weet je wat ik ook erg vond?
mijn "beste" vriendin, die wel op de hoogte was, begon er zelf nooit over, ze wist echt niet hoe ermee om te gaan. Hét onderwerp hing altijd wel heel geladen in de lucht. Toen ik haar daarop wees, zei ze "ja maar je weet toch dat je er altijd met mij mag over praten" Pff, ja maar ik heb geen zin om er met iemand over te praten die er niet mee om kan. En van je "beste" vriendin verwacht je toch een beetje dat ze weet hoe ze met jou moet omgaan he. "ik wist niet hoe ik er over moest praten met jou, of dat jij er wel over wou praten, enzo" Geweldig, zijn we daarom al 10 jaar vrienden?
nee, die vriendschap is ook wel gebroken. heel jammer vind ik.
Wat NIET te zeggen bij vruchtbaarheidsproblemen
-
lise2
- Berichten: 73
- Lid geworden op: 5 januari 2009, 17:37
Zaterdag hadden we een etentje en ik zat aan tafel met 3 jonge moeders. Uiteraard ging het gesprek over kinderen krijgen en zo (allemaal waren ze zwanger na de eerste maand pilstop- en ze gingen ze voor t gemak vanuit dat dat dan bij iedereen zo is).
Zegt de 4de persoon die erbij zit dat ze een collega heeft die al 2,5 jaar aan t proberen is, antwoorden die alledrie dat dat logisch is dat dat niet lukt, gewoon van de stress. Als ge er zo mee bezig zijt kùnt ge niet zwanger worden...
En dat er mensen waren die na het stoppen met de pil onregelmatig of niet menstrueren vonden ze ook onzin. Dat was helemaal niet waar, dat kon niet.
Ik werd zo kwaad en heb gereageerd dat er wel genoeg mensen zijn die problemen hebben. Maar dat ge die mensen niet hoort, dat het alleen degene zijn die van de eerste maand zwanger zijn die het heel luid verkondigen.
En dat dat heus niet zomaar van de stress is. Als er een probleem is gaat wel of geen stress dat toch niet oplossen!
Ze bekeken me allemaal een beetje raar. Snapte waarschijnlijk niet waarom ik zo reageerde. Maar dan hebben ze samen toch maar geconcludeerd dat het toch alleen van de stress was!
En nog beter: 'fertiliteitsverlof ' zou de oplossing zijn!
Soms vraag ik me toch echt af of die mensen dan niet meer verstand hebben. Ik snap dat niet. Zou er dan niemand zijn die misschien eens denkt van: het zou kunnen dat er hier aan tafel misschien mensen bijzitten die ook een kinderwens hebben?
Zegt de 4de persoon die erbij zit dat ze een collega heeft die al 2,5 jaar aan t proberen is, antwoorden die alledrie dat dat logisch is dat dat niet lukt, gewoon van de stress. Als ge er zo mee bezig zijt kùnt ge niet zwanger worden...
En dat er mensen waren die na het stoppen met de pil onregelmatig of niet menstrueren vonden ze ook onzin. Dat was helemaal niet waar, dat kon niet.
Ik werd zo kwaad en heb gereageerd dat er wel genoeg mensen zijn die problemen hebben. Maar dat ge die mensen niet hoort, dat het alleen degene zijn die van de eerste maand zwanger zijn die het heel luid verkondigen.
En dat dat heus niet zomaar van de stress is. Als er een probleem is gaat wel of geen stress dat toch niet oplossen!
Ze bekeken me allemaal een beetje raar. Snapte waarschijnlijk niet waarom ik zo reageerde. Maar dan hebben ze samen toch maar geconcludeerd dat het toch alleen van de stress was!
En nog beter: 'fertiliteitsverlof ' zou de oplossing zijn!
Soms vraag ik me toch echt af of die mensen dan niet meer verstand hebben. Ik snap dat niet. Zou er dan niemand zijn die misschien eens denkt van: het zou kunnen dat er hier aan tafel misschien mensen bijzitten die ook een kinderwens hebben?
