effectief begonnen is/wanneer het gaat beginnen?
Bij elke steek of bij elk ander gevoel denk ik "nee, nu nog niet!" Paniek

[Diertje77]

Oh Milena, erg herkenbaar . Af en toe heb ik paniekaanvallen. Heb ik alles wel geregeld, wat als de kleine eerder komt en ik nog niet klaar ben, wat als ik het niet aankan (das nog de ergste...), etc, etc. Begin ook nu te beseffen dat 45 minuten rijden naar het ziekenhuis toch wel lang is. De arbeid zelf ben ik nu (nog) niet zo bang van.

Vooral na de voorlichtingsavond arbeid en bevalling (die overigens erg interessant was hoor) heb ik een serieuze crisis gehad. Opeens werd het wel heel reëel. Mijn ventje heeft afgezien. Fikse ruzie en huilbuien gehad om daarna tot de conclusie te komen dat ik eigenlijk gewoon schijtsbenauwd ben voor het onbekende . Dat ik nu weet van mezelf dat ik bang ben maakt me wel al rustiger, kan het nu rationeler benaderen. Maar ja, dit weekend wel weer veel te veel gedaan om toch maar een paar punten van in lijsten te kunnen wegstrepen... En dus mijn rust niet genomen waardoor ik mezelf weer ben tegen gekomen. Zal blij zijn als ik weer mijn eigen nuchtere zelf kan zijn (aan de reeds mama's: dat komt toch terug hè hoop ik?)

[lauraw27]

Vanessa en Noa, veel succes voor donderdag en vrijdag!
Liefs Laura

[Ting]

@ Beestje, dikke proficiat!!!! Ik hoop ook je verhaal te lezen. Ik hoop dat alles goed is en het wordt vast een fijne kerst bij jullie.

@ Milena en Diertje,

We kunnen een clubje oprichten. Echte paniek aanvallen heb ik niet. Maar schrik voor het onbekende toch ook een beetje. Ik heb het boek "veilig bevallen" in huis gehaald en dat was toch even schrikken van de verhalen die daar te lezen staan. Als je dan verhalen op het forum leest of een website dan lees je ook veel positieve verhalen. Als ik denk aan de arbeid, die ik wil thuis doen samen met mijn vroedvrouw dat valt nog mee. Maar héél die heisa in het ziekenhuis maakt mijn net bang. Thuis ben je op je gemak en in het ziekenhuis loopt ze daar binnen en buiten. Ik heb schrik om mij opgejaagd te voelen en dat alles zou blokkeren dat mijn weeën zouden stoppen en dat ze beginnen met van alles en nog wat om de boel laten vooruit te gaan. Met hoeveel zitten ze daar eigenlijk in een verloskamer op je kruis te staren? Maar wat mij het meest bezighoud is als je bevallen bent, en dan? Ik heb al één keer in mijn leven een pamper ververst. Hoe leg je dat te slapen? Alleen in een slaapzak is dat warm genoeg? Krijgt dat geen koude voetjes? Hoeveel temperatuur moet er in de slaapkamer zijn in het begin? Dat mag niet zweten maar toch ook geen kou hebben. Van zo een dingen lig ik dan weer wakker. En dan nog proberen borstvoeding geven en het hele afkolfgebeuren nog maar te zwijgen. Gaat dat genoeg eten hebben? Hoe ga ik dat zien? pff Dit wordt knoeien. Ik ben blij dat ik mijn vroedvrouw heb die ik om raad kan vragen. Want schoonmoeders en zo daar begin ik niet mee. Die weten het altijd beter maar meestal is dat ook kennis van zoveel jaar geleden. Zoals honing geven aan baby's dat mag niet meer, maar mij ma zou het vlug zeggen geeft dat wat honing dat weent het niet meer.

Ik had zaterdag zwangerschapszwemmen. Ik had al mijn kleren al terug aan maar vond nergens mijn 2de stuk van mijn tankini. Nergens te vinden. En toen had ik pas door dat ik die nog aan had. Ik had een kletsnatte broek gewoon onder mijn zwangerschapsbroek en ik voelde het niet.
Dat is een voorbeeld van zwangerschapsdementie denk ik.

Binnen een paar uur naar de gyn ben eens benieuwd of de baby al ingedaald is en of ik al meer dan een cm ontsluiting heb. Dat zou gemakkelijk zijn, nu al 5 cm dan is het misschien zo gepiept, dan heb ik recht op één glas champagne. Sorry het is een lang bericht geworden.

