Bevallen najaar 2013

[anie]

Heey liezeke, leuk dat ze het goed doen de twins Elke keer na echo ben ik drie dagen gerust. Gelukkig krijg ik veel echo's.

Hier is de misselijkheid goed toegeslagen vandaag... bah seg Maar geen klagen, ben blij dat ik er eindelijk over mag klagen!

[liesje1005]

Ik vind het vreselijk om zulk triest nieuws te moeten lezen. Kan me voorstellen wat dit met een mens doet...Jullie zijn één voor één super vrouwen die het allemaal verdienen!! Neem wat tijd voor jezelf om dit te boven te komen. Hoe gaat het nu met je Syfke, katrien, nathalie? Ik denk aan jullie.

Hier ook een serieus groeiend angstmonster...grrrr
Gisteren had ik mijn tweede echo. Dit keer bij mijn eigen gyn. Zalig om het hartje te zien en horen kloppen. Eventjes maakte ik mij zorgen toen hij zei dat het een beetje aan de kleine kant was (was gisteren 7w2d en kindje was 1.2 cm) maar volgens de gyn is dit normaal en kan die vermoedelijke bevallingsdatum wat schommelen. Ik heb niet zoveel nodig om van de kaart te geraken ...maar kom het gaat goed tot nu toe en ik probeer daar aan te denken.

Ik zet me ook weer bij het lijstje:

Anie, 24j, 24/01 echo 8 weken, VBD 5/09
Dromertje_Elke, 26j, 28/01 echo 8 weken, VDB 8/09
Marie1981,31j, 25/01 eerste echo (6w5d), VBD 15/09
Liesje1005,27j, volg echo 11/02, VBD, 5/09

[Suikerboontje]

Ik haat angstmonsters...! wou dat ik elke ochtend eens kon gaan kijken of alles nog ok is. En inderdaad, na zo een echo duurt het amper een dag of zo en de onzekerheid slaat alweer toe.

Gisteren dubbeltoe van de buikkrampen . Op het werk had ik al een broek aan die teveel knelde en eens thuis had ik constant darmkrampen. 's Avonds is toch wel een groot verschil met 's morgens vind ik. Eigenlijk wil ik dan niets liever dan losse kleren aandoen en mijn zetel in duiken. Gezien ik dan ook nog eens serieus zit te schransen en aan geen sport meer toekom, begin ik me al depressief en schuldig te voelen over hoe ik er op die manier binnen een half jaar ga uitzien... De koude dagen doen er ook niet veel goed aan. Dat het maar rap lente wordt...

Heb het lijstje trouwens in volgorde van VBD gezet.

Suikerboontje, 33j, 01/02 echo 10 weken, VBD 28/08
Anie, 24j, 24/01 echo 8 weken, VBD 5/09
Liesje1005,27j, volg echo 11/02, VBD, 5/09
Dromertje_Elke, 26j, 28/01 echo 8 weken, VDB 8/09
Marie1981,31j, 25/01 eerste echo (6w5d), VBD 15/09

[liezeke]

kaarsje brandt, repelsteeltje!

liesje

[Syfke]

Hier alles ok. Af en toe nog ms-krampen. Dat blijft maar duren. Ik moet vrijdag op controle om de draadjes uit te trekken en dan vraag ik ineens wel of alles wat ik nog voel wel normaal is.

Ben blij dat er hier al een pak mooie echo's zijn. Jullie doen het schitterend!

[Suikerboontje]

Hey Syfke, blij je nog eens te lezen!
Je lichaam zal wel wat tijd nodig hebben om terug op zijn plooi te komen hé. Hopelijk heb je het mentaal al een beetje kunnen verwerken?
Heeft de dokter eigenlijk al iets laten uitschijnen wat de wachttijd zou zijn tot een eventuele nieuwe poging (of mssch ben je er zelf nog helemaal niet klaar voor)?
Bij mijn laparascopie hebben ze indertijd ontdekt dat mijn linkereileider compleet dicht zit, maar bij IVF/ICSI speelt dat toch geen rol. De eierstok deed het nog prima, dus laat je daar niet onzekerder door maken.
Hoe gaat het inmiddels met de darmen? Nog zoveel pijn? Of kwam dat echt alleen maar door de BBZ?

[Syfke]

Ik ben voorlopig al 6 dagen pijnvrij Buiten wat ms-krampen, maar mijn baarmoeder was blijkbaar ook heel sterk opgezwollen zeiden ze na de operatie. Dus die was wss al overuren aan 't kloppen en moet nu terug in 'normale' positie komen.