-
Wendel
- Berichten: 1046
- Lid geworden op: 9 maart 2009, 10:45
Lisa, niet leuk van je 'beste vriendin'.. Nogal logisch dat je vriendschap dan stukloopt, als hetgeen dat je leven het meest beheerst niet bespreekbaar is.
En Lise, hoe vreselijk wat je dit weekend hebt moeten doorstaan! Ik zou ook plots uitbarsten! Dat mensen niet altijd tactvol zijn, wisten we hier al langer, maar dat ze er echt geen flauw benul van hebben!
Amai zenne!
Opt werk waren ze vandaag bezig over 'hangborsten'. Ene stak het allemaal op haar zwangerschap, en ik duidde haar op het feit dat ze dat daar moet voor over hebben. Begon ze nog meer te zagen.. Heb dan gezegd dat er ook mensen zijn die na verloop van tijd hangborsten krijgen, maar die nooit dat kindje zullen hebben.. Toen zweeg ze wel
Dikke knuff aan iedereen die het wel kan gebruiken!
Wendy
En Lise, hoe vreselijk wat je dit weekend hebt moeten doorstaan! Ik zou ook plots uitbarsten! Dat mensen niet altijd tactvol zijn, wisten we hier al langer, maar dat ze er echt geen flauw benul van hebben!
Amai zenne!Opt werk waren ze vandaag bezig over 'hangborsten'. Ene stak het allemaal op haar zwangerschap, en ik duidde haar op het feit dat ze dat daar moet voor over hebben. Begon ze nog meer te zagen.. Heb dan gezegd dat er ook mensen zijn die na verloop van tijd hangborsten krijgen, maar die nooit dat kindje zullen hebben.. Toen zweeg ze wel
Dikke knuff aan iedereen die het wel kan gebruiken!
Wendy
-
Grieteke
- Berichten: 130
- Lid geworden op: 14 februari 2009, 14:14
Ik heb hetzelfde voor, komt er dan nog eens bij dat ze pril zwanger is van een buitenlander. Ze zijn 2 jaar samen, zien elkaar amper 4 keer een week op een jaar ... . Ze hadden wel al de procedure om hem naar hier te brengen opgestart. Ik gun het hen van harte, maar mezelf ook. Het onderwerp werd al amper aangehaald en het zal er nu niet op beteren vrees ik.Lisa Simpson schreef:weet je wat ik ook erg vond?
mijn "beste" vriendin, die wel op de hoogte was, begon er zelf nooit over, ze wist echt niet hoe ermee om te gaan. Hét onderwerp hing altijd wel heel geladen in de lucht. Toen ik haar daarop wees, zei ze "ja maar je weet toch dat je er altijd met mij mag over praten" Pff, ja maar ik heb geen zin om er met iemand over te praten die er niet mee om kan. En van je "beste" vriendin verwacht je toch een beetje dat ze weet hoe ze met jou moet omgaan he. "ik wist niet hoe ik er over moest praten met jou, of dat jij er wel over wou praten, enzo" Geweldig, zijn we daarom al 10 jaar vrienden?
nee, die vriendschap is ook wel gebroken. heel jammer vind ik.
-
Wendel
- Berichten: 1046
- Lid geworden op: 9 maart 2009, 10:45
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
Ik denk dat het voor onze omgeving, ook al is het broer, zus, moeder of vriendin, zeer moeilijk is om zomaar over onvruchtbaarheid te beginnen praten.
De meeste onder hen, komen er nooit mee in aanmerking. Ik denk echt dat het eerder een kwestie is van 'wat kan ik vragen zonder al te nieuwsgierig te zijn', en 'wat kan ik zeggen zonder banaal of kwetsend te klinken'. Ik merk dikwijls ook aan mijn omgeving dat ze afwachten tot ik er zelf iets over zeg, maar dan weet ik zelf ook niet hoe en waar te beginnen. Mijn familie helemaal niet, want die reageert soms echt mete domme opmerkingen.
En als je in een gezelschap of bij een vriendin bent, is het moeilijk om het onderwerp zomaar op tafel te gooien.