[valentine0409]

Geen probleem hoor, de krokus valt vroeg é! Al vanaf 8 februari

Beesje: dikke proficiat!! Geniet van je wondertje, benieuwd of je wat extra druk hebt kunnen zetten om het een weekje vroeger te laten komen. Alle tips zijn welkom

Hier nog niet echt paniek. Ik heb kraamzorg voorzien en wij hebben ook contact met zelfstandige vroedvrouwen dus voor al mijn vragen kan ik wel ergens terecht. En liefde is het belangrijkste, de rest volgt wel...blijkbaar redden we het wel met ons moedergevoel dus daar probeer ik vertrouwen in te hebben.
En komt het vroeger ...tjah... dan zullen de mensen wat langer moeten wachten op een kaartje of suikerbonen maar ik denk niet dat het op dat moment nog als zo belangrijk zal ervaren worden. En je koffer...wel dan maak ik in het ziekenhuis wel een lijstje en brengt de mama of 't ventje da wel in orde.
En dan de vragen over de baby: hoe warm, ... dat leren ze je ook wel stap voor stap in het ziekenhuis en alle mensen rondom ons zullen ook wel weer klaar staan met hun advies
Misschien al tips van de vroedvrouwen hier: bij 't prille begin nog geen slaapzak, is te groot (bodytje, pyama, mutsje en dan een dekentje. Bij 't begin liggen ze mooi stil...normaal gezien). En afkolven beter niet voor 6 weken voor de 'tepel of speenverwarring of hoe noemen ze dat...zou de borstvoeding moeilijker maken en kloven veroorzaken...zo hebben ze het mij toch verteld'
Maar ik geloof er gewoon in dat we het allemaal kunnen, er zijn nl weinig vrouwen zoooooooooooo voorbereid als wij ... die er zoveel moeite voor hebben gedaan!

xx

[K'tje]

Beesje, een hele dikke proficiat meid!! Ook hier benieuwd naar je verhaal!

Ik begrijp de angstgevoelens hoor, hoewel ik er bij m'n zoontje niet zo veel last van had. Ik heb altijd een heel sterk ontwikkeld moeder-gevoel gehad, zeker babytjes had ik al vaak verzorgd. Er was wel één ding wat niemand me verteld had (en er zijn me nochtans al véél vriendinnen voorgegaan!) en dat is dat de eerste weken/maanden zooooo lastig en vermoeiend kunnen zijn! Om de zoveel uur voeden, ook 's nachts, het huiluurtje 's avonds, (in mijn geval) een zware refluxbaby die bijna constant huilde, ik heb echt momenten gehad dat ik dacht; "is dit het nu waar we al die jaren voor gevochten hebben?" Maar om het met een reuzecliché te zeggen, gelukkig betert dit allemaal, na een paar maanden was het lastigste voorbij. En hoeveel je kindje ook huilt of je uit je slaap houdt, als hij/zij je 's morgens begroet met een stralende glimlach, dan vergeet je de vermoeidheid onmiddellijk!

@Diertje; helemaal 100% jezelf zoals je was voor je zwangerschap wordt je niet meer, tis te zeggen, ik toch niet. Het moederschap verandert je zo, maar in de positieve zin hé!!

In het begin ist idd zoeken, je kindje leren kennen, plots een gezin zijn na zo lang met twee. Maar wat mijn beste tip is hiervoor: volg ALTIJD je moedergevoel. Is je kindje alleen in slaap te krijgen op je arm, wel neem het dan dicht bij je en leg je samen op de zetel. We hebben zo lang moeten wachten op deze wondertjes! Sem sliep in't begin ook alleen bij me, dus ik heb uren op de zetel gelegen met hem op m'n buik, zalig! En nee, nu totaal geen problemen om hem in bed te doen slapen, nooit gehad trouwens! Echt waar, ook al zegt de vroedvrouw of de verpleegster van K&G of je (schoon)mama dat je het beter zus of zo doet, jij zal aanvoelen wat het beste is voor je kindje! De leuze hier bij enkele DVO mama's was altijd "Mama knows best". En tis echt zo!