Ik denk dat ik 2 maanden zal moeten tussen laten. Ik ben heel blij dat ik mijn eierstok nog heb. Ik treur niet echt om mijn verdwenen eileider, maar wel om het feit dat ik eindelijk zwanger was, het verkeerd zat en ik nu hier weer op nul sta. De tijd dringt hier ook. Mijn man is een heel pak ouder dan mij. Hij heeft wel al 2 kinderen. Ik denk dus dat hij het misschien niet zo erg vindt? We praten er niet echt over.

Ik probeer me sinds vandaag te concentreren op mijn werk en wat huishoudelijke taken te doen. Al merk ik dat ik snel moe ben of gewoon zit te dromen. En van dromen gesproken: 's nachts zie ik plots allemaal baby's behalve bij mij. Mijn onderbewuste is er dus ook sterk mee bezig.
Maar goed, met een bang hartje kijk ik toch wel uit naar de volgende poging...Het moet gewoon eens lukken. Er zal toch ooit wel één zieltje mij willen vergezellen, zeker?

[Nathalie1980]

Hey meiden,

hier een kleine update: ze weten niet wat er gebeurd is met het vruchtje...
Ja, ik dacht dat de wetenschap ver stond, maar die mening herzie ik toch wel.

Niets in baarmoeder te zien, waarden dalen extreem traag (vandaag ook nog bloedtest achter de rug), geen bloedingen en omdat ze het niet weten, moet ik nu een afspraak maken voor een curretage.

Curretage, vind ik zo een eng woord...

Ik ben oprecht heel blij voor jullie, en ik hoop dat jullie allemaal prachtige kleintjes op deze wereld zetten.

Syfke, bij jouw laatste zin kreeg ik tranen in de ogen, zo mooi omschreven..."Er zal toch ooit wel één zieltje mij willen vergezellen, zeker?"

Bedankt voor de steun! Doet me echt deugd!


Nath

[liezeke]

syfke,
ik kan er goed inkomen dat je nog blijft hangen hier. 't Is niet dat je zomaar de knop omdraait, hé. Kan misschien zijn dat er plots een klop komt waardoor de grond onder je voeten wegzakt... da's normaal. en ook al komt die pas twee maand later, laat hem er maar mooi zijn, de buitenwereld snapt er nuldebotten van en vraagt zich af hoe het komt dat je er nog niet 'over' bent. maar tis jouw kindje, jouw tempo en manier vn verwerken, hé...

nathalie, rillingen bij het woord 'curetage'... denk a je!

repelsteeltje, hoe gaat het met je?

Liesje

[Suikerboontje]

Nathalie, dat is inderdaad toch onbegrijpelijk! Er zit/zat dus ergens wel iets (gezien je bloedwaarden) maar ze weten niet waar? Hoe weten ze dan dat een curretage de oplossing is? (sorry, ik stel teveel vragen ...)
Hopelijk valt de ingreep mee en krijg je alsnog een antwoord over wat er is fout gelopen.

Syfke, er (zelfs onderbewust) mee bezig zijn, is volgens mij goed voor de verwerking. Alleen jammer dat je er met je man niet echt over praat. Jullie zullen toch allebei achter een volgende poging moeten staan?
Zeker en vast de moed niet opgeven!

[liezeke]

Is normaal dat je man er anders mee omgaat dan jij, syfke. Na de dood vn Matéo* ging mijn man er ook totaal anders mee om. DIe werkte gewoon keihard. Veel praten deed hij ook niet. 't is een fabel dat je zoiets 'samen' verwerkt, vaak voel je je nog meer alleen, ook in je relatie. Ook weer normaal...

liesje

[flien]