Je zegt zomaar niet ineens: 'pff, de follikels willen weer niet groeien', of 'ik hoop dat ik morgen eindelijk de pregnyl spuit mag zetten'. Of 'ik heb mijn eisprong gemist'....
Het is ergens nog steeds in de taboesfeer omdat het sowieso een delicaat onderwerp is.
Ik neem het niemand niet kwalijk dat ze er bij mij niet naar vragen of over praten. Als ik er nood aan heb, zal ik er zelf wel over beginnen.
Ik heb anders nog een goede opmerking, van een huisarts dan nog wel.
Wij gaan naar een huisartsenpraktijk waar ik 1 vaste arts heb, en de andere is voor noodgevallen.
Nu ging ik onlangs voor mijn voorschrift Utrogestan. Dus ik begon tegen die arts (noodgevallen): ik heb pas vernomen dat ik zwanger ben.... Weet je wat die arts vroeg: 'en wil je wel zwanger zijn?
HAAAALLLLOOOO, als die arts even de moeite had genomen om mijn dossier eerst te openen, had die mijn voorgeschiedenis toch gezien....
Ik moest even slikken om niet uit te barsten van : neeee, helemaal niet, ik ben nog maar amper 2 jaar en 3 IVF pogingen lang aan het proberen...
En toen ik info vroeg over toxoplasmose en listeriose, kwam hij pas helemaal uit de lucht gevallen. Stel je voor, nog nooit van listeriose gehoord.
Enfin, ik neem het hem niet kwalijk. Voor dergelijke zaken weet ik dat ik de andere huisarts WEL kan vertrouwen.
Zo zie je maar dat je vanalles kan meemaken...
De meeste onder hen, komen er nooit mee in aanmerking. Ik denk echt dat het eerder een kwestie is van 'wat kan ik vragen zonder al te nieuwsgierig te zijn', en 'wat kan ik zeggen zonder banaal of kwetsend te klinken'. Ik merk dikwijls ook aan mijn omgeving dat ze afwachten tot ik er zelf iets over zeg, maar dan weet ik zelf ook niet hoe en waar te beginnen. Mijn familie helemaal niet, want die reageert soms echt mete domme opmerkingen.
En als je in een gezelschap of bij een vriendin bent, is het moeilijk om het onderwerp zomaar op tafel te gooien.
Je zegt zomaar niet ineens: 'pff, de follikels willen weer niet groeien', of 'ik hoop dat ik morgen eindelijk de pregnyl spuit mag zetten'. Of 'ik heb mijn eisprong gemist'....
Het is ergens nog steeds in de taboesfeer omdat het sowieso een delicaat onderwerp is.
Ik neem het niemand niet kwalijk dat ze er bij mij niet naar vragen of over praten. Als ik er nood aan heb, zal ik er zelf wel over beginnen.
Ik heb anders nog een goede opmerking, van een huisarts dan nog wel.
Wij gaan naar een huisartsenpraktijk waar ik 1 vaste arts heb, en de andere is voor noodgevallen.
Nu ging ik onlangs voor mijn voorschrift Utrogestan. Dus ik begon tegen die arts (noodgevallen): ik heb pas vernomen dat ik zwanger ben.... Weet je wat die arts vroeg: 'en wil je wel zwanger zijn?
HAAAALLLLOOOO, als die arts even de moeite had genomen om mijn dossier eerst te openen, had die mijn voorgeschiedenis toch gezien....
Ik moest even slikken om niet uit te barsten van : neeee, helemaal niet, ik ben nog maar amper 2 jaar en 3 IVF pogingen lang aan het proberen...
En toen ik info vroeg over toxoplasmose en listeriose, kwam hij pas helemaal uit de lucht gevallen. Stel je voor, nog nooit van listeriose gehoord.
Enfin, ik neem het hem niet kwalijk. Voor dergelijke zaken weet ik dat ik de andere huisarts WEL kan vertrouwen.
Zo zie je maar dat je vanalles kan meemaken...
