Moppertopic voor mama's

[Katrienemie84]

Ik zie het ff niet meer zitten... Mijn kleuter van 3 hangt het zo hard uit he, we kunnen er soms echt geen weg mee. Dan zit hij te spelen met zijn eten of gooit hij gewoon alles op de grond. Als we dan eens rustig in de zetel zitten dan ligt hij te springen in de zetel en op ons te springen. Totaaaaaal geen oren aan zijn hoofd. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het niet meer uithou. Ondertussen krijgen we ook commentaar over hem op school dat hij zo wild is. Nu ik terug zwanger ben kan ik dit echt missen dames. Ik ben al bang wat die tweede gaat worden, als dat ook zo eentje is dan vind je mij de kortste keren in het zothuis

[linda76]

@Evy: je moet er wel ook rekening mee houden dat jouw man als zelfstandige ook voor zijn pensioen moet zorgen he. Mijn man is ook zelfstandige en verdient ook veel meer dan ik, maar ik besef ook wel dat hij later maar een karig pensioen zal hebben en hier dus ook voor moet sparen. En dat alles gescheiden is is bij ons ook zo hoor. En dat is een weloverwogen keuze, want mocht er iets mis gaan met de zaak van mijn man waarvoor ze hem aansprakelijk zouden kunnen stellen, dan zit je tenminste nog safe. Want dan wordt je niet mee in de schulden getrokken. Dus beter voor het gezinnetje. Trouwens, als je er niet aan denkt om uit elkaar te gaan (en er is geen haar op mijn hoofd dat daaraan zou denken, noch op dat van mijn man) dan maakt het eigenlijk ook niet uit of de ene veel meer verdient dan de andere. Want als er tijden zouden komen dat een van ons twee niets zou kunnen bijdragen aan het huishouden, dan zal de andere die kost wel dragen. Het feit dat jij daar zo mee inzit doet bij mij uitschijnen dat je jullie relatie sowiezo niet als erg stabiel beschouwt. Mijn carriere (of het gebrek daaraan) staat ook volledig in het teken van ons gezin en het gebrek aan flexibiliteit van mijn man door zijn zaak, maar dat neemt niet weg dat hij een goede papa en man is. Ik denk dat als jullie problemen enkel op geldzaken rusten dat het dan toch dringend tijd is om daar duidelijkheid en vooral een eenduidige visie over te bekomen. Je wil toch niet (noch voor jezelf, noch voor jullie zoontje) dat jullie relatie stukloopt puur en alleen om financiele onenigheid. Dat zou echt doodzonde zijn. Helaas heb ik uit jouw berichtjes het gevoel dat "de vonk" er niet meer is bij jullie... Het feit dat je zegt dat je zoontje absoluut niet op je man lijkt komt me ook zo raar over. Ik zou fier zijn als mijn kindjes op mijn man leken.
Enfin, ik hoop echt dat jullie eruit komen als koppel.

[Marit]

Daarstraks in de winkel, moest bij de babyvoeding zijn. Staat daar een andere tweelingmama met haar even lange kinderwagen als de onze pal voor het rek waar ik moest zijn (ik was zonder kinderen). Omdat ik weet hoe het is om met zo'n lange kinderwagen continue het gevoel te hebben dat je iedereen in de weg staat, zeg ik haar dan ook dat ze maar rustig doet, 'ik heb ook een tweeling'. Had ik ook beter ni gedaan. Kreeg ik daar van de grootmoeder die mee was meteen een hele litanie over me heen over hoe 'verschrikkelijk vermoeiend' een tweeling wel ni is, en hoe dochterlief 'nog moet studeren en amper tijd vindt', en zelfs met iets dat op spijt leek ook nog dat het bij hen een "faux jumaux" betrof (een twee-eiige tweeling). AAARGH.
Dat dochterlief dan in 't vervolg misschien eens twee keer nadenkt, he, voor ze haar anticonceptie overslaat en haar bestelling voor een "echte tweeling" wat beter plaatst als ze niet content is met haar "faux jumaux"

[Vi]

Goch Marit, ik moet bekennen dat ik toch ook eens durf mopperen dat een tweeling vermoeiend is hoor. Maar ik heb dan ook 2 hele slechte slapertjes. Ik heb in die 16 maanden dat ze nu zijn misschien al een nacht of 10 mogen slapen van 23u tot 6 à 7u. Alle andere nachten moet ik gemiddeld 6 à 7 keer uit mijn bed. En meer dan de helft van de tijd loop ik er 's nachts ook soms 1 à 2 uur mee rond (soms ook langer). En ze zijn ook al heel veel ziek geweest. Maar toch vermeld ik er ook iedere keer bij dat ik ze toch niet meer zou kunnen missen en ik ook enorm van ze kan genieten als ze weer eens toeren uit steken en aan het schaterlachen zijn. Of als ze gewoon komen knuffelen en lief zijn. Het kunnen toch zo'n schatjes zijn. Maar ik ben stikkapot van vermoeidheid en rugpijn dus dan gebeurd het wel eens dat ik ook mopper.

