Bevallen najaar 2013

[flien]

@Syfke: bij mijn mk van deze zomer was mijn echo op 7 weken ook twijfelachtig. Er was een vruchtje en een hartslag maar het was te klein. De week erna had ik weer een echo. Die gaf toen geen hartslag meer.
Ik heb mij ook weken afgevraagd of het kwam dat ik zo bang was, dat het daarom kwam. Dat die negatieve gedachte het helemaal om zeep gemaakt had.
Maar nu had ik weer die vreselijke angst. En geloof me daar zal het echt niets mee te maken hebben.
Ik probeerde een troost te putten uit de gedachte dat er heel veel mensen een mk krijgen. Maar dan kon ik de gedachte dat wij hier er toch veel meer voor moeten doen dan een ander.
Een oorzaak zoeken waarom heeft echt geen zin. Er is geen waarom. Probeer steun te vinden bij mensen in je omgeving en laat jezelf toe om eens echt verdrietig te zijn. Het zal tijd vragen maar ook dit zal je weer in je rugzak kunnen steken. Meedragen zal je het wel moeten maar je zal het wel met tijd wat achter je kunnen laten.
Hopelijk kan je snel vooruit maar neem eerst de tijd om dit een plaatsje te geven.
Hele dikke knuffel !

[anie]

Syfke, ik krijg tranen in de ogen als ik je berichtje lees... Ik dacht echt dat het goed ging komen. Oh meid toch, ik vind het erg. Een hele dikke knuffel en heel erg veel sterkte.

[liesje1005]

Tgoh...syfke meid...Ik had het echt niet verwacht. Ik was zo hard aan het duimen!! Dit moet idd heel hard zijn om mee te maken. Huil maar eens goed uit en ik hoop echt dat je alle steun krijgt die je nodig hebt. De natuur kan zo verschrikkelijk cru zijn hé. Bij deze een super lieve knuffel en veel sterkte!

[Syfke]

Dank voor de steun! Buiten mijn vriend en jullie wist er deze keer niemand dat ik voor de 4de keer bezig was met de behandeling. Nu sta ik hier met mijn koppig zwijgen. Nu heb ik niemand om tegen te praten. Maar zoiets moet je toch alleen verwerken, waarschijnlijk. Mijn vriend is vandaag wel een steun, maar morgen (ik ken hem)is hij dit te boven en kijkt die alweer vooruit. Ik ben eerder een achteruitkijker...

Mijn hcg stond de vorige keer boven de 4000, ook de dokter dacht dat dit wel eens een sterke zwangerschap werd en dat de vorige echo gewoon te vroeg was. Ik voelde toen de bui al hangen... En de pijn erbij voorspelde niets goeds, é.

Ik heb ongelooflijk veel schrik nu voor die laparascopie. Verdovingen zijn niet mijn ding. Eigenlijk ben ik maar een klein nietig mensje met een heel bang hartje.

Ik heb nog 1 cryo in de vriezer, maar de realist in mij zegt dat de kans heel klein is dat die ene het overleeft..

[valentine0409]

Hallo,

Jullie kennen mij nog niet en ik kom ook helemaal niet aansluiten bij dit topic, maar ik wou syfke eventjes een hart onder de riem steken.
December 2010 was ik zwanger met hoge HCG waarden, wat volgens de gynae toch ook wel eens moest wijzen op een goede innestelling...
Maar met buikkrampen, die plots op een nacht zeer hevig werden naar het ziekenhuis...bloeding in de buik...spoedlaparoscopie..
gedaan zwangerschap! Vermoeden van buitenbaarmoederlijke zwangerschap maar ze hebben de eileiders wel kunnen sparen...
Daarna werd gezegd dat ik mij moest concentreren op het positieve van het verhaal: 'je kan zwanger worden, dat is bij deze bewezen' Tjah...had ik wel geen vruchtje en kloppend hartje gezien hoor...dus 'echt zwanger???'.
Nu in ieder geval...vallen en opstaan...nieuwe poging waarvan 9 embryo's (na pgd)!
Na 8 nog steeds geen innestelling (nochtans allemaal van topkwaliteit) nam ik het zelf in handen. Ik heb een operatie gevraagd waarbij ze lichte endo en een verharding in de baarmoeder hebben weggehaald. Op zich niets groot gevonden dus (april 2012) en 2x naar de accupunctuur op aanraden van dokter in jette.
Bij het laatste cryo (mei 2012, 3weken na operatie) dacht ik: nog even snel die opwerken om dan naar een verse 5de poging te gaan. Ik had dus echt al dit laatste cryo opgegeven...die op dit moment bijna 37weken in mijn buik groeit!
Ik wil je via deze weg dus niet jaloers maken...alleen even een duwtje om aan te geven dat het wel degelijk kan...ook met een laatste cryootje! We duimen hier mee voor jou! En trouwens ook voor de mensen die wel een kloppend hartje dragen, maar nog zoooo overstelpt worden door het angstmonster...want ook hier was dat niet minder!