-
Loeki
- Berichten: 12951
- Lid geworden op: 8 mei 2008, 9:30
Enfin, wat een reaktie van die huisarts. In plaats van u op zijn minst te laten uitspreken... zoiets vraag je toch niet he.
Toen ik het verteld heb aan mijn zus heb ik er bij gezegd dat ik ook niet goed wist wat ik van haar verwachtte. Dat ik misschien niet altijd zin zou hebben om erover te praten. Kheb haar erbij gezegd dat ik het leuk zou vinden moest ze me er af en toe eens iets over vragen, maar niet te vaak. En dat lukt heel goed. Ze vraagt me om de paar maanden eens hoe het gaat "met de buik", soms als ze ziet dat ik het moeilijk heb zal ze ook wel informeren hoe het gaat, zonder daarbij specifiek te verwijzen naar dà t. Maar voor mij is dat wel een luikje om er dan over te praten als ik dat wil, en zo bedoelt ze dat ook.
Ik denk als je het tegen mensen zegt, je er best ook altijd bij probeert te vertellen wat je nu van hen "verwacht". Want de meesten kunnen het inderdaad niet goed inschatten.
Toen ik het verteld heb aan mijn zus heb ik er bij gezegd dat ik ook niet goed wist wat ik van haar verwachtte. Dat ik misschien niet altijd zin zou hebben om erover te praten. Kheb haar erbij gezegd dat ik het leuk zou vinden moest ze me er af en toe eens iets over vragen, maar niet te vaak. En dat lukt heel goed. Ze vraagt me om de paar maanden eens hoe het gaat "met de buik", soms als ze ziet dat ik het moeilijk heb zal ze ook wel informeren hoe het gaat, zonder daarbij specifiek te verwijzen naar dà t. Maar voor mij is dat wel een luikje om er dan over te praten als ik dat wil, en zo bedoelt ze dat ook.
Ik denk als je het tegen mensen zegt, je er best ook altijd bij probeert te vertellen wat je nu van hen "verwacht". Want de meesten kunnen het inderdaad niet goed inschatten.
-
wat is er mis?
- Berichten: 8876
- Lid geworden op: 13 mei 2008, 16:56
Lisa,
Ik moet Sterretje jammer genoeg gelijk geven. Ik wou zelfs niet dat ze er zelf over begonnen. En heb dat ook zo telkens aangegeven.
Misschien had je moeten zeggen dat je wel wou dat zij er eens iets naar vroeg. Ik weet dat het niet gemakkelijk is. Niet voor ons, maar ook niet voor hen. Ze weten niet altijd wat te zeggen en als ze iets zeggen, zeggen ze soms de verkeerde dingen. Dus daarom had ik liever dat ze niets zeiden. Soms is het ook niet goed vond ik dat ze er zelf over beginnen want je bent dan eens net er niet aan aan het denken, en dan doen zij er je aan denken. Snap je?
En zij willen je denk ik ook niet kwetsen en zeggen daarom soms liever niets.
Als ik er iets over kwijt wilde begon ik er ook soms zelf over. Meestal zei ik er niets over, want ik ben niet zo een prater en vond dat ik er toch niet mee terecht kon bij "leken". Maar soms was er wel eens een aanleiding en liet ik wel iets vallen. En dan moest ik opmerkingen aanhoren zoals "we kennen een koppel en die hebben jaren vruchtbaarheidsbehandelingen gedaan en dan waren ze gestopt, en boem zwanger, gewoon omdat ze er niet aan dachten". Nee dank je, zwijg dan liever. En ze bedoelen het goed hé. Ze willen moed geven, maar weten niet goed.
Lisa,
Dat vind ik vreselijk. Zulke opmerkingen, daar kan ik me vreselijk in opwinden. Dit raakt me en bevestigt me meer in wat ik hiervoor reeds zei. En het doet me steeds maar weer bedenken dat ze er niets van weten zolang ze het zelf niet meemaken. Ik word al boos in jouw plaats Lisa. Ik zou ook geroepen hebben.
