weigert brokjes eten

[DUYCK]

Ik heb een zoontje die 3 maand te vroeg geboren is. Nu is hij 16m eigenlijk 13m. Hij weigert kleine brokjes of een boterham. Alleen als alles fijn gemixt is. Ik probeer nu fijne brokjes geven maar hij braakt het veel keer uit met het gevolg dat hij bijna niets eet per dag. Ik frusteer me dan zelf ook wat eigenlijk niet de bedoeling mag zijn. Wie kan mij tips geven? Denken jullie dat het te vroeg is. Of zou potjesvoeding beter gaan met brokjes. Boterham echt geen interesse. Gooit het op de grond.
Ben een beetje einde raad.
Bedankt alvast voor mij verder te helpen.

[liesje81]

Hoi Duyck,
hier ook twee prematuurtjes (2 maanden te vroeg) en ze zijn heel lang moeilijke etertjes geweest (ze zijn ook erg klein en licht voor hun leeftijd). Het heeft enorm lang geduurd voor onze meisjes brokjes wilden eten. Ze zijn nu 20 maanden (niet gecorrigeerd) en ik denk dat ze nu een maand of 3 flink brokjes eten (boterhammetje, cracotje, eten uit ons bord,...). Daarvoor was het ook een drama, ze wilden wel maar kokhalsten/braakten op alles. Ik liet ze bijna dagelijks toch iets vast eten, maar als ze 1 maal overgegeven hadden op die dag stopte ik ermee voor, kwestie dat ze nog eten binnenhielden. Ik gaf hun ook alleen maar iets op hun vraag. En op een gegeven moment hebben ze een klik gemaakt en ging het enorm goed. Ik denk dus dat onze meisjes er gewoon heel laat maar klaar voor waren.
Wat betreft potjesvoeding met brokjes, de meningen waren daar een beetje verdeeld over. Blijkbaar hebben sommige kindjes echt een verschil nodig tussen fijn gemixt en vaste voeding. Wanneer deze kindjes dan fijn gemixt met hier en daar een brokje krijgen, weten ze niet zo goed wat ermee aan te vangen in hun mondje en beginnen ze te kokhalzen. Vanaf dat ze hier brokjes vlot begonnen eten, gingen ook die potjesvoedingen met brokjes goed.
Belangrijkste vond ik eigenlijk nog de raad van onze longarts: zij vond dat ouders van tegenwoordig veel te vroeg met vanalles willen starten, terwijl een kind gerust lang gemixte voeding mag krijgen! Bovendien, als je zoontje een lichtgewichtje is, kan je gemakkelijker boter of olie onder een fijngemixt papje mengen dan onder brokjes. Bovendien eten moeilijke etertjes gewoon ook meer fijngemixt eten dan brokjes (in hoeveelheid bedoel ik dan). Door haar raad, zijn onze hoofdvoedingen nog altijd allemaal gemixt, daarnaast krijgen ze nu wel boterhammetjes, koekjes en stukjes fruit en stukjes uit ons bord.
Vraag het bij de volgende dokterscontrole zeker eens, maar voel je zeker niet ambetant omdat je kindje nu nog liever gemixt heeft!

[Kruimel]

Hier gelukkig geen ervaring met een prematuurtje en ook niet met een 'moeilijke eter.' Wel met een rapley-kindje dat met die leeftijd nog volop bv dronk. Door die bv vond ik het niet zo interessant hoeveel hij ernaast at. Soms was dat redelijk wat, soms bijna niets. Maar met die leeftijd (de gecorrigeerde 13 maanden die je beschrijft) kon hij echt zijn voedingsstoffen nog niet afdoende uit andere voeding dan de bv halen. Dat veranderde in de maanden erna. Kwam vanzelf.
Dus zolang je kindje de voedingstoffen uit de melk haalt zou ik het los proberen te laten en erop vertrouwen dat het wel komt. Af en toe aanbieden, waarbij ik ook zou kiezen voor grotere stukken. Als ik zelf namelijk opeens iets groters voel in eten dat ik glad gepureerd verwacht, vind ik dat ook niet fijn, met misschien wel een kokhalsreflex als gevolg. Zou dus naast de gepureerde broccoli een stukje broccoli leggen, op het moment dat je dit zelf ook eet.