Groetjes
Valentine en friscootje

[flien]

Syfke, ook ik had mijn laatste cryo al opgegeven zu. Na de dooi was het van kwaliteit absoluut niet meer top. De kerncellen waren goed, maar de randcellen hadden maar een C-quotatie gekregen na de dooi.
Dus geen haar op mijn hoofd die dacht dat het ook maar een kans maakte.
Ik was mij al aan het voorbereiden op een nieuwe icsi-poging.
Maar elke terugplaatsing verdient zijn kans.

Maar das toekomst muziek. Neem eerst de tijd om dit te verwerken.
Ik had bij mijn vorige mk iedereen ingelicht van mijn zwangerschap. En geloof me, je denkt dan steun te krijgen uit je omgeving maar als die dan niet komt, dan doet dit dubbel zoveel pijn.
Van deze terugplaatsing had ik ook niemand ingelicht. Ik wou niet weer dubbel gekwetst worden.
Je kan hier altijd wel een echt begrijpend oor vinden en erover schrijven helpt toch om het van je af te zetten.
Veel moed en dikke knuffel.

[Nathalie1980]

Syfke, meid, ik kan mij maar half inbeelden hoe jij je nu voelt, maar weet dat er hier mensen zijn die jou de nodige steun willen geven. Als er ook maar iets is, we hebben hier allemaal al een lange weg afgelegd, gooi het er allemaal uit. Ben je boos, verdrietig, razend, niemand zal jou hier veroordelen. Ik wens je vanuit mijn hart heel veel sterkte toe...

[Nathalie1980]

Nog een vraagje, ik heb de laatste drie dagen ergens last van en ik hoop dat iemand er hier ervaring mee heeft. Ik ga bewust niet op internet kijken, want dan maak ik mij weer gek.

Mijn benen voelen raar aan; als ik zit dan krijg ik het gevoel dat er niet voldoende bloed doorstroomt. Mijn benen over elkaar plaatsen geeft een ongemakkelijk gevoel. Zelfs als ik een losse broek aan heb, dan nog heb ik het gevoel dat ze afgespannen worden. In de zetel moet ik mijn benen recht leggen en dan nog is er dat rare gevoel in mijn liesstreek, ik trek mijn onderbroek dan losser maar dit geeft geen beterschap. Als ik mijn benen opspan dan geeft dat ongeveer hetzelfde gevoel als wanneer ik na maanden nog eens ga lopen (spanning - stijf).

Ik heb dit nog nooit gevoeld. Iemand een idee?

[inaatje13]

Oh nee Syfke, zo erg!!! Meid, neem alle tijd om dit te verwerken!! Ik hoopte zo voor je!! Veel sterkte hoor en zoals Nathalie reeds zei, kom hier maar goed klagen, uithuilen indien nodig!! Zit hier gewoon bijna mee te wenen !!

[valentine0409]

nathalie: ge kunt wel wat last hebben van vermoeide, vervelende benen. Het is ook zo dat je nu meer bloed hebt en je hart sneller moet pompen om alles rond te krijgen.
Beetje benen in de lucht en voor de rest niet al te veel zorgen maken, al kan het erg ambetant zijn.
Die vervelende pijn in je lies is je baarmoeder die groeit en ook wat aan je banden gaat rekken. Ik had dit zeer pril in de zwangerschap, soms echt een helse/venijnige steek, tot aan ongeveer 12 weken. Dan krijg je het nog eens op momenten van groeispurten, maar ik had het gevoel nooit meer zo fel als bij het begin.