Grieteke,
Sommige hebben alle "geluk", hoewel ze het zelf zien als een "ongeluk". Zoals Nele Somers, die is ook zwanger van een "accidentje". Ze hadden geen tijd om naar de apotheek te gaan .
Sterretje,
Die huisarts heeft die wel een diploma???? Dat is de enigste commentaar dat ik daarop wil geven.
Liefs,
Bokje
Ik moet Sterretje jammer genoeg gelijk geven. Ik wou zelfs niet dat ze er zelf over begonnen. En heb dat ook zo telkens aangegeven.
Misschien had je moeten zeggen dat je wel wou dat zij er eens iets naar vroeg. Ik weet dat het niet gemakkelijk is. Niet voor ons, maar ook niet voor hen. Ze weten niet altijd wat te zeggen en als ze iets zeggen, zeggen ze soms de verkeerde dingen. Dus daarom had ik liever dat ze niets zeiden. Soms is het ook niet goed vond ik dat ze er zelf over beginnen want je bent dan eens net er niet aan aan het denken, en dan doen zij er je aan denken. Snap je?
En zij willen je denk ik ook niet kwetsen en zeggen daarom soms liever niets.
Als ik er iets over kwijt wilde begon ik er ook soms zelf over. Meestal zei ik er niets over, want ik ben niet zo een prater en vond dat ik er toch niet mee terecht kon bij "leken". Maar soms was er wel eens een aanleiding en liet ik wel iets vallen. En dan moest ik opmerkingen aanhoren zoals "we kennen een koppel en die hebben jaren vruchtbaarheidsbehandelingen gedaan en dan waren ze gestopt, en boem zwanger, gewoon omdat ze er niet aan dachten". Nee dank je, zwijg dan liever. En ze bedoelen het goed hé. Ze willen moed geven, maar weten niet goed.
Lisa,
Dat vind ik vreselijk. Zulke opmerkingen, daar kan ik me vreselijk in opwinden. Dit raakt me en bevestigt me meer in wat ik hiervoor reeds zei. En het doet me steeds maar weer bedenken dat ze er niets van weten zolang ze het zelf niet meemaken. Ik word al boos in jouw plaats Lisa. Ik zou ook geroepen hebben.
Grieteke,
Sommige hebben alle "geluk", hoewel ze het zelf zien als een "ongeluk". Zoals Nele Somers, die is ook zwanger van een "accidentje". Ze hadden geen tijd om naar de apotheek te gaan
.Sterretje,
Die huisarts heeft die wel een diploma???? Dat is de enigste commentaar dat ik daarop wil geven.
Liefs,
Bokje
-
Fille
- Berichten: 52
- Lid geworden op: 22 januari 2009, 12:35
Sterretje, je verhaal van de huisarts klinkt echt herkenbaar! Ik heb een vaste huisarts, die mij eerst utrogestan had voorgeschreven toen ik mijn regels niet kreeg bij het stoppen met de pil. Ik zat aan een cyclus van 90 dagen, zonder zwangerschap (ik heb pcos, maar dat wist ik dan natuurlijk nog niet). Mijn huisarts zag het probleem niet echt: ze schreef mij een echo voor en 20 dagen utrogestan met de mededeling "ik zou de echo wel doen als ik u was, maar die hormonen, ge moet maar zien of je het nodig vindt om die te nemen" (met een soort misprijzen omdat ik volgens haar niet genoeg geduld had).
Onder druk van een vriendin heb ik toen een afspraak bij de gyn gemaakt in GHB. Ik had amper mijn verhaal gedaan en de assistente zei: da's duidelijk pcos, ik kan mij niet voorstellen dat het iets anders zou kunnen zijn, maar we gaan wat testen doen en dan zien we wel. En toen ik vroeg of ik dan met die utrogestan moest beginnen kreeg ik als antwoord dat de assistente geen flauw benul had waarom de huisarts dat voorgesteld had. Mijn intuïtie was dus duidelijk bevestigd.