Daarnaast, kokhalzen is een heel gezonde reactie van een kindje. Toen wij met 6 maanden begonnen met Rapley heb ik me er even overheen moeten zetten om op zo'n moment niet in te grijpen, maar eigenlijk regelt je kindje op dat moment perfect welk eten waar mag komen. Blijft zo dat het niet leuk is om je kindje zo te zien worstelen, hoewel die van ons na afloop wel content keek, alsof hij wilde zeggen 'zo, dat heb ik goed gefixt!' Is mijn interpretatie natuurlijk .

[Mandy]

Hoi!

Hier ok geen ervaring met prematuur kindje, maar wel met een heeeel moeilijke eter! Overschakelen op eten met brokjes was inderdaad erg moeilijk. Bij het idee spuugde hij zijn hele maagje al leeg. Ik heb ook niet gepushed en zo nu en dan eens geprobeert. Ik weet niet meer exact wanneer, maar na een tijd is het vanzelf gebeterd. Wel moet ik jammer genoeg zeggen, dat hij nog steeds zeer gevoelig en moeilijk is qua eten en vooral structuren van eten. Boterhammetjes gaan prima, maar hij kokhalst/spuugd nu met 22maand nog met regelmaat. Warm eten eet hij zelden, enkel maar nasi en friet...
Hopelijk beterd het! Het is erg frustrerend, want we willen natuurlijk allemaal dat ze goede maaltijden eten!

[liezeke]

Dikke knuffel, Duyck, moet echt een rot gevoel zijn dat je nu hebt...

Vind nochtans dat je dat super doet (en zou je raad wel knn gebruiken, hier ook zwanger vn tweeling en een klein meisje dat rondkruipt)...

Heb zelf (nog) geen premature kindjes maar heb wel met hen gewerkt. En het eerste wat ik aanraad aan mensen met premature kindjes: Nooit vergelijken met 'normale' kindjes. I know, moeder zijnde doe je het toch maar probeer altijd in je achterhoofd te houden dat premature kindjes 'hors catégorie' zijn. Uniek, zeg maar.

Liesje, ken je longarts;). heb nochtans heel bevestigende gesprekken over de rapleymethode (brokjes aanbieden als vaste voeding vanaf 6/7 maand) gehad met haar logopediste die de eetbegeleiding doet. Maar de logopediste vermeldde er zeker bij: 'niet bij onze kindjes';). Denk dat je longarts dat kracht bijzet door het in een generaliserende vorm te formuleren. En gelijk heeft ze, jullie moeten zo al veel opboksen tegen een wereld die verwacht dat jullie kindjes idemdito zijn als hun niet-premature leeftijdgenoten. Dan mag ze best zeggen dat het de schuld is van al die andere ouders dat ze 'te vroeg' brokjes willen aanbieden... Nè!

Anyway, heb wel al een aantal lezingen gevolgd over eetbegeleiding bij premature kindjes hoewel ik geen logopediste ben probeer ik wel inzicht te krijgen in vragen vn ouders.
Uit een lezing vn de logo vn NICU in UZGent heb ik een aantal dingen onthouden:
-voor normaal 'brokjes' eten (kauwen) en slikken is een algemene goeie tonus (spierspanning) nodig en moet je (mits kleine ondersteuning) goed knn zitten.
-voor normaal 'brokjes' eten moet je een normale gevoeligheid in je mond heb (en errond).
-voor normaal 'brokjes' te eten moet je een normale reflexiviteit hebben.
-voor normaal 'brokjes' te eten moet je een normale mondmotorische coördinatie hebben (én ook een goeie adem-slikcoördinatie)hebben.