@Ting, ik moest lachen met je bericht, met hoeveel staan ze op je kruis te staren? Om een voorbeeld te geven, ik ben bevallen toen het héél rustig was op't verloskwartier, en toen ik lag te persen en af te zien stonden er zeker 5 mensen op mij te zien. MAAR dat waren ook 5 extra mensen om te supporteren hoe goed ik het deed! En persoonlijk heb ik daar geen moment problemen mee gehad, de pijn overheerste alles, had er 10 man gestaan, ik had nog liggen roepen! Bij mij was er net een dokteres in opleiding bij aanwezig. Na enkele weken gingen we voor controle met Sem bij de kinderarts, en dat meisje liep toen net daar stage. Mijn vriend had haar direct herkend, maar ik dus totaal niet. Om maar te zeggen hoe ik in trance moet zijn geweest...

Ik hoop dat ik niemand nog banger maak met m'n ervaringen... Maar dames geloof me, het komt allemaal in orde, en mama zijn is echt het allermooiste wat er is. Niks maar dan ook niks is beter dan dit, echt waar!! Nog eventjes!

[Ster_]

Als 'mailmaatje' van Noa lees ik hier de laatste tijd mee om wat te volgen hoe het met haar gaat. Ik wil de anderen toch ook even een hart onder de riem steken! Zelf ben ik twee keer mama, de laatste bevalling was 25 september. Aan alle bangerikskes: niet nodig!! Je voelt het wanneer je weeën hebt (geloof me, dat wéét je, dan twijfel je niet), je weet instinctmatig hoe je zo een kleintje vasthoudt, de verzorging leren ze je in het ziekenhuis en je kan daar al véél oefenen met pampertjes. De borstvoeding, das bij iedereen anders. Mijn eerste kindje wou nooit aan de borst drinken en heb tien maanden gekolfd. Mijn tweede wou in het begin ook niet, heb dan gekolfd in het zh en vingervoeding gegeven. Dan uiteindelijk met een tepelhoedje, daar kreeg ik kloven van. Maar doorgebeten en met begeleiding van een vroedvrouw uiteindelijk na een dikke maand van het tepelhoedje vanaf en nu drinkt zoonlief mooi en braaf aan de borst. Afkolven in het begin mag wel, maar alleen als het moet, en dat zeggen ze je echt in het zh! Mijn zoontje deed me in het begin ook pijn, naar osteopaat mee geweest (een aanrader voor alle pasgeborenen!!) en die ontdekte wat er mis was. Na tien minuutjes behandelen dronk hij voorbeeldig zonder pijn!! Het slapen: ideale temp is 18 graden. Ik legde mijn kindjes in het begin ingewikkeld in een dekentje, heel strak rond hun lijfje getrokken en daar nog een deken over, ook heel strak vastgemaakt aan hun bedje. Na enkele weken begon ik dan een puckababy te gebruiken voor dat geborgen gevoel en daarover een dekentje strak. Qua kleding doe ik s nachts een kruippakje aan met voetjes, of als die allemaal in de was zitten eentje zonder en dan kousjes. De eerste dagen deed ik ook een mutsje aan. En met dit weer draagt hij meestal een bodyke met lange mouwen.
En voor wie vroeg of de nuchtere ik terugkomt, eeeuuuhm... jaaa, maar dat duurt nog even hoor Je bent die eerste dagen/weken/maanden nog superemotioneel, je bent moe en ongelooflijk vergeetachtig En je wordt natuurlijk wel mama, dat verandert je leven enorm, je krijgt een verantwoordelijkheidsgevoel dat je nooit eerder had, dus echt de oude, neen dat word je niet meer. Nuchter, dat wel !

En Ting, dat valt nogal mee hoor dat ziekenhuis! Ik vond alles er net heel relaxed aan toegaan, je krijgt echt de nodige rust. Tijdens mijn arbeid zag ik steeds dezelfde vroedvrouw en af en toe mijn eigen gyn. En met de bevalling stonden ze er met drie: mijn gyn, die vroedvrouw en een studente. En geloof me, op dat moment mocht er van mij honderd man staan staren op mijn kruis, als die kleine er maar uit geraakte En dan achteraf (vlak na de geboorte dus) mochten wij gewoon anderhalf uur genieten met zijn drietjes, af en toe kwam vv kijken of alles ok was. Dus je krijgt veel tijd en rust. Ook op materniteit vond ik dat reuze meevallen.
En wat de borstvoeding betreft: je ziet of je kindje genoeg eet door het aantal plas en kakapampers te tellen, ze moeten minstens zes plaspampers hebben op een dag. Je merkt het natuurlijk ook aan het gewicht. Je vv zal de baby in het begin vaak komen wegen. Mijn kindje heeft al een paar keer minder gedronken door ziekte en reflux, wel dat merk je. Eerst aan je borsten, je krijgt terug stuwing. Je kindje is dan ook veel te slaperig. En de pampers blijven droog. Je merkt dat dus echt wel!