Toen ik dan later met een positieve zwangerschapstest bij de huisdokter arriveerde, kreeg ik het advies om pas op 12 weken een echo en afspraak met gyn te maken. Maar ik was ondertussen al in behandeling, dus heb ik meteen naar mijn gyn gemaild, die op eigen initiatief de afspraak met 6 weken vervroegd heeft. Dat terwijl mijn huisarts een preek had afgestoken over overdreven bezorgde vrouwen die voor het minste (en hij rekende een bloeding ook bij dat "minste") naar de gyn lopen. Op de consultatie met de gyn kreeg ik echter te horen dat ik maar moest bellen als er iets was (bloeding, krampen), ze gingen dan zo snel mogelijk een afspraak regelen.
Het spreekt voor zich dat ik momenteel op zoek ben naar een nieuwe huisarts. Daar zien ze mij niet meer terug. Gelukkig kon ik in GHB terecht!
Onder druk van een vriendin heb ik toen een afspraak bij de gyn gemaakt in GHB. Ik had amper mijn verhaal gedaan en de assistente zei: da's duidelijk pcos, ik kan mij niet voorstellen dat het iets anders zou kunnen zijn, maar we gaan wat testen doen en dan zien we wel. En toen ik vroeg of ik dan met die utrogestan moest beginnen kreeg ik als antwoord dat de assistente geen flauw benul had waarom de huisarts dat voorgesteld had. Mijn intuïtie was dus duidelijk bevestigd.
Toen ik dan later met een positieve zwangerschapstest bij de huisdokter arriveerde, kreeg ik het advies om pas op 12 weken een echo en afspraak met gyn te maken. Maar ik was ondertussen al in behandeling, dus heb ik meteen naar mijn gyn gemaild, die op eigen initiatief de afspraak met 6 weken vervroegd heeft. Dat terwijl mijn huisarts een preek had afgestoken over overdreven bezorgde vrouwen die voor het minste (en hij rekende een bloeding ook bij dat "minste") naar de gyn lopen. Op de consultatie met de gyn kreeg ik echter te horen dat ik maar moest bellen als er iets was (bloeding, krampen), ze gingen dan zo snel mogelijk een afspraak regelen.
Het spreekt voor zich dat ik momenteel op zoek ben naar een nieuwe huisarts. Daar zien ze mij niet meer terug. Gelukkig kon ik in GHB terecht!
-
Lisa Simpson
- Berichten: 213
- Lid geworden op: 17 november 2008, 16:43
Hallo,
weet je, ik ben er mij echt heel goed van bewust dat het voor onze omgeving niet makkelijk is om te weten of ze er mogen over praten, naar vragen, iets zeggen, etc. Echt waar, dat begrijp ik maar al te goed!!!
Daarom dat je tegen de meeste mensen ook niks zegt he. Maar van sommige mensen verwacht je gewoon iets mee, of ja ik blijkbaar toch. Die vriendin was al 10 jaar mijn boezemvriendin, en dan verwacht ik toch dat ze je goed genoeg kennen om te weten wat en hoe... Maar zij vroeg niks; we telefoneerden dan en dan vroeg ze bv "en, nog nieuwtjes?" en ik hoorde haar denken "ben je al zwanger?"
en als ze iets vroeg was dat op zo'n zware manier, zo met een zielige blik "en hoe gaat het nu met jou"... man, alsof ik een dodelijke ziekte had. Aaargh!!!!
Nu, er speelden nog andere factoren een rol: zij heeft 3 kinderen, en 4 op de 5 keer dat we afspraken was dat bij hen thuis voor het gemak met de kinderen. Dit begrijpen wij natuurlijk he maar af en toe verwacht je toch dat zij eens moeite doen om naar ons te komen...
Dus de situatie zat op verschillende vlakken wel scheef.
We hebben er nog over ge-emaild, maar uit haar mail klonken precies alleen verwijten, zo van, "jij had maar moeten zeggen dat je er over wou spreken".
Op dat moment was zo'n ruzie gewoon het laatse wat ik kon gebruiken, ik zat er al door, had echt geen energie meer om daarin te steken.