Premature kindjes zijn daarom niet 'abnormaal' of pathologisch maar hbbn vaak:
-een iets lagere algemene tonus (vooral in de romp, in ledematen meestal hogere tonus mr romp is belangrijkste) en zitten daardoor niet zo zo stevig. probeer maar eens als helemaal uitgezakt in de zetel (maak je lichaam helemaal slap) iets te slikken. Gaat pakken moeilijker.
-een iets hogere gevoeligheid in mond en errond, het is veel moeilijker om heel ingewikkelde texturen te voelen en af te tasten, meestal is er tactiele afweer (ook omdat heel die mondregio enorm 'belast' is geweest met allerlei sonden en tubes).
-een grotere kokhalsreflex (hyperreflexitiviteit)
-de coördinatie vn adem-slik minder vlot verloopt (maar dat is verwaarloosbaar doordat kindjes heel goed leren).

Vergeet ook niet dat het aanleren vn eten (ook zuigen en slikken vn vloeistof) niet van een leien dakje is verlopen en die overgangen voor de kindjes ook minder vlot gaan. Ze bieden vaak weerstand daartegen (iedereen biedt weerstand tegen overgangen, hé) en typeren zichzelf daarin vaak (vind ik) al supervechtertjes. Dat is op zich een heel mooie eigenschap vn de kindjes!!!

Zelf zou ik eerst zorgen dat hun zithouding (miv. tonus) goed is en kindje stevig ( eventueel ondersteund zit), dan zou ik gewoon de mixjes blijven geven als voeding en de brokjes (andere texturen) op eigen tempo, buiten de eetmomenten laten verkennen en wat te laten desensibiliseren rond de mondregio. De kokhalsreflex (hyper) is iets wat langer gaat blijven bij premature kindjes en waar je niets in kan pushen behalve weer op momenten (buiten eten) proberen 'oefenen' (verlegt zich na verloop vn tijd).

Je kan natuurlijk ook al die oefenmomenten laten overnemen door een logopediste (als kind dat opgenomen is op NICU heb je recht op een aantal behandelingen) zodat je zelf in het begin nt hoeft je kindje zien worstelen. En je misschien vn haar/hem tips kan krijgen?

Soit, nog eens, vind dat je dat SUPER goed doet, zo vanzelfsprekend is het niet hoor, het loopt niet allemaal 'gewoon' los bij premature kindjes, dat gaat helemaal anders en ander tempo. Het vergt heel veel moed om elke dag verder te gaan (in een wereld vol a terme kindjes en ouders die vergelijken). We zijn als ouders met a terme kindjes maar 'woessies' vergeleken bij jullie, hoor!

Liesje

[E+P]

Onze A. was prematuur en deed die brokjes stap voor stap. Wij hebben zo'n babycook en ik mixte altijd net iets korter zodat het stap voor stap ging. Het feit dat hij pas z'n 1ste tandje had een week voor z'n eerste verjaardag, steunde me in 't feit om de boel niet te rushen.

Hij heeft de koppigheid die kenmerkend is voor bijna elke prematuur en eet enkel wat hij wil eten. Gelukkig voor ons is dat vrij veel.

Uiteindelijk is het gelukt om de stukjes te eten. De boterhammen die bij jou ook niet lukken, zijn er echter nooit ingeraakt. Hij is nu 3 en eet ze nog niet. Wat eet hij dan wel? Tot voor kort enkel krakotten en sinds enkele weken ook toastbrood.
Met zijn koppigheid weigert hij alles wat 'zacht' is: koffiekoeken, sandwiches, brood,... En zo zijn er nog een aantal dingen die hij absoluut weigert maar die toch af en toe op tafel verschijnen. En af en toe wint z'n nieuwsgierigheid het (vooral ook omdat hij van ons van alles eens moeten proeven) en zo leerde hij het afgelopen jaar saus (spaghettiesaus), toastbrood, kaas, wit vlees,... eten.