nathalie1980: ik zelf heb ook een curetage gehad. Fysisch was dit de makkelijkste behandeling in al die jaren fertiliteit. Maak u dus niet bang voor de ingreep. Psychisch is dat natuurlijk het moeilijkste wat ik in heel mijn leven al heb moeten doorstaan.
Ik heb gehuild van s'morgens tot s'avonds. De gyne had mij nog nooit zo gezien. Ik was altijd iemand die nuchter was en voor de vooruit. Maar die dag was ik gebroken. Hij verwees mij dan ook stante péde door naar een psycholoog.
Twee weken ziekteverlof had ik gekregen. En ik vond niet dat da overdreven was. Toen ik weer moest werken zat ik nog vaak gewoon voor me uit te staren. En had ik het moeilijk met het feit dat de wereld gewoon door draaide. Dus Syfke, tis niet meer dan normaal hoor. Zo een verlies verwerk je niet in 1-2-3. Oke mk komen vaak voor maar niet iedereen moet er zo hard voor knokken zoals wij hier allemaal moeten hee.
Ik had na de curetage ook verplicht een maand rust. Dus tussen mijn mk en een nieuwe poging zaten ook 2 maanden. Voor ik terug kon starten moest ik eerst een hysteroscopie laten doen. Op die scopie waren nog restanten te zien van mijn zwangerschap. Mijn keel werd direct weer dicht geknepen. Efkens weer nen duw terug in die put.
Maar de poging daarna was voor mij tot nog toe de goeie. Die curetage was voor mij al bij al zo slecht nog niet blijkbaar.
Ik hoop echt voor jullie allemaal dat de volgende poging ook de goeie zal zijn.
En weet 1 ding hee ! Jullie zijn één voor één sowieso al enorm sterke madammen !
En Syfke, mijn man is ook zo een zwijgend type. Hij zei er ook nooit iets over. Ik zocht de steun hier en bij enkele echte goeie vriendinnen. Want tis zoals er gezegd wordt hoor, nen buitenstaander snapt er de ballen van.

[Repelsteeltje]

Voila, ik ben er eindelijk geraakt.

Gisteren geen tijd meer gevonden want heeeel hard gevierd. Jippie, ons garnaaltje doet het fantastisch! Mooi op schema, een stevig kloppend hartje. Meer moet dat niet zijn hé .

De gyn heeft wel 3 keer moeten zeggen 't is goed hoor, het is perfect'. Denk dat mijn man en ik te verdwaazd keken .

De gyn was trouwens fantastisch. Het was de eerste keer dat ik er naartoe ging omdat ik na mijn MK absoluut niet meer terug wou naar het ziekenhuis (telkens andere gyn, assistenten,...) maar een meer persoonlijke benadering wou. Direct echo gedaan, en ze kreeg in het begin het beeld niet goed maar zij wel direct al "ik heb het hartje al gezien, t is in orde". Bij mijn miskraam wou de gyn persé eerst mijn baarmoeder meten en wij maar vragen 'kijk eens of het vruchtje OK is'.

Omdat we "voor het lang parcours gekozen hebben om zwanger te worden" krijgen we nog een extra echo over 2 weken. Jippie.

[Repelsteeltje]

Mijn volgende echo is op 6/02, de VBD van mijn miskraam. Ik hoop dat een mooi vruchtje me de dag doorhelpt.

Suikerboontje, 33j, 01/02 echo 10 weken, VBD 28/08
Anie, 24j, 24/01 echo 8 weken, VBD 5/09
Liesje1005,27j, volg echo 11/02, VBD, 5/09
Dromertje_Elke, 26j, 28/01 echo 8 weken, VDB 8/09
Repelsteeltje, 29j, zwanger na KID, tweede kindje, VBD 9/9, echo 9w2d op 6/02
Marie1981,31j, 25/01 eerste echo (6w5d), VBD 15/09

[Repelsteeltje]

Tot zover mijn ego berichtjes.

Liesje, super super super dat je al zekerheid hebt over twee vruchtzakken en dat de emmies 2 placenta's hebben. Dat is toch al weer een stressfactor weg.
En de weken tussen 12 en 18w zullen wel heeeeel stresserend worden. Maar ook al tikt de tijd bij zo'n belangrijk wachten, maar heel traag. Uiteindelijk geraak je er wel door. Ik duim in ieder geval dat je rond 18w opgelucht kan ademhalen...

Nathalie, zo'n curretage is geen pretje. HEb er ook eentje gehad in juli. 2 tips: zorg dat je na de curretage nog eens op controle kan gaan en vraag voldoende ziekteverlof (ik moest 3 dagen later terug gaan werken dat was veeeeeeeeeeeel te vroeg, mentaal, maar ook fysiek was). Heel veel sterkte hoor!

Syfke, ik heb er met mijn man ook niet over kunnen praten. Of toch weinig. Voor mij was het een afscheid van een kindje, maar ik mocht dat woord van hem niet gebruiken. Hopelijk heb je ergens iemand waar je wel mee kan praten, iemand die kan luisteren. En, ik wou ook weer snel beginnen. Ik kreeg in het ferticentrum te horen dat ik nog onvoldoende verwerkt had. Maar iedereen moet dit voor zichzelf uitmaken. Ik heb mijn MK pas echt verwerkt tijdens de laatste weken, dus de eerste weken van mijn nieuwe ZW.

Dikke knuffel!