Met mijn verjaardag kreeg ik nog een sms-je, met nieuwjaar niks meer
zeer jammer allemaal
weet je, ik ben er mij echt heel goed van bewust dat het voor onze omgeving niet makkelijk is om te weten of ze er mogen over praten, naar vragen, iets zeggen, etc. Echt waar, dat begrijp ik maar al te goed!!!
Daarom dat je tegen de meeste mensen ook niks zegt he. Maar van sommige mensen verwacht je gewoon iets mee, of ja ik blijkbaar toch. Die vriendin was al 10 jaar mijn boezemvriendin, en dan verwacht ik toch dat ze je goed genoeg kennen om te weten wat en hoe... Maar zij vroeg niks; we telefoneerden dan en dan vroeg ze bv "en, nog nieuwtjes?" en ik hoorde haar denken "ben je al zwanger?"
en als ze iets vroeg was dat op zo'n zware manier, zo met een zielige blik "en hoe gaat het nu met jou"... man, alsof ik een dodelijke ziekte had. Aaargh!!!!
Nu, er speelden nog andere factoren een rol: zij heeft 3 kinderen, en 4 op de 5 keer dat we afspraken was dat bij hen thuis voor het gemak met de kinderen. Dit begrijpen wij natuurlijk he maar af en toe verwacht je toch dat zij eens moeite doen om naar ons te komen...
Dus de situatie zat op verschillende vlakken wel scheef.
We hebben er nog over ge-emaild, maar uit haar mail klonken precies alleen verwijten, zo van, "jij had maar moeten zeggen dat je er over wou spreken".
Op dat moment was zo'n ruzie gewoon het laatse wat ik kon gebruiken, ik zat er al door, had echt geen energie meer om daarin te steken.
Met mijn verjaardag kreeg ik nog een sms-je, met nieuwjaar niks meer
zeer jammer allemaal
-
Lisa Simpson
- Berichten: 213
- Lid geworden op: 17 november 2008, 16:43
o ja, voor jullie denken dat het allemaal aan mij ligt, dat ik een moeilijke ben 
ja dat denk ik op de duur van mijzelf
mijn zussen zijn bv super, mijn oudste zus neemt mij altijd nog eens extra vast, of ze stuurt eens een mailtje ofzo. En mijn ander zus, ik weet dat ze niet goed is met woorden en grote emoties enzo, en toch schrijft ze af en toe echt lieve dingen.
ja dat denk ik op de duur van mijzelfmijn zussen zijn bv super, mijn oudste zus neemt mij altijd nog eens extra vast, of ze stuurt eens een mailtje ofzo. En mijn ander zus, ik weet dat ze niet goed is met woorden en grote emoties enzo, en toch schrijft ze af en toe echt lieve dingen.
-
Wendel
- Berichten: 1046
- Lid geworden op: 9 maart 2009, 10:45
Lisa! Dat zouden wij nooit denken! Ik denk dat jouw verhaal te herkenbaar is daarvoor. Het is gewoon moeilijk om in te schatten hoe mensen daarmee gaan omgaan, é..
Bij ons is het ventje zijn beste vriend. Ooit ging ik hem zelfs voorgedragen hebben voor peter, maar nu niet meer. Die vraagt zelfs niet 'hoe is het' maar wel 'hoe gaat het met de trainingen'. Allee, int begin toch, nu vraagt hij eerst hoe het is, dan of ik nieuws heb, en dan of ik serieus nog geen nieuws heb??
Dan nog liever dat ze gewoon aan ons toegeven dat ze niet weten wat gezegd of hoe ze zich moeten gedragen. Want zelf verlang je toch ook de ene keer een goede babbel en de andere keer zwijg je liever ook.
Pff, dat zijn toch allemaal situaties die je niet zou mogen tegenkomen, é.. En na een tijdje geef je het dan inderdaad op..
Bij ons is het ventje zijn beste vriend. Ooit ging ik hem zelfs voorgedragen hebben voor peter, maar nu niet meer. Die vraagt zelfs niet 'hoe is het' maar wel 'hoe gaat het met de trainingen'. Allee, int begin toch, nu vraagt hij eerst hoe het is, dan of ik nieuws heb, en dan of ik serieus nog geen nieuws heb??