[liezeke]

Okido, fairy mama,

Ik ben geen logopediste en dat beweer/de ik ook niet.
Heb wel twee jaar op een NICU gewerkt en werkte in teamverband samen met de logopedisten ook bij eetbegeleiding. Ook heb ik een overkoepelende postgraduaat gedaan waarin alle aspecten vn therapie bij kinderen aan bod kwamen en ook dienden gekend te zijn (kiné, logo, ergo).Heb ook op revalidatiecentrum gewerkt waar veel ex-prematuren opgenomen waren en ook daar werkten we in team en ook al hadden we elk ons aandachtspunt, toch probeerden we samen elkaars werk te ondersteunen en zo kinderen en ouders te helpen.
Ik vind nog steeds dat ouders met prematurenkindjes hele sterke mensen zijn die vaak bovenmaatse inspanningen moeten verrichten en bewonder hen daar enorm voor.
En ja, ieder kind is individueel verschillend, groot gelijk... Wil dan ook geen enkele mama vn ex-prematuren tegen de borst stoten, mijn term 'normaal' was beter 'a term' geweest. Mijn excuses.

Maar als ik tegen je borst stoot met de uitleg dan laat ik je daarin vrij je gevoelens te uiten. No offense... Blijkbaar valt het je zwaar dat ik probeer mijn minimale kennis erover te delen in hoop mama's te helpen.
Als er nog zo mensen zijn die je mening delen had ik het graag geweten:).

Maar ik weet nu ook (uit je uitleg over rapley en gelijkschakelen vn alle kinderen) dat je heel veel weet op rapley (een methode die ik ook gebruik bij eigen dochter!!) en dan ook kan toepassen in éénder welke situatie.

e&p: super van je! denk dat jij en je ventje en super team zijn!

Liesje

[liezeke]

Aiai...

Voel me nog altijd 'klein' tegenover mensen die ex-prematuren hebben, hoor. Heb van heel dichtbij de vechtkracht en veerkracht vn ouders en ex-prematuren gezien en kan er niets aan doen dat ik mezelf daarbij heel 'klein' voel! Maar ik ga er van uit dat je dat ook al duizenden keren van heel dichtbij hebt meegemaakt aangezien je zo overtuigend erover spreekt.
Wil je niet voor de borst stoten, iedere ouder heeft zijn eigen kracht en jij zal die ongetwijfeld hebben. Je las blijkbaar dat ik je minderwaardig vind als mama omdat je geen ex-prematuurmama bent in mijn berichtje. Kort lontje, me dunkt.

Maar ik kan in je mening komen: elk kind is uniek. Wat ik ook benadrukte in mijn benadering.

Gelukkig weet jij wel goed wat wel en niet afwijkend is in de motoriek vn een kind (zoals je net vertelde in een zeer (on)professioneel en ongenuanceerd verslagje;)) en zal ik in het vervolg bij jou te rade komen als ik nog eens een patiëntje evalueer!!! Allen naar Fariy_mama voor een advies!

Welke leest heb jij, schoenmaker?

Ik denk dat je al pot de ketel verwijt dat hij zwart ziet...

Wat denken jullie, dames? En graag jullie eerlijke mening dan denk ik dat ik bij meerderheid vn gedeelde Fairymama-mening ik het onderspit delf en hier op het forum met stille trom vertrek.


Liesje

[Kruimel]

Ai, toch hier ook nog even een reactie ipv enkel in de pb naar Liesje. Alvorens Liesjes eerste reactie op Fairy_mama wilde ik al voor haar in de bres springen, maar er kwam een kindje tussendoor.

Kort gezegd vind ik Liezekes reacties bijna altijd respectvol, positief en liefdevol en waar mogelijk professioneel onderbouwd. Niet generaliserend waar dat, imo, niet kan.

Fairy_mama, ik weet niet op welk punt jij je aangevallen voelde, maar ik las een onderbouwde ondersteunende reactie naar Duyck, zonder uithaal naar andere mama's. En Liesje kennende ga ik er ook vanuit dat ze het zo bedoeld heeft!