Iedereen hier veel succes!

[mietje]

@Beesje:

Ook van hieruit een dikke proficiat met jullie dochtertje,worden ongetwijfeld héél mooie eindejaarsfeesten hé!

Het is duidelijk dat er hier versch.onder ons podiumvrees of beter gezegd kraamvrees beginnen te krijgen naarmate we dichter bij die bewuste datum komen Zelf blijf ik er nog vrij rustig onder,de ene dag al beter dan de andere,denk dat ons moederinstinct wel de weg zal wijzen bij het verzorgen en opvoeden van dat kleintje. Kweet niet wie het juist schreef dat ze met 5! rondom je stonden te kijken,pff dat is me ook wel wat tevéél van het goeie hoor..vroedvrouw en mijn gyneaco.en mijn partner en méér moet dat niet voor me zijn,tenslotte zijn dat toch de personen waar je het meeste aanhebt hé,die je erdoor trekken en aanmoedigen..neen géén ramptoeristen gewenst bij mij

Ik heb vannacht een héél slechte nacht gehad,continu last aan de maag,het zuur,puffen,gedurende de zwangerschap géén echte kwaaltjes gehad maar nu lijkt dit toch naar het einde toe te veranderen..

[K'tje]

Hihi mietje, dat was ik ja... Doordat het zo rustig was (verlofperiode) had ik de 3 vroedvrouwen die op het verloskwartier stonden bij me, tijdens de arbeid niet constant maar afwisselend, en toen ik mocht gaan persen toen waren ze er wel alledrie samen (hebben trouwens heel veel geholpen, zowel bij de gyn als bij mij, ik heb me geen minuut gestoord aan hun aanwezigheid). En dus ook mijn gyn en het dokteresje in opleiding. En last but not least, m'n ventje natuurlijk!

[Ting]

Bon, hier controle gehad bij de gyn. Ik ben 38 weken morgen. Het kindje woog al 3260gr. De gyn vroeg of ik veel last had of zo en ik vond van niet. Ze heeft een test gedaan voor streptokokken en dan een inwendig onderzoek. Het blijkt dat ik ondertussen al een goede 3 cm ontsluiting heb en er kwam een deel van die prop ook mee naar buiten na dat onderzoek. Ik heb zelfs nog een klein beetje bloed verloren ook. De kans is groot dat mijn kindje in 2012 zal geboren worden dan 2 januari 2013. Maar die ontsluiting blijkt toch niet zo belangrijk te zijn want ze zei me dat een patiënte 4 cm had en uiteindelijk hebben ze de boel nog ingang moeten zetten. Mag wel niet meer naar de zwangerschapszwemles. Omdat het mens al een deel van mijn stopsel er heeft uitgehaald. Ik was nog thans niets kwijt voor dat inwendig onderzoek. Ik had af en toe van die menstruatie pijntjes blijkt dus dat dit voorweeën zijn. Nog 7 cm te gaan. Het is wel nog niet veel ingedaald. Donderdag weet ik de uitslag van die streptokokken test voor de rest was alles perfect om het met haar woorden te zeggen. Ik hoop toch na kerst te bevallen.

Allez ben blij dat er toch maar maximum 5 man aanwezig is bij zo een bevalling. Niet dat ik preuts ben, daar heeft het niks mee te maken maar als er zo een aantal staan op te kijken om te zien of er al vooruitgang is en op hun horloge staan kijken van "zou ik nog een koffie gaan halen of niet" dat zou ik niet meer verder kunnen werken denk ik.

Ik heb zo een klein slaapzakje van 60 cm. Daar mag het toch wel in?

[Ster_]

Ting, je moet letten op de armsgaten. Als die niet te groot zijn (dus zodat je kindje er niet kan inzakken en zo naar beneden kan glijden), dan is het ok! Je gaat dat zelf wel merken wat je kindje fijn vindt. Die van mij lagen graag ingebakerd, maar sommige babies zullen dat wellicht niet graag hebben.

[Liefje]

Als de armsgaten wat groot zijn, kan je die tijdelijk met een steekje dichter naaien. Ik gebruik voor de eerste weken de slaapzakjes van Ikea, die zijn kleiner dan die van de Hema bijv.