Succes ermee...

[Nathalie1980]

Bedankt Valentine, ik dacht dat vermoeide benen pas later aan de beurt waren. Dan ben ik blij dat dit erbij hoort, een teken dat alles (hopelijk) nog inorde is.

[valentine0409]

Tjah, ... je lichaam reageert niet altijd gelijk de boekskes zeggen en ook niet altijd op diezelfde momenten. Ik dacht toen dat het ook nog te vroeg was voor die groeipijnen van de baarmoeder...
En mijn borsten bvb heb ik nooit echt pijn gehad, wel jeuk. En eerlijk...zoveel vind ik ze nu op 37weken niet bijgekomen...blijkbaar mag ik dit nog verwachten na de geboorte
Tussendoor kan je jou wel al inschrijven op de nieuwsbrief van kind en gezin en krijg je wekelijks een mailtje over jou en je baby en de website van oei ik groei is ook wel goed!
(ik lees hier niet zoveel mee, nu wel omdat alles klaar is en het 'wachten is', maar als je vragen heb kan je ook pb sturen)

[Syfke]

Dank voor de steun allemaal. Dat doet wel deugd. Ik weet ondertussen dat mijn HCG gestegen is naar 12.000 en er dus echt wel iets niet pluis zit, é...
Wie heeft er nog al eens een laparascopie gehad? Moet ik daar echt enorm veel schrik voor hebben? Heb deze nacht niet kunnen slapen. Zo in paniek ben ik... Heb ook nog nooit zo naar mijn menstruatie gesmacht als nu...

[Nathalie1980]

Syfke, dat is een kijkoperatie. Ze maken drie minieme gaatjes (bij mij was dat onderbuik aan linkse en rechtse kant en via navel). Ik had vooral schrik van narcose, maar al bij al viel het nog mee. Ik moest beide keren om 07.00 binnen en om 11.00 was de kijkoperatie. Rond 13.00 deed ik mijn ogen al terug open maar ik heb nog korte slaapjes gedaan tot 17.00-18.00. Ik mocht toen naar huis (met chauffeur uiteraard ) en was een weekje thuis om te herstellen. De eerste dagen vooral geslapen...
Ik vond vooral de ontwaakruimte niet leuk, je vecht tegen de slaap maar die strijd verlies je toch dus je gewoon laten gaan! Inzake pijn, voor iedereen is dit uiteraard verschillend maar de tweede dag thuis was ik al terug aan het rond wandelen zonder nog echt ergens last van te hebben.
Ik heb dit moeten doen voor endometriose.
Ik wens je alvast veel beterschap toe!

[Suikerboontje]

Syfke, zo een hoge waarde? Moet toch inderdaad zijn dat er iets aan het leven is/was, maar op een verkeerde plek jammer genoeg...
Ik heb een laparascopie gehad toen men het vermoeden had van endometriose. Geloof mij, ik ben een enorme broekschijter wat ziekenhuizen betreft (een baxter steken is bij mij al een echte ramp en had ook heel veel schrik. Wat vond ik uiteindelijk het "ergste". Die baxter steken dus (waar 99% dus geen probleem mee heeft), wakker worden en beseffen dat ze mij een blaassonde hadden gestoken (doet helemaal geen pijn of zo maar het idee alleen al ), de dagen erna het gevoel van een gekneusde borstkas (blijkbaar door een bepaald gas dat ze gebruiken) en de draadjes uithalen (ocharme 3 keer 3 draadjes of zo). Ik wil maar zeggen: eigenlijk houdt het echt niet zo heel veel in, maar voor iemand als ik, was dat dus al indrukwekkend . Het heeft ook echt niet lang geduurd. Je bent meer bezig met wachten (ik hoop dat je vroeg op de ochtend kan want bij mij geldt hoe later hoe zenuwachtiger ) en achteraf wat bekomen van de verdoving en zo dan dat je op de operatietafel ligt. Ik hoop dat ze jou dan ook snel gaan kunnen vertellen wat er is misgelopen. Gun jezelf alleszins erna voldoende rust om mentaal en fysiek te herstellen.

Veel sterkte en als je even in paniek schiet, weet dan dat je niet alleen bent!