[linda76]

@Liezeke en fairy-mama: ik denk dat elke mama een ongekend doorzettingsvermogen heeft als dat nodig is voor haar kindje. Ik heb natuurlijk enkel maar ervaring als mama van een extreem prematuurtje, maar ik heb op de nicu ouders ontmoet van een kindje met een serieuze aandoening dat aangewezen was op een transplantatie om te overleven. Wel, ik voelde me heel klein tegenover die ouders... Ze bleven zo positief bij de uitzichtloze situatie en deden er alles aan om het hun kindje aangenaam te maken en om een donor te vinden. Ik was blij dat ik 'maar een prematuurtje had' dat weliswaar de meest kritische weken al goed doorsparteld had. Liezeke, ik apprecieer je raad eigenlijk wel altijd. En ik ben het er net als jou ook niet mee eens dat (ex-)prematuurtjes gewone kindjes zijn die je kan vergelijken met andere kinderen. Voor zover je kinderen mag vergelijken natuurlijk. Fairy-mama, er zijn zoveel zaken waar er bij extreme prematuriteit een verhoogde kans op problemen is, en vroege diagnose is dan heel belangrijk om op tijd de juiste hulp te krijgen. Als het niet nodig zou zijn zouden ze exteem premature kindjes geen jaren opvolgen, want dat kost de gezondheidzorg pakken geld.

[lyse]

Dit:
"Ik vind nog steeds dat ouders met prematurenkindjes hele sterke mensen zijn die vaak bovenmaatse inspanningen moeten verrichten en bewonder hen daar enorm voor."
is een heel andere houding dan dit:
"We zijn als ouders met a terme kindjes maar 'woessies' vergeleken bij jullie, hoor! "
Ook al snap ik wat je ermee bedoeld, toch komt het tweede vervelend over. En dat is wat me dan tegen de borst stuit.

ja liesje, ik denk toch ook dat je in het vervolg op een lotgenotenforum als dit beter niets meer schrijft dat spontaan is of uit de grond van je hart komt met de bedoeling om iemand een hart onder de riem te steken, denk toch wat beter na over wat je schrijft, meid, want stel je voor dat iemand die NIET de ontvanger van de boodschap is, toch komt meelezen en er zich aan stoort... dat zouden we toch echt niet willen he...


fairy mama, zelf ben ik een tweelingmama, de hele zwangerschap lang heeft mijn gyn het gehad over de noodzaak om de kindjes een goede start te geven, d.w.z. een vroeggeboorte te vermijden. ieder geval is inderdaad anders, je hebt prematuurtjes die het prima doen, maar de regel is dat volgens mij niet, zeker in het begin van hun leven. en dat is volgens mij de reden waarom dokters zo hameren op het vermijden van vroeggeboorte. ik heb het geluk gehad op 39 weken pas bevallen te zijn maar een van mijn dochtertje was qua geboortegewicht toch op het randje van prematuur. ze is veel meer een zorgenkindje geweest dan haar zus die ruim 3 kg woog. en veel van de dingen die mensen hier op dit forum schrijven en schreven herken ik in haar: moeilijke eter, kokhalzen, geen brokjes willen eten... ze is er intussen op 19 maanden uitgegroeid maar het was een veel lastigere weg dan bij haar zus...

wij schrijven hier inderdaad elk vanuit onze eigen ervaring, van welke aard dan ook. dat is misschien niet wetenschappelijk of objectief genoeg voor jou, maar het is wel eigen aan een forum als dit en veel mensen voelen zich erdoor geholpen. met alle respect, maar jouw mening als onderwijzeres + master in logo + werkervaring in "speciaal onderwijs" + mama van 2 dochters is mij even veel waard als die van liezeke, of linda, of liesje81 of... wat mij betreft, is het niet nodig om iemand anders op haar plaats te zetten, om je eigen ervaring en mening te delen. stel je voor dat ik mij moet gaan ergeren aan het feit dat je je dochters als beeldschoon omschrijft, terwijl de mijne ook echt niet mis zijn...

[liezeke]

Aha,

Dan hbbn we in dezelfde sector gewerkt! Super, een collega:)
Ik kan er zeer goed inkomen in je benadering, Fairy mama, heb ook in Nederland in het speciaal onderwijs gewerkt. En ken inderdaad de Nederlandse werkmethodes.
Die verschillen wel vn de Belgische, maar ik kan er inkomen dat je daar van op de hoogte bent ( ook middels ervaring...?)