Dan nog liever dat ze gewoon aan ons toegeven dat ze niet weten wat gezegd of hoe ze zich moeten gedragen. Want zelf verlang je toch ook de ene keer een goede babbel en de andere keer zwijg je liever ook.
Pff, dat zijn toch allemaal situaties die je niet zou mogen tegenkomen, é.. En na een tijdje geef je het dan inderdaad op..
-
wat is er mis?
- Berichten: 8876
- Lid geworden op: 13 mei 2008, 16:56
Lisa,
Niemand heeft hier de schuld op jou willen steken. Absoluut niet. Laat dat aub geen misverstand zijn. We weten allemaal dat wij de slachtoffers zijn en niet de omgeving. Wij zijn diegene die het "probleem" hebben, niet zij hé.
En je hebt ook ergens gelijk hé dat je zegt dat ze je al beter zou moeten kennen. Ze zou moeten weten dat je erover wil praten. En het zwaar beladen vragen komt van uit de taboe-sfeer denk ik. Het is jammer dat we daar nog aan meedoen. (ook ik hé, want ik vertel het ook tegen niemand - daar komt binnenkort verandering in). Sommigen onder ons zijn er heel open in en dat is misschien wel beter om de taboe-sfeer te doorbreken, maar anderzijds stellen zij zich wel bloot en naakt op. En dat wilde ik niet. Ik wilde niet kwetsbaar zijn.
En sowieso zijn we toch kwetsbaar hé. De weinigen die we dan inlichten kwetsen ons dan toch. Zoals bij jou nu jouw boezemvriendin. Ze heeft je duidelijk gekwetst en dat vind ik heel jammer voor je. En nee hé Lisa, jij hebt niet jezelf gekwetst hé; zij heeft dat gedaan. Knoop goed in je oren dat wij hier niet zijn om jou te veroordelen. Dat zullen we nooit doen. We weten zelf maar al te goed wat je doormaakt, dan zou toch wel het laatste zijn dat we zouden doen hier iemand beschuldigen.
Mijn grote excuses als ik jou een schuldig gevoel heb bezorgd! En van mij nog een extra dikke knuf erbij!
Liefs,
Bokje
Niemand heeft hier de schuld op jou willen steken. Absoluut niet. Laat dat aub geen misverstand zijn. We weten allemaal dat wij de slachtoffers zijn en niet de omgeving. Wij zijn diegene die het "probleem" hebben, niet zij hé.
En je hebt ook ergens gelijk hé dat je zegt dat ze je al beter zou moeten kennen. Ze zou moeten weten dat je erover wil praten. En het zwaar beladen vragen komt van uit de taboe-sfeer denk ik. Het is jammer dat we daar nog aan meedoen. (ook ik hé, want ik vertel het ook tegen niemand - daar komt binnenkort verandering in). Sommigen onder ons zijn er heel open in en dat is misschien wel beter om de taboe-sfeer te doorbreken, maar anderzijds stellen zij zich wel bloot en naakt op. En dat wilde ik niet. Ik wilde niet kwetsbaar zijn.
En sowieso zijn we toch kwetsbaar hé. De weinigen die we dan inlichten kwetsen ons dan toch. Zoals bij jou nu jouw boezemvriendin. Ze heeft je duidelijk gekwetst en dat vind ik heel jammer voor je. En nee hé Lisa, jij hebt niet jezelf gekwetst hé; zij heeft dat gedaan. Knoop goed in je oren dat wij hier niet zijn om jou te veroordelen. Dat zullen we nooit doen. We weten zelf maar al te goed wat je doormaakt, dan zou toch wel het laatste zijn dat we zouden doen hier iemand beschuldigen.
Mijn grote excuses als ik jou een schuldig gevoel heb bezorgd! En van mij nog een extra dikke knuf erbij!
Liefs,
Bokje
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 9 gasten