En wat vorige week een leuk reisje moest worden is in mineur afgelopen. Woensdag zijn we dus voor 4 dagen naar Duitsland vertrokken. Donderdagavond is er iets in mijn man zijn rug geschoten en is hij dus met veel pijn vroeg in bed gekropen na het nemen van een dafalgan en een halve spierontspanner. Vrijdagochtend schiet ik wakker van een harde bonk. Ik ga gaan kijken wat het is en ik vind mijn man op de grond met zijn ogen open en hij reageerde niet meer. Ik maar in zijn gezicht slaan en roepen om hem wakker te krijgen maar er gebeurde niets. Ik heb hem dan plat gelegd en plotseling hield hij zijn adem in. Het heeft maar enkele seconden geduurd maar het leek een eeuwigheid. Gelukkig begonnen zijn ogen dan te bewegen en kwam hij stillekes weer bij. Ik heb dan onze dokter gebeld om te weten wat ik moest doen. Hij moest voornamelijk rusten met zijn benen naar omhoog en veel drinken. Het was een hel. Mijn man verzorgen, naar de kindjes kijken die net lastig waren, onze spullen terug inpakken want de zaterdag gingen we weer naar huis. Ik heb de helft van de dag lopen huilen. Ik heb dan mijn broer aan telefoon gehad en die is samen met zijn vriendin naar ons toegekomen om ons te helpen want mijn man kon niet met de auto rijden en ik had nog nooit met een remorque aan de auto gereden. Ik zal ze eeuwig dankbaar zijn voor hun hulp. Maar ons reisje is dus helemaal niet verlopen zoals we het voor ogen hadden. En het beeld van mijn man op de grond die niet meer reageerde zal me nog een hele tijd bijblijven vrees ik. Gelukkig is hij weer beter en is hij zaterdag al meteen na thuiskomst naar onze kinesist mogen gaan. Blijkbaar was zijn val een reactie op het nemen van dafalgan in combinatie met die spierontspanner. Dit zou blijkbaar een gevaarlijke combinatie zijn. Dus we hebben weer een lesje geleerd.

[mindyke]

oei zeg is me dat schrikken! ksna dat je daar niet goed van bent hoor!

hopelijk is ie al terug wat beter!

dikke knuf

[Marit]

hej Vi, wat was dat allemaal zeg! Dat moet enorm schrikken geweest zijn en stressen... Hopelijk gaat het intussen al weer beter met je man en is iedereen al wat bekomen ondertussen. Hebben jullie toch een beetje nieuwjaar kunnen vieren.

Ik weet dat wij enorm veel geluk hebben dat onze jongens goed slapen, en dat zei ik dan ook aan die vrouw in die winkel, maar ze blééf maar doordrammen en wou echt uit mij sleuren dat een tweeling vooral tweemaal de last is (want ik 'weet toch wat het is'). Geen énkel positief ding is daaruit gekomen. En daar kan ik niet tegen. Zelfs niet: maar we zijn toch blij met ze. Nee, dan kwam die opmerking dat

Ik weet dat jij, en genoeg anderen hier, het wel moeilijk hebben. Je hebt ook vanalles al meegemaakt, he. Eens klagen mag echt gerust. Je bent zelfs heel erg welkom. Ik luister met plezier Ik zou er ook behoorlijk doorzitten hoor als ik al zolang geen goeie nacht heb gehad. Momenteel moeten we ook 's nachts het bed wel eens uit voor een tut, en S is met tandjes bezig. Die heeft enkele nachten echt gehuild en heeft koorts gehad enzo. Maar bij ons is dat altijd wel weer voorbij na een paar nachten (hout vasthouden). Dan is natuurlijk zoveel makkelijker om te dragen.

Misschien als ik in het vervolg nog eens andere moeders in de winkel aanspreek, dat ik dan eerst 'DVO?' vraag Dan weten we meteen of we elkaar eens tegen 't lijf lopen, he

[Vi]

Ik weet dat wij enorm veel geluk hebben dat onze jongens goed slapen, en dat zei ik dan ook aan die vrouw in die winkel, maar ze blééf maar doordrammen en wou echt uit mij sleuren dat een tweeling vooral tweemaal de last is (want ik 'weet toch wat het is'). Geen énkel positief ding is daaruit gekomen. En daar kan ik niet tegen. Zelfs niet: maar we zijn toch blij met ze. Nee, dan kwam die opmerking dat

Oei, das inderdaad om lastig van te worden als ze echt niets positiefs kunnen zeggen. Ik dacht dat het misschien was omdat ze net als ik niet veel nachtrust gegund zijn maar blijkbaar is dat toch niet het geval.
En zelfs als ik al eens mopper hoe vermoeiend het is toch blijf ik ook vermelden dat ik zo gelukkig ben met mijn 2 prutskes. Het is met momenten misschien lastig maar het is ook dubbel genieten hé. Ik kan me zo intens gelukkig voelen als ik ze samen zie spelen, of als ze achter elkaar lopen en het grootste plezier hebben, of als ze naar me toe komen gelopen en een knuffel geven,... Dan vergeet ik mijn vermoeidheid zo meteen.

Met mijn man gaat het ondertussen beter. Hij moet nog voorzichtig zijn met zijn rug, vooral bij het opheffen maar hij is gelukkig niet meer flauwgevallen. Oudejaarsavond waren we gezellig thuis met ons gezinnetje en is dus rustig verlopen. Het was vooral genieten van onze zoontjes en elkaar.

[Marit]

Ik kan me zo intens gelukkig voelen als ik ze samen zie spelen, of als ze achter elkaar lopen en het grootste plezier hebben, of als ze naar me toe komen gelopen en een knuffel geven,...

Ik weet precies hoe je je voelt

Blij te horen dat het toch ook weer beter gaat ginder. Zeg aan je man dat hij je niet meer zo doet verschieten, he.

[Wappie]

Oei zeg Vi, wat lees ik nu allemaal... Kan begrijpen dat je enorm geschrokken bent.
Goed te lezen dat het beter gaat met je ventje.

Marit, ik kan zowel jouw als Vi heel goed begrijpen. Altijd dat negatieve is nergens voor nodig. Een tweeling is nu eenmaal vermoeiend maar heeft zeker ook meerdere leuke kanten. En ondanks dat het hier ook 2jaar zwoegen is geweest zou ik het nooit anders willen! Ik zou het allemaal terug doen!
Onlangs is een kennis van mij bevallen van een tweeling. Ze heeft ze mogen dragen tot 38 weken, is bevallen van 2kleintjes rond de 3kg en ze doen het schitterend overdag ('s nachts is nog een probleempje, maar ze zijn ook nog maar 3weken oud). Als ik dat soms zie dan denk ik:"oei, ik had er toch meer moeite mee" "ik was zo vrolijk en opgewekt niet" maar dan besef ik eens te meer dat je niet mag vergelijken. Je hebt nu eenmaal makkelijkere en moeilijkere kindjes en als ze dan nog eens in het tweevoud komen kan ik begrijpen dat je soms met de handen in het haar zit
Maar Vi, ook hier heel slechte slapers gehad (tot ong 18maand kon ik nachten van 6u op één hand tellen ), veel ziek en moeilijke momenten. Nu zijn ze 3.5j en ik geniet elke dag! Het is hier enorm verbetert en ik geniet echt met volle teugen. Raar om te zeggen maar de eerste moeilijke maanden verdwijnen in het niets als ik zie wat een energieke jongens ik nu heb

[liesje81]

Het overkomt me niet vaak, maar er moet een moppertje van mijn gemoed. De laatste dagen regent het echo-foto's op facebook. Bijna allemaal van vriendinnen wiens eerste kindje even oud is als onze twee meisjes. Aaargh, ze komen mijn strot uit (de foto's bedoel ik)! Het feit dat we zelf voor nog een kindje willen gaan, maar ik de stap naar de gynaecoloog maar blijf uitstellen zal er wel voor iets tussen zitten... Maar wat is er gebeurd met de klassieke "ik word grote zus/broer t-shirt" foto's of iets in die aard?

[liezeke]

Hehe, Liesje,

Ik zet expres geen echo-fotootjes op fb (ik kondig het zelfs niet aan op fb), deels uit angst maar ook omdat ik weet dat het zo verdomd moeilijk kan zijn om dat allemaal op je schoot geworpen te krijgen...
Maar er wordt inderdaad enorm gesmeten met echo-fotootjes.

Met baby-foto's probeer ik (mr ik slaag er niet in) om niet te veel erop te smijten ook al kna ik er inkomen dat je heel trots bent op je kindje en elk zuchtje en papjeshap wil laten zien:)...

Liesje

[nogeenkeer]

Ik heb mijn zwangerschap van prinske uiteindelijk wel aangekondigd via facebook toen ik bijna twintig weken was of zo. Maar dan eerst nog even persoonlijk gesproken met de mensen van wie ik weet dat ze problemen hebben/hadden. Natuurlijk kunnen er altijd nog zijn van wie je het niet weet...

[mindyke]

hmm het klassieke ik wordt grote broer/zus t-shirt vind ikd an weer zo cliché verschrikkelijk. daarbij zetten mensen dan de foto van het kindje met de t-shirt ook op facebook he.

Iklicht ook de mensen van wie ikhet weet dat ze het moeilijk hebben persoonlijk in maar uiteindelijk is facebook wel een manier om snel heel je vriendenkring en daarbuiten te bereiken.

Kan vervelend zijn maar wel de moderne tijd denk ik...

[liezeke]

Is bij mij vooral uit angst dat ik het niet doe, mr denk dat iedereen voor zich beslist hoe hij/zij het aankondigt...

Maar we mogen er best over mopperen, hé;)!

Liesje

[mindyke]

ja hoor dat mag zeker! xx