Wat ik ook weet is beter niet op Nederlandse manier in België te werken en vice versa. Ik medicaliseer ook niet, ik zeg niet dat het kind ziek is (zeer uitdrukkelijk 'geen pathologie' maar dat begrijp jij er wel uit) maar ik geef wel uitleg bij de mogelijke nuances en verschillen als theoretische achtergrond. Dat kan inzicht verschaffen,niet stigmatiseren, jammer dat je dat zo interpreteert. Maar ik begrijp dat je het zo opvat. In België is individuele hulpverlening een meerwaarde waar veel ouders (ook Nederlandse:))van gebruik maken zonder zich een minderwaardige te voelen want ik meen dat je sterk de neiging krijgt dat ik ex-prematuren probeer te classificeren in pathologie (ik herhaal wat ik benadrukte NIET zo te zijn).
Ik weet dat in Nederland de normen voor individuele behandeling veel hoger liggen dan in België en blijkbaar heb je wel een afbrekende mening daarover in je commentaar (dixit 'direct medicaliseren').
Wat Duyck vraagt is voor haar WEL acuut en wordt ook in die mate au serieux genomen.
En ik ben er zeker vn dat een professionele logopediste ook zal observeren en individuele hulp aanbieden maar wou in mijn bericht (zoals ik al zei) een theoretische achtergrond bieden.
Over die pot nog eens: je gaf toch ook meteen een therapieplan? Rapley proberen (kort gezegd)! Dus jij kan wel zonder observeren een therapieplan uitschrijven. Mooi!

Soit, ik laat het hierbij, ik ben zeker geen persoon van meteen opgeven en de boel de boel te laten maar ben ook maar een mens. Dus vraag ik inderdaad de mening vn anderen voor ik verder energie stop in 'proberen' helpen (wat niet altijd lukt, i know)...

Liesje

[DUYCK]

Allereerst wil ik jullie bedanken voor al de reacties. Mijn zoontje is van een tweeling die geboren is op 27 weken zwangerschap. Hij heeft 2 zware hartoperaties achter de rug. Hij heeft 3 maanden geintubeerd geweest en lang sondevoeding en thuis heeft hij nog altijd zuurstof continue. Heb met jullie reacties toch eens het een en ander opgezocht. Mijn schoonzus is logopedie en heb ook nog eens haar raad opgevolgd. Ga me toch laten begeleiden in het UZ. Nu op het ogenblik heeft hij nog wel tijd maar lees toch ook hoe rapper je erbij bent hoe beter. Ook qua taalontwikkeling. Het kan zoveel oorzaken hebben en ze kunnen dit onderzoeken. Zoals jullie zeggen ga ik terug papjes geven. Om 4 uur direct terug veel gegeten. En Rapley (waar ik nog nooit van gehoord heb) ga ik toch wachten. Als er een brok blijft zitten en hij kan niet genoeg hoesten met zijn zuurstof dat hij bijkrijgt. Hopelijk moet ik niet telang wachten op een afspraak anders regel ik dit wel via de longspecialist.
Jullie zijn allemaal schatten die hierop gereageerd hebben. Bedankt.

[liesje81]

Even ter info, er is op fb een actieve en dynamische groep "vlaamse vereniging voor ouders van couveusekinderen", duyck. Ook daar kan je terecht met l je vragen/zorgen rond je kinderen. Onafhamkelijk van de gezondheid van je premature kindje, de weg die je als ouder dan meemaakt verschilt wel gigantisch van een a terme geboren kindje. Onze voelsprieten staan constant op alert en onze bezorgdheid wordt zeer snel aangewakkerd mede doordat ons op het hart gedrukt wordt om beter te vroeg dan te laat hulp in te schakelen!
Ps:lyse, jouw dochtertjes zijn idd beeldschoon, smelt smelt!

[DUYCK]

Heb daar nog eens naar gekeken liesje en ze spreken toch ook over begeleiding. Heb daar eigenlijk nog niet veel naar gekeken naar die website. Hoe gaat het met jou